...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

30 Δεκεμβρίου 2011

Ξυπνώ.



Ξυπνώ. Μια σύντομη λύση του ύπνου
Είναι να αφεθώ στης μέρας την πράξη
κι ας χάσω τα όνειρα..

Τα δέντρα γύρω μου είναι οι καρναβαλιστές που δεν περίμενα- περιγελούν
κάθε πάγια άποψη 
του αληθοφανούς.

Κι όπως δεν έχω κάτι που να αντιστέκεται στο εφήμερο
Εξόν από τις λέξεις- με αυτές μπαλώνω
Το οικουμενικό φόρεμα της ζωής.

Η πιο χαρούμενη σκέψη μου η πιο μεταξένια
Είναι ένα δίχτυ που αοράτων ιχθύων συλλαμβάνει κολύμπισμα.

Και ύστερα
Γυρνώντας πια με πάθος μέσα στην πραγματικότητα
Ίδια τα βρήκα όλα και τα έχασα,
ίδια τα είπα
Όπως τ' ανέσυρα απ' την ψυχή της μέρας
Κι ως την ψυχή μου..

                                                                      Ερμιόνη..
                                                                   11.8.2010

Ολοφύρονται οι μέρες, ανθοδέσμες μαραμένης απόχρωσης·


Τα αμπέλια είναι λοξά φυτεμένα σαν
Μία γραμματοσειρά που προτιμήσαμε
Τυχαία, κάτω από το φως και μέσα
Στον πολυσέλιδο ήλιο.

Δεν κατάλαβα πως ξαφνικά η ζωή μου πήρε
Μια τροπή πιο θλιμμένη.

Ολοφύρονται οι μέρες, ανθοδέσμες μαραμένης απόχρωσης·

Ό,τι σκέφτομαι είναι φορεμένο σ' ένα ανάπηρο σώμα·

Η κόρη μου ζητάει να γράφω σκληρά·
Εμένα η ευαισθησία μου ταιριάζει
Μιας πολυάκανθης λευκής τριανταφυλλιάς
Που την διαβάζει ωραία ο λιγνός αέρας
Καρφώνοντας τα ξεχαρβαλωμένα
Παραθυρόφυλλα πάνω στους τοίχους. Κι εκεί

Που ξέρω ότι ταίριασε σαν γάντι πάνω μου η μοναξιά
Κλείνω κάποια στιγμή αυτό που διάβαζα βιβλίο
Και ακουμπώ στο κάγκελο:

Κοιτάζοντας μακριά την δύση που σφαδάζει και την θάλασσα
Που είναι μία λεπτομέρεια αιωνιότητας που όλο μου διαφεύγει..

                                                Ερμιόνη..
                                                  10.8.2010

ω μαργαριταρένια, ο ήλιος αδειάζει


Κάποτε σε βρίσκω κάποτε σε χάνω
Κάποτε έχω ένα τρόπο που εσένα δεν σου αρέσει
γιατί έχεις συνηθίσει να σε χαϊδεύει απαλά ο φευγαλέος  αέρας.

Οι σκέψεις μου
τρυπούν τα ρούχα σου, οι επιθυμίες μου
τρυπώνουν κάτω από την φούστα σου
και ζητούν το αιρετικό σου φωνήεν..

Και ω μαργαριταρένια, ο ήλιος αδειάζει
στην ποδιά σου τα ρόδα του..

Όσα ποιήματα γράφω τα παίρνει με βία μακριά
Κι εσύ κοιτάς που φεύγουν πέρα τα καράβια
Δαγκώνοντας το πέλαγο που λάμπει
και υπόσχεται άλλες πατρίδες.


Η μέρα πέμπει την ευδαιμονία της.



Είναι ήρεμη η θάλασσα αλλά οι ροδιές φουρτουνιάζουν·
Τα άγουρα λαμπιόνια τους
μόλις κι ανάβουν κάνοντας
την μέρα φωταγωγημένη·
Η θάλασσα προετοιμάζεται για ναυμαχία καθιερωμένη.
Στρώνουμε το τραπέζι, είναι κρύο το νερό
Οι ντομάτες ερυθρά κοροϊδεύουν την πείνα
Το ψωμί είναι η λυρική εξαργύρωση κάθε τερπνού
κι ωφέλιμου, τα φρούτα
Δροσερεύουν τον ξιφομάχο εραστή των γεύσεων ουρανίσκο.
Η μέρα πέμπει την ευδαιμονία της.
Λαμπρή, καθάρια.
Κυλά μες την παλάμη μου σαν νόμισμα αρχαίο
που δεν έληξε ποτέ σε αξία.
Και σκέφτομαι πόσα έχει η γλώσσα
Δρομάκια που δεν τα υποψιάστηκα
Ούτε και τα περπάτησα ποτέ μου..

                                                       10.8.2010
                                                          Ερμιόνη.



Κλείνω τα βλέφαρά μου και αφομοιώνω

Να το ξέρεις: χάθηκα και εγώ στην χώρα των πολλών
Όντας ένας θλιμμένος ζητιάνος
που του έλειψε χρόνια το φως

Οι πολιτικές εξουσίες έσπρωξαν κι άλλο το αδιέξοδο στο αδιέξοδο

Λυπήθηκα με τον τρόπο που τα λουλούδια λυπούνται

Έκανα μια λογοτεχνία σαν απαλό αεράκι που σκλαβώνεται στις φυλλωσιές

Είχα μέσα στα μάτια μου της τύχης τα δώρα

Τώρα ο ήλιος είναι ο χρησμός που φτάνει βαθιά στην καρδιά

Κλείνω τα βλέφαρά μου και αφομοιώνω

Σαν χάδι με αναταράσσει, σαν αίσθηση
Ευλαβική της πληρότητας

Και των αχτίδων του οι οξύτητες
παίζουν γλαυκά και αιθέρια
Μες τον νου μου που μαγεμένος στην παντού ομορφιά εστιάζεται..

Η μία η θάλασσα έφερε την άλλη την θάλασσα

Η μία η θάλασσα έφερε την άλλη την θάλασσα αλλά η παρουσία
Ολόγυρα των δέντρων δεν εδραίωσε κυριαρχία της νύχτας.

Ανεβαίνοντας την σκάλα για το άνω σπίτι
Τα σκαλοπάτια είναι χρισμένα με ασβέστη και έχουνε γαλάζιο κάγκελο
Που πλέκονται επάνω του γεράνια
Που ξεπροβάλουνε όπως να θέλουνε να παίξουν.

Ημερομηνία γέννησης των πάντων:  "Τώρα".

Νιόκοπα αισθήματα, νέα ψυχή.
Υπαρκτά όσα θέλησα και πάνω απ' όλα
Σχεδιάζω και πράττω με τα σύνεργα της επιθυμίας.

Ένα αεράκι βόρειο-
δυτικό ξενίζει λίγο, μέσα στο τοπίο.

Όπως και η καρδιά το θέλει και η παραδομένη ταξιαρχία των φυτών.

Αυγούστου του ιερατικού..

Σβήνει κι ανάβει η αποταμίευση της κάψας. Υποσχετική.

Η ορχήστρα των πουλιών άλλο που δεν θέλει να τιτιβίζει χαρούμενα..

                                                     10.8.2010
                                                    Ερμιόνη.

Που έγερνε η ζωή μου να θεσπίσει από το λίγο της βαλάντιο μια ηθική του ταπεινού





Δεν ημέρωσε ποτέ η ψυχή μου- κι αν ζω
Μ' όλες τις αντιφάσεις μου, αυτός
Που ψάχνει ολοένα ελπίζοντας πως θα ξεγράψει τα τετελεσμένα
Εγώ είμαι που θέλω επίμονα να αποστασιοποιηθώ
Από των γεγονότων τον βόρβορο.

Τι είδα που είχε διάρκεια έως το όνειρο και το πήρα
Μαζί μου τις νύχτες- ως το αψηλό
Δωμάτιο το δίπλα στους ευκάλυπτους κι απέναντι
Την απερίγραπτη θάλασσα- καταμεσήμερο Αυγούστου, μια Δευτέρα
Που έγερνε η ζωή μου να θεσπίσει από το λίγο της βαλάντιο μια ηθική του ταπεινού που ασπάζεται υπερηφάνειας κλέη..

Τριγύρω μου ροδιές και πάνω στις συκιές να παίζει
Κρυφτό υπό τον ήλιο μια από τα νιάτα μου χρυσόμυγα
Παντού να αχούνε τα τζιτζίκια
Ζέστα, ο κόσμος να βράζει
Κάτι φραγκόσυκα σκαρφαλωμένα πάνω στα γυαλιστερά
Βράχια απειλούν και που τα κοιτάζεις ακόμα.

Και οι αισθήσεις μου
Κεραίες ανοιγμένες, συλλαμβάνουν την ουσία
Που όπερ και αδύνατον με σθένος αν σου λείπει να καταγραφεί..

Τώρα είναι η ώρα της έκπληξης η ώρα του διαφορετικού στοχασμού

Τώρα είναι η ώρα της έκπληξης η ώρα του διαφορετικού στοχασμού
η ώρα που θέλω να με αφήσουν μονάχο να είμαι
σαν μία νυχτοπεταλούδα που γύρω από το φως της σκέψης γυρνά
τινάζοντας την σκόνη απ' τα φτερά της.

Η ώρα των δυνατών εμπνεύσεων η ώρα της μουσικής
που θέλεις εσύ να μιλάς και εγώ να ακούω, που είναι
το βράδυ που πέφτει οκνό δόκανο της μελαγχολίας.

Είναι μια συλλαβή της ψυχής που δεν χωρά μες τις οδικές αρτηρίες των πόλεων, είναι μια γραμμή υπερασπιστική των αισθημάτων που την ξέρω μόνο εγώ που συνήθισα
να ζω μ' ένα ψιχίο ουρανού κι ένα μικρό σπουργίτι.

Και κοιμίζω τον ήχο των λέξεων μες το πράο χαρτί
που καταγράφει
την αόρατη μεταξένια αύρα των σκέψεων που δεν θα χωρέσουν σε κανένα μυαλό..
Και την ζητά ο άλλος εαυτός μου ακόμα..


Κοιμούνται έναν ύπνο δικαίου..


Μέσα σε πέντε λεπτά όλα γίνονται ποίημα, εκρηκτικό ποίημα- κάτι
Σαν πεφταστέρι που στην πορεία του παρασέρνει χιλιάδες ευχές.

Κι είναι περίεργο που το παίρνει ο άνεμος
Το πάει παντού, οι λέξεις του
Ανθίζουνε σαν τα μεγάλα τριαντάφυλλα
Που δέονται για αναγνώριση με την καρδιά της μέρας.

Μετά η σιωπή του είναι προσευχή
Ψιθυριστή προσευχή που ακούγεται μόλις
Και μετά βίας όπως ο μοναχικός αφηγητής της νύχτας μέσα στο δωμάτιό του συνάζει
Όλη την ιστορία μιας βδομάδας και την καταγράφει πάνω
Σε φύλλα καρδιάς.

Οι νύχτες καρφώνονται μες το καλαντάρι που βαραίνει
Τα πάμπολλα άστρα τους τρυπούνε το πέρα στερέωμα
Και ένας γρύλλος ροκανίζει επιδέξια τις ώρες πριν απ' τα μεσάνυχτα που όλοι
Κοιμούνται έναν ύπνο δικαίου..

Μουσικές μακρινές ακούγονται



Μουσικές μακρινές ακούγονται από την εποχή του φεγγαριού
Στάχτες καφτές που πέφτουν από το ηφαίστειο
Μιας θρησκευτικής μουσικής..




Αμπέλι κορινθιακό μελένιο


Αμπέλι κορινθιακό μελένιο
Στόμα του Βάκχου. Ο ήλιος
Τρυπά την ρόγα ως το βάθος της
Και η έξαψη του ζωντανού χυμού της
Ανάβει όρτσα μουσική καλοκαιριού.

Κρατώ στο χέρι μου ένα τσαμπί ευωχίας
Η μέρα στέκεται ωραία όπως Κυριακή
Στο σπίτι των φίλων μου ο νους μου είναι
Μια ευχαριστημένη τρεχαντήρα
Που πλέει σε γαλήνια νερά.

Γράφω το φως όπως μου δίνεται
Μέσα μου είναι οι λύπες φευγάτες
Όταν σκουντά το μεσημέρι τον βασιλικό
Τα σύμπαντα ευωδιάζουνε, οι σκέψεις μου φωταγωγούνται.

Κι η άτμιση των θαρραλέων νερών
Δίνει στον ουρανό μία υπόσχεση
Γονιμοποιητικής υγρασίας..


Παλεύω ο ίδιος με εμένα


Έριξα ένα σεντόνι πάνω μου και σκέφτηκα
πόσες ιδέες ποίησης χωράνε μες την νύχτα.

Τρεις μετά τα μεσάνυχτα- κοιμάμαι δεν κοιμάμαι.

Για την ζέστα να διώχνει
Βάζει τα δυνατά του ο ανεμιστήρας.

Ιδρώνω από έναν εσωτερικό των λέξεων πυρετό.

Παλεύω ο ίδιος με εμένα αλλά δεν είναι
των θησαυρών που θέλησα το φεγγάρι στον νου μου αποταμιευμένο.

Και τόσα άστρα άντε να χωρέσουν μες την αγκαλιά
Ενός μακρινού ευκολονόητου ουρανού..


29 Δεκεμβρίου 2011

Πίνω το αίμα της νύχτας κι είμαι δυνατός σαν ένα ″όχι″


Πίνω το αίμα της νύχτας κι είμαι δυνατός σαν ένα ″όχι″
που ξεστόμισε ο παντί τρόπο αποφασισμένος.
Οι φίλοι μου λιγόστεψαν, σύρθηκαν ως την κατάθλιψη.
Αυτό που δεν τους άξιζε το πήραν.
Τώρα με διαβάζουν γελώντας ειρωνικά που εκπροσώπησα εκείνο που χάσανε
ρημάζοντας τον εαυτό τους μες τα χρόνια.
Τσαλακώθηκαν απ’ την μεριά του ωραίου, ζάρωσαν κοιτώντας την ζωή να τους απιστεί.
Α μανιφέστο μιας ανάγκης που την υποβάλει η κοινωνία του όχλου.
Πολιτικά ορθόν είναι εκείνο που ψηφίζοντάς το δικάζεσαι
να το ακολουθείς κι εκείνο λάθος να σου βγαίνει.
Χάσμα που άνοιξε η δημοκρατία!
Θα ξυριστώ και θα κοιτάζω απόψε το φεγγάρι.
Ο Βασίλης πολύ μ’ αναστάτωσε
Καταθέτοντας την θλιμμένη του άποψη στης καρδιάς μου την τράπεζα..

                                                                 29.12.2011

δέεται στην Μαντόνα της ποίησης


Ένας άνθρωπος με την ζωντανή του αντίρρηση
Ανηφορίζοντας κατά την γεμάτη Σταδίου
Ακολουθεί την σκιά του μπερδεμένου του εαυτού.

Δεν γνωρίζει ότι τα εντός του αισθήματα έφυγαν
Δεν έχει αποταμιεύσει τίποτα, είναι αδέκαρος μάγκας
Που λυπάται να ξοδέψει πια κι άλλο ψυχή.

Όταν βραδιάζει το πουθενά που κατοικεί τον κυριεύει
Έχει μάθει να δέεται στην Μαντόνα της ποίησης
Παρέμεινε από την εφηβεία του ονειροπόλος.

Καβαλά ένα σύννεφο που το πηγαίνει όπου θέλει ο αέρας.
Απομνημόνευσε πολλά στιχάκια.
Τώρα αρκείται σ' ένα λερωμένο τζην
Παντελόνι κι ένα λευκό πουκάμισο
Που όπως ανεμίζει στον αέρα αφήνει
Την έμπνευση να έρχεται ολοένα πιο κοντά
Και τον εγωισμό των λέξεων να κρέμεται απ' τα μανίκια..


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου