...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

28 Μαΐου 2014

Θηρία που δαμάζω ο έρμος τα μέσα μου!



Για τις φορές που ο θάνατος με πλησίασε και δεν σκιάχτηκα

Κοιτώ τις πικροδάφνες, μιλούνε ακατάληπτα, το απόγευμα
είναι η χρυσή σου άποψη

Θηρία που δαμάζω ο έρμος τα μέσα μου!
Κανείς δεν με ξέρει

Και επί ταν να ‘ρθεις αυτοί που ζουν δουλοπρεπώς δεν θα εκτιμήσουν

Τουλάχιστον υπήρξα ειλικρινής
Θετικός πόλος

Ψάχνω τα ίχνη μιας ελπίδας που απεγκλωβίζεται ο άνθρωπος
Και γίνεται αρμονικός με την ωραία ψυχή του

Φούσκωσαν, σαν ψοφίμια μες τον ήλιο, οι δημοκρατίες

Ποιόν πυροβόλησαν οι αποφάσεις και ποιόν
Σφουγγοκωλάριο οι μάζες αποστρέφονται κι ακυβέρνητες πάνε
Στο δεδηλωμένο τους φοβερό πουθενά;

Μυρίζει χώμα, μυρίζει χορτάρι στιλπνό
Ο αιώνας μυρίζει μεταλλαγμένο στερέωμα κι αστερέωτη ιδέα του κόσμου…


Το σύμβολο ξεπερνάει κι εμένα…





κι έτσι που κρούω το σήμαντρο, ο ήχος του
ταξιδεύει, γυμνός,
ως την ομήγυρη των ταπεινών. Α τότε

που η φωνή μου τρυπά το διάστημα που,
διάστιχτο, εκθέτει τα αστέρια του
στον νυχτερινό ουρανό και ένα,
το μικρότερο,
λιγωμένο από πείνα χαράς για τα γήινα,
δεν βαστά και χύνεται,
στα βάθη μέσα της αβύσσου. Α

που αυτός που είμαι αναζητά
την αρχαία του φύτρα, στην Μάνα Νύχτα ψάχνω
το γάλα που βύζαξα, πού

σε ποιά σπηλιά και να βρέχει ωραία κι απότομα
ο Μάιος
να ψιχαλίζει και τα ωραία μάτια σου να αντικρίζω
βρέφος θεά μου
μελαχρινή που σαϊτεύεις τήλε στην μικρή μου καρδιά
του έρωτά σου γλυκές πικρές διδαχές!











Αυτά που σβήστηκαν – σβήστηκαν ωραία λοιπόν…






Στην παλιά αυλή, στον κήπο με τις θρασεμένες τριανταφυλλιές, κάπου,
ένα γεράνι
πιτσιλιστό,
μου έγνεφε με νόημα,

λες και το άφησε εκεί, λίγο πριν φύγει, η γιαγιά μου,
να μου μαθαίνει τις θλιμμένες κουβέντες της.

Για τα καλά Μάιος.

Κάποια στιγμή ο ζέφυρος ξεδίψασε μπατσίζοντας μες το παρτέρι
Την μαντζουράνα – χαράς ευαγγέλια!

Είχα χρόνια να έρθω εδώ· και τώρα

Σαν κλέφτης που τα κλοπιμαία του τον βαραίνουν πολύ

Άφησα ένα μέρος από τα αισθήματά μου να το σβήσει ο ήλιος.

Αυτά που σβήστηκαν – σβήστηκαν ωραία λοιπόν,

Σαν να τα κυνήγησε ο χρόνος και γίναν
απλά και μόνο, θηράματα..



27 Μαΐου 2014

Αξιολόγηση του απογεύματος…






Στο απόγευμα που εκπνέει, τα σχήματα
Υποτροπιάζουν και, ηχηρά,
Αλλάζουν, όπως το καϊμάκι του ουράνιου φωτός
Πασπαλίζει τα γήινα.
                                     Τα σπίτια συμφωνούν ως
προς τις αντιφάσεις των τοίχων τους
και, αλληλέγγυα, δημιουργούν την περαιτέρω γειτονιά.
Έξοδος στο στενό δρομάκι του ονείρου.
Για τον ρομαντισμό σου τρομάζω.
Καλύτερα να ήξερες από ωραία δηλητήρια-
Ο Μιθριδάτης έτσι θα έκανε. Αν
Σκέφτεσαι ρυθμίσεις πάνω στην πλατφόρμα του ουρανού
Η νύχτα θα σε προλάβει και θα καταπλακώσει τα χρώματα
με μελαγχολία και θλίψη…


Η Τρίτη πίνει νέκταρ…





Πίσω απ’ τις κουτσουπιές ο ήλιος είναι μια αφύλαχτη διάβαση που αφήνει να συμβαίνουν φωτεινά ατυχήματα.

Εσύ ακομπανιάρεις τον πόθο μου και φημολογείται ότι ζεις σαν μια ερωτευμένη μαργαρίτα
Που για κανένα φιλί δεν αποφάσισε ακόμα.

Πόνο μεγάλο έχω απόψε εγώ

Βγήκαν αληθινά κι όμως δεν με χωρούσαν τα όνειρα.

Στον αέρα γιρλάντες κλονίζουν την στιχομυθία των δέντρων.

Η Τρίτη πίνει νέκταρ και μ’ αγγέλους συγχρωτίζεται..






ΝΥΧΤΕΣ ΠΟΛΛΕΣ..




Νύχτες πολλές και αγωνίες ασίγαστες..
Γελούσε η κοπέλα· τα μαλλιά της
λυτά ανεμόδοξα..

Με πρόσωπο που χλώμιανε απ’ την αγρύπνια
σε ποιά μνήμη προγονική βυθώντας
σε είδαμε να μας χαμογελάς, ώ Ήρα! ώ Αθηνά!

Οι μύστες ακολούθησαν μεγάλους όρκους
στον βράχο ιερό της Ελευσίνας·
τι μυστική πομπή από παρθένες κόρες
άνθη και μυρωδιές ευαγγελίας!

Τρίξαν οι σπόνδυλοι απ’ τις κολώνες·
ποιός να αντέξει τόσο βάρος
στους αιώνες;
Πόση τραγωδία
γύρω μας και παντού! 
   
Βρές μου τον  τρόπο
ν’  αποκρυπτογραφήσω τον καιρό που περνά…

Η γη η χλοοφόρος και δυνητική
κομίζει γονιμότητες της Δήμητρας·    
τρέχει
το γρήγορο ελάφι της θεάς·
χάνομαι μέσα στον βασανισμένο
συλλογισμό μου.

Ποιός τεντώνει την χορδή του τόξου;

Τοξεύει μέσα στην καρδιά μου
ευαισθησίες γαλανού φωτός!

                                                          Ελευσίνα  1980

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας


2.


Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας
σαν λαμπυρίζουν
οι απέραντες μέρες του ήλιου
ή
οι νύχτες στέκονται με το ξεκουμπωμένο τους πουκάμισο
βαριές και μάγκικες
φουμάροντας μ’ ανυπομονησία
στον σταθμό ενός τρένου
και περιμένουν το κορίτσι τους
και το φεγγάρι..


Όλα συντελούνται πίσω απ’ το τζάμι που κάποιος κοιτάζει
τις γάμπες των ωραίων γυναικών
που περνούν
ή
μέσα στο κουρασμένο όνειρο του δύτη
που βαρέθηκε ν’ ανεβάζει σφουγγάρια από τον βυθό..


Το τραγικό μπορώ να το αναγνωρίσω ακόμη
και στο μαραμένο τριαντάφυλλο που χάνει
τα δόντια της όρεξης της ευωδιάς του..


Βέβαια θα μου πείτε ο θάνατος…
Πονάει ετούτη η πραγματικότητα.
Σπρώχνω αυτό που πέφτει μα δεν είναι άλλο
από βοήθεια στην ιστορία
που προχωρά
μέσα στον θόρυβο του κόσμου
που ακροάται
και την πράττει…


Ζούμπερι 27.10.1983

μέσα σε μια χαρά διθυράμβου!




7.

Αν είμαι ολόκληρος μες τον βυθό της τραγωδίας, νικημένος
      από το ίδιο μου βάθος, το ύψος
         της ψυχής μου ονειρεύομαι·

                μέσα σε μια χαρά διθυράμβου!

                                                           Ηράκλειο  1980

έλα να κατοικήσεις μαζί μου.



Γ


Είναι η μέρα που με μισεί και μ’ έχει (αυτό το θυμάμαι)
πολλές φορές ξυλοδαρμένο..


Τώρα θέλει να μου φερθεί καλά,
το προσπαθεί και βλέπω
το προσποιητό της χαμόγελο σαν μια γκιλοτίνα
που εγκυμονεί για μένα κινδύνους..


Δες!
Είναι στον μήνα της·
γέννησε·
μου ‘κοψε την ψυχή!


Στο νούμερο 27, οδός Κονίτσης
μένουν οι φίλοι μου, φοιτητές.


Σπουδάζουν πάνω στα γρανάζια
που κι εγώ κι εσύ κινούμαστε:


στοίβες δολάρια, χιλιάρικα, δραχμές!
Φαντασμαγορία!


Οι δρόμοι φωνάζοντας, στριγκλίζοντας, με κορναρίσματα
φρεναρίσματα, κλάξονς-
για να περάσει ένα ασθενοφόρο ή
μια πυροσβεστική…
Καίγεται το σπίτι σου-
Τρέξε αν τ’ αγαπάς- Αλλιώς
έλα να κατοικήσεις μαζί μου.


Κάτω απ’ τ’ αστέρια υπάρχει πολύς
τόπος-
κι είναι το νοίκι φτηνό,
καλή η διάθεση!
9.3.1982

26 Μαΐου 2014

Εδώ Κιλκίς…






Ξύλινες βιτρίνες και τζαμαρίες πρόδηλες
της επαρχιακής ειδής
Δρόμοι βαρετοί, χιλιοπερπατημένοι
Άσμα ασμάτων κληρονομημένο από την εσπέρα που εγκολπώνεται
Τόλμη αέρα και μαράζι τρώει το λαγαρό της φεγγάρι

Και το σάλιο των φυτών που φτάνει αγιάζι ως τα ξημερώματα
Επικροτεί την πορφυρά ερωτική διάθεση του ήλιου
Θεού θέλοντος, θα αναγεννηθούν όλα και πάντα
θα αγαπάς και θα σε αγγίζει ό,τι αγαπώ

Τις απορίες μου αναχαιτώντας, τις αγωνίες μου
Τον βιοπορισμό μου τω τρόπω που κανένας για μένα δεν ξέρει
Την αγάπη μου για το οικουμενικό θησαυροφυλάκιο των λέξεων, την συνείδηση
Προ του θυμού γι αυτούς που τους άλλους αδίκησαν, την χαρά
Για αυτά που σου ανήκουν και το ξέρεις…
 





Του άστρου…



Από τα χέρια μου
για τα μαχαίρια μου
κλέβει η ζωή
ουσία και πάει

κι όσα τα έργα μου
στα μεσημέρια μου
τόσες οι λύπες
που μου φυλάει

Είδα τον ήλιο σου
αιώνιο φίλο σου
και τώρα τρέμω

Μην μου χαθείς
μην λυπηθείς
κι εγώ πονάω

Αχ κοριτσάκι μου
αχ πλασματάκι μου
παρ’ την ευχούλα μου
και καν’ την δώρο

καν’ την ασπίδα σου
για όλα τα λίγα σου
το φυλαχτό
που σε κρατάει..



Χορός των πεταλούδων…





γύρω απ’ το λουλούδι που γυαλοκοπά.
Χορός των φτερών που ζητούν
την συνείδηση
Χορός
           στο ένα,
                       στο δύο,
                                     στο τρία,
                                                    στο άπειρο.
Πολλαπλασιασμένο αισιόδοξο μήνυμα ότι η μέρα ξεκινά
και η λιακάδα της θα θρέψει τα βερίκοκα.
Στον καθαρό αέρα η φωνή μου πλέει
πεταλούδα της ειμαρμένης και της σιωπής γυμνασμένη χορεύτρια..

  


25 Μαΐου 2014

Η δημοκρατία…





Η δημοκρατία δεν πατάει στην φασαρία
Η δημοκρατία δεν κομίζει κενά
Η δημοκρατία εδράζεται επάνω στην κρίση που ευδοκιμεί-
Ωρύονται τα καθεστώτα, η κυβέρνηση ωρύεται
Τι φοβούνται οι αμετάκλητα νομοταγείς;
Στον εσμό των ασύνταχτων μαζών η δημοκρατία λειτουργεί
Με την παιδεία της, οργανώνει το δέον λαμπύρισμα
Της συνείδησης που ωραία δικάζει.
Στο σχολείο του κόσμου που ανασυντάσσεται για να προϋπαντήσει το μέλλον
Στο αφύλαχτο σύνορο ανθρώπου και κοινωνίας
Η δημοκρατία ψηφίζει την επικράτησή της και με τόσες θυσίες προχωρά
Σαν μυστική οργάνωση που έχει φανερή ξεκάθαρη προπαγάνδα…



Μα εγώ λέω υμίν χαμογελάστε για ν' ανησυχούν





Φαντάζομαι ναι,
Εύκολο να αστεΐζεσαι κοιτώντας τον πολιτικό μαρασμό- ή όταν
Ιδιωτεύουν οι γειτόνοι σου κι εσύ
Μετέωρος πάνω από το ευτελές που γίναν όλα είσαι..
Αλλά

Εσύ που είδες κάποιο πρωινό ένα λουλούδι να ανοίγει
Ένα ένα τα λαμπρά πέταλα του
Ξέρεις πως δεν ναυαγεί μια ψυχή και η ουσία
του έρωτα είναι αδέσμευτη
και δεν φυλακίζεται ποτέ πουθενά..    

Α πώς αρρώστησαν τα καθεστώτα!
Δεν θα κατορθώσουν ποτέ να εφαρμόσουν ανθρώπινους
νόμους για τον ίδιο τον άνθρωπο,
Προσωποπαγή την ρίζα της ελευθερίας σκοτώνουν
Κι είναι ξεκάθαρο ότι δεν θα υγιάνουν ποτέ..

Μα εγώ λέω υμίν χαμογελάστε για ν' ανησυχούν
Κοιτάξτε τους μ' αθώα μάτια
Όταν συσκεφτούν με τον εαυτό τους ξανά
Θα καταλάβουν: νικήσατε!

                                                                         24.5.2011

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου