...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

21 Μαρτίου 2012

Η ζωή σκηνοθετεί




Πάντα στα ψέματα-
Η ζωή σκηνοθετεί μα οι ηθοποιοί της
κομπάρσοι αγράμματοι είναι·
Λείπει το φως της γνώσης κι η ευρεία συνείδηση.
Ελληνικά στοχάζεται η μελαγχολία μου.
Υποβάλει τα γεγονότα σε μαρασμό.
Με διδάσκει
αυτοσαρκασμό και κατάθλιψη.
Θέλω να ζωστώ εκείνες τις εκρηκτικές σκέψεις μου και καμικάζι
αυτοκτονίας να εκραγώ ανάμεσα στους λέοντες
″αποθανέτω η ψυχή μου..″
που θέλουνε να με κατασπαράξουν.
Παλεύοντας με τα σεντόνια και που ήρθε, να, πρωί.
Με κούρασαν οι άνθρωποι. Καταφεύγω
στο καβούκι της μοναχικής κάμαράς μου.
Σπατάλησα πολλά αισθήματα-
όλα τα πήρε ο άνεμος.
Αθώος μιαν ανάσα ρήματος
παίρνω κι αυτό που μου ανήκει:
φρικώδη θλίψη. Κι όμως-
αγαπούσα το φως.
Κυκλοθυμικά επάνω μου χτυπιούνται οι που αγάπησα
ιδέες. Με πάνε στην αντίφαση.
Ακροατήριό μου όλοι όσοι τους αγνόησα
κάποτε άθελά μου-
Τώρα ψαύω τα λόγια τους, πολύ προσεκτικός είμαι
απέναντι στο δικό τους φεγγάρι.
Νάτο που ήρθε το πρωί! Την νύχτα
έσβησα όλα τα άστρα κι αμφισβήτησα κάθε αρχιτεκτονική του σύμπαντος-
Νάτο που θες την γόνιμη παρεκτροπή μου!
Παλεύω με μια κούπα
καφέ. Δηλητήριο είναι κάποια ώρα οι λέξεις.
Μπορεί και να πέθανα
κι ίσως δεν το ‘χω καταλάβει. Η φωνή μου έχει αντίλαλο
στον γκρεμισμένο οίκο της μέρας.
Μοναστηριακός τόσο που θα με πάρει ο διάβολος- και δεν φοβάμαι.
Αφήνω την κουτσουλιά του πουλιού πάνω στο καθαρό ρούχο μου.
Πείσμα που έχω!
Μόνο με το πανηγύρι της φύσης διασκεδάζω
και με σένα που θα με διαβάσεις όπως για να μ’ ερωτευτείς..

                                                       31.7.2011





ΔΟΞΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΑΝΕΜΩΝ



Έχω ένα φεγγάρι που απ’ όπου και να το κοιτάς
είναι ένα κομμάτι αυθεντικό ασήμι.

Κελαρύζει το φως του την νύχτα
και ο αέρας που το κρατά
όπως τραγούδι μέσα στην ανοιχτή του παλάμη
πολλαπλασιάζει φερέγγυος το αίνιγμα:
είναι θεά η νύχτα;

Τόσο αναρωτήθηκα που ξέρω ότι με τα τόσα
άστρα του αυτός ο ουρανός
από τύψη δεν ξέρει-
                                   αλλά
κάποτε
γίνεται
σαν δεκαπεντασύλλαβος
που σφύζει
από έρωτα και αγάπης θεό!

                                                                      24.1.2010




Δεν ξέρω πια τίποτα και για κανέναν...




Το ρολόι της μέρας χτυπά για να εργάζεται για τον κακό της
σκοπό η αιωνιότητα-

ο άνεμος ακούγεται που αήττητος καλπάζει
πάνω στην χλόη που μονολογεί την χλωροφύλλη της
σαν ένα τραγουδάκι ρετρό.

Τα σμήνη των πουλιών που φεύγουν
είναι όπως οι ελπίδες που μεταναστεύουν σ’ άλλους ουρανούς.

Το γαλάζιο κάπου σχίζεται.
Ο λόγος όμως καρπίζει.

Οι θάλασσες επικοινωνούν με τον αναμφισβήτητα ισχυρογνώμονα γαλαξία
που τ’ άστρα του εκπέμπουν φωτιά ενός
πνεύματος που είναι από θεού προς θεό!

Δεν ξέρω πια τίποτα και για κανέναν...

Σιτίζομαι με αποσιωπητικά που μαραίνουν
ως και τις πιο ανθισμένες δυνάμει
να λάμψουν προσωπικότητες.




20 Μαρτίου 2012

Ακούω την καρδιά των πάντων


Είσαι σιωπηλή κι ένας ευκίνητος άνεμος
σκουντά τα μαύρα μαλλιά σου.
Είσαι συννεφένια και ονειρική που απ’ την σκέψη μου ξεφεύγεις γιατί η σκέψη μου
από μόνη της είναι σύνορο
ενός ανώφελου τώρα στοχασμού.
Το φως σπαθίζει ολόγυρα!
Το φως είναι ένας αιώνιος ύμνος!

Ακούω την καρδιά των πάντων, τα δέντρα
μεγαλώνουν μέσα μου-
το ποίημα είναι μια θάλλουσα φύση
που ακίνητη κινείται προς τον διαρκή θεό.

"Ναι" είναι το κάθε "όχι" που λέω·
κατάφαση είναι η άρνηση-
μιλώ μια γλώσσα πρωτόγονων που θρησκεύουν αγνά.

Οι λέξεις μου είναι πετρώματα που ιριδίζουν-
σκληρά- όπως οψιδιανού ψιθυρίσματα.

Και γίνεται σιγά σιγά μέσα μου
η αναστήλωση ενός συμπαντικού του έρωτα ναού......

                                                                                   19.1.2010


είμαι μοναστηριακός σκαντζόχοιρος

Κλείνω τα μάτια κι αφουγκράζομαι:
ο χρόνος είναι σύμμαχος φίλος.
Τόσο στερήθηκα τον ήλιο κάθε αθωότητας, που τώρα
θα γράφω λευκά
σαν λουλούδια μυριστικά στο μυαλό μου ν’ ανάβουνε…
                 
σταμάτησαν να είναι έκπληξη τα δευτερόλεπτα,
μέσα μου είναι ο κάθε κόσμος αθώος,
έχω ιδέες ένθεου μοναχικού-
είμαι μοναστηριακός σκαντζόχοιρος- όπου
μ’ αγγίξεις σκληρά αγκυλώνω...

Και αν θέλεις
να ξέρεις απ’ τα τόσα παλάτια μου
των ιδεών, μονάχα ένα κάστρο ορίζω:

μια κάμαρα που πλέει όλες τις νύχτες προς το άπειρο
με μια παραφορά που γράφει μέσα στις σελίδες μου
ένα τραγούδι πια ναυαγισμένης
εσπέρας..


                                                                         11.1.2010


Όπως ο χαρακτήρα σου



Ο πρωινός αέρας γεμίζει μίσος τις θυμωμένες τσουκνίδες
που ευθύς επάνω ανατινάζονται
όπως να μην τις πλησιάσει πιο πολύ κανένας.
Όπως ο χαρακτήρα σου ίσως.

Έκατσες ανάμεσα στα δέντρα, σ’ εκείνο το παγκάκι
του πάρκου, προτού ακόμα ξημερώσει και η μέρα χαράξει
τον γεωγραφικό χάρτη της πάνω στην ράχη της αιώνιας γης.

Τίποτα δεν ήξερες: ήσουν η λογική που παρακμάζει.
Μέσα σου έμεναν αδιόρθωτα όλα τα ευαγγέλια της θρησκείας-
ειδωλολάτρισσα
είχες αφεθεί να σε κάνει ο έρωτας δούλη.
Ζούσες για να νικάει το κορμί.

Κι όταν προσπάθησα από την εύκολη μεριά σου να σε μάθω-
πλέχτηκε ο μύθος του αιώνιου θηλυκού που αγκαλιάζει
ασφυκτικά κι απομυζά το υπερφίαλο αρσενικό...
 

                                                                         8.1.2010




Ξέροντας πια αυτό που αλήθεια είμαι,




Ξέροντας πια αυτό που αλήθεια είμαι,
αναρωτιέμαι πού αλήθεια πάω

Πλάνητας σε μία που μυρίζει
εγωισμό ανθρώπου υδρόγειο

και καρφώνομαι ξεκαρφώνομαι
πάνω σ' έναν σταυρό που κάνει

το σώμα μου ακόμα πιο συμβολικό
και πιο συμβολικά το στόμα να μιλάει..

Αυτό που αντέχω είμαι..


Αυτό που αντέχω είμαι..
Ένας γόης άνεμος που πάνω από τα πράγματα γράφει
την εγωιστική του έμπνευση.

Λέω με τρόπους των χρωμάτων τα πάντα. Δεν έχω
περιουσίες ανθρώπινες.
Όλα θνητά και τελειωμένα μου μιλάνε.
Να αντέξω τουλάχιστον το πλάσμα που είμαι..

Να μείνω στον αιώνα αθώος..
Πόσα ρήματα ανθρώπινα ξεκαρφώνει για να μείνει
στο βασίλειό του εκεί ο θεός;
Πόσο κουράζει τις τιμωρημένες ψυχές μας;

Γέρνω να κοιμηθώ κι ο ύπνος δεν με παίρνει.
Έχει στερέψει μέσα μου των αισθημάτων η θάλασσα..

Αν μείνω γαλάζιος, ίσως να γίνει ομόθρησκός μου ο ουρανός..

                                                                            Μάρτης 2010


ο ουρανός έχει μια θλίψη από μετάξι..

Έξη η ώρα το πρωί- άφεγγα ακόμη- ο ουρανός έχει μια θλίψη από μετάξι..

Δυνατά κίτρινα φώτα
όλων τις υποστάσεις παραμορφώνουνε
κι είναι σαν να κρατά επιφυλάξεις για την ησυχία της η νύχτα.

Που σε ξέρω να λύνεις της ζωής μου το αίνιγμα
σφήγκα που δεν την θέλουν οι ανέμοι

Έλα τώρα,
μέσα σε τούτη την εμπνευσμένη φωτιά
των άστρων που ξανά σου μιλάνε..

Και πάρε την σιωπή που έγινε σαν ένα κομπολόι που το παίζουν τα μεσάνυχτα
και το κρατά καλά μέσα στην απεραντοσύνη του ο ουρανός..




19 Μαρτίου 2012

Υφίσταται το Αθώο και μας εγκλωβίζει




Στην άκρη του χρόνου, στην σπιθαμή που από εκείνη στο Μέγιστο έρχεσαι
Των λόγων η ουσία χάνει δεν χάνει από την αλήθεια που κρύβουν
Οι λέξεις και σε οδηγούν σ’ αυτό
Που δεν σου φανερώνεται κι αν μια ζωή το κυνηγάς
Σαν νόημα που ταλαντεύεται να το κατανοήσεις.

Υφίσταται το Αθώο και μας εγκλωβίζει
Σε μια δίνη κορμί με ψυχή.
Τι να πρωτοπρολάβω; Οι ιδέες μου όλες σκληρά δοκιμάζονται
Και με πάει στο φως μοναχά της αναπνοής μου η λαχανιασμένη απώλεια.

Α κόσμε…
Έχω ένα πείσμα που σε όλα πια κυριαρχεί..
Αν θα με καταλάβεις θα σου αποκαλυφθώ
Εγώ μ’ εσένα εσύ με μένα         και θα έρθει
Μια όμορφη σαγηνευτική για όλα συντέλεια
Να μείνουμε θνητοί ανάμεσα σε λέξεις και στο ποίημα..

                                                                                        19.3.2012

ΜΟΙΡΕΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ.

Κατοικώ μέσα στην κάθε ρίζα
ξέροντας σημαντικό που είναι ν’ αγαπάς
και το αλέτρι και το ζώο που οργώνει
χωράφια ονείρου και της γλώσσας τους ορίζοντες..

Επάνω μου την εξουσία του έχει το άστρο, κάθε άστρο
ημερινό ή νυχτιάτικο
που βιάζεται να γίνει ορατό απ’ όλες τις αγρύπνιες.

Μάνα
όλων των ψιθύρων που δεν καταχτήσαμε, Νύχτα!
αιώνια, αρχέγονη, εξουσιαστική!

υποταγμένος πάω στα γινάτια σου
με τα πολυάριθμα λεξιλόγια άστρα σου σαν μοίρες
που μ’ έναν τρόπο μας αναλογούν..

Και ξέρω
να σβήνομαι όπου πρώτα εγγράφηκα:

σε φύλλα λεμονιάς ή στων εσπεριδοειδών την αγιοσύνη
κατέχοντας ότι ξιφομαχώ από σύνεση
κι υπερασπίζομαι αγάπες αναμμένων λουλουδιών!

Ρόδος 25.2.2008

Έλα μαζί μου



Έλα μαζί μου και πάρε αν θέλεις
τα πιο δικά σου φεγγάρια
εκείνα που θα καμάρωνε ο κάθε ένας ουρανός-
έλα να πάμε σ' ένα μέλλον που δεν θα ανήκει
σ' αυτούς που έσφαξαν όλα τα νεογέννητα,
και έβαλαν φωτιά στην φάτνη όλων των θρησκειών..



Οι στίχοι είναι η αμοιβή μας


Οι στίχοι είναι η αμοιβή μας
το φεγγάρι είναι η αποταμίευση της αιώνιας νύχτας..

Όλα τα σκέφτηκα εκτός απ' την ψυχή μου..

Μες την ξανθάδα του ξύλου που ανθίσταται
μιλώντας ζωή μυστική που υφέρπει
μια μουσική του κορμού
που μοιάζει αλήθεια μετάξι..

Και την άλλη μέρα
μες τον πρωινό αυτοκρατορικό ήλιο της Ξάνθης
δύο παιδάκια παίζουνε κυνηγητό
μην ξέροντας το νόημα
της αληθινής φυγής..



18 Μαρτίου 2012

Ονειρεύομαι και είναι όλα κατανοητά:

Αποταμιεύοντας τόσο φως που η συγνώμη που θα πω που έσφαλα να μην ελπίζω, πια δεν έχει νόημα

Ονειρεύομαι και είναι όλα κατανοητά:

Ο θεός είναι παρουσία, τα παιδιά είναι παρουσία, ο άνεμος
Είναι παρουσία που παίρνει
Μακριά την σκέψη που βάρυνε και έγινε ένα άντρο της θλίψης..

Κρατώ μέσα στα χέρια μου κάτι πουλιά
Που χτυποκαρδίζουν πότε να χαθούν
Λευτεροκοπώντας μες τον ουρανό..
Είμαι ευτυχισμένος!

Τα μάτια μου βλέπουν, σε όλες του τις εκδοχές, το για άλλους αόρατο!
Είμαι ωραία θνητός!
Γι' αυτό έχω κατανοήσει πιο καλά αυτή την φάρσα που μας παίζει η αθανασία!

Γράφω γιατί δεν θα τελειώσει αυτός ο χείμαρρος των αισθημάτων που έχουν γαλάζια κατάληξη..

Πορφυρά εμπνέονται οι μέρες..
Τα παιδιά ελπίζουν να γίνουν όλα λευκότερα..
Κι εγώ φεύγω μες τα ποιήματα που θα με πάνε μες το άσπιλο μέλλον..

                                                                                              17.03.2010





Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου