...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

24 Αυγούστου 2010

ΕΣΥ…







Ομονοούν και παν’ ψηλά τον ανήφορο

Σμάρι πουλιά

Άλλα για μια εκδίκηση ελευθερίας κι άλλα

Για ένα πείσμα εναντίον τ’ ουρανού.



Και μετά εσύ

Που κομίζεις λάμψεις ερώτων

Μούσα πολύτροπη

Αγγίζεις με νότες τα γαλανά νερά

Παρθένα κόρη

Του νυχτερινού ουρανού.



Τα φεγγάρια σου αγαπούν να κάνουν τις νύχτες μυστήριες.

Σε ξέρω και δεν σε ξέρω, είσαι η άγνωστη

Που θα την πουν οι στίχοι

Της νύχτας που έρχεται..



Έχω φυλακίσει τον άνεμο, το τραγούδι

Του πουλιού στο μυαλό μου και τ’ αφήνω απόψε

Να χαϊδεύει τα ξέπλεκα μαλλιά σου.



Αντιφεγγάν μέσα στα κρύσταλλα οι νότες

Του απόμακρου άστρου

Αφήνοντας την νοσταλγία αυτή που με παιδεύει

Μετέωρη και βασανιστική

Τις ώρες που έρχονται.



Σαν απλωμένο παράπονο της γλαύκας που τρυπάει

Το σκληρό γύρω σκοτάδι-

Οι μουσικές μονότονες των γρύλων

Ροκανίζουν ένα απλωμένο στερέωμα



Μαύρου ερειπιώνα που λες βρίθει από πεφταστέρια που θαρρείς

Και γίνονται ευχές πιο πυροδοτημένες-



Καθώς πατάει πόδι λίγο λίγο και έρχεται

Το αινιγματικό πρωί..

23 Αυγούστου 2010

Γυναίκα.






Νύχτα μεγάλη αστροφεγγιά κι αιθρία συλλαβίζοντας

Στ’ αλφαβητάρι ενός άστρου την γαλήνη.



Τοπία που μέσα τους σε ήπιανε

Τοπία που με κομμάτιασαν κι εσύ ήσουν μακριά

Ανάγνωθες την ζωή μακριά από την ζωή μου.



Γυναίκα, δεν υπήρξες ή υπήρξες

Καλουπωμένη μέσα σ’ ένα όνομα όταν ανέβαινα

Βιαστικός τα σκαλοπάτια της ηλικίας σου

Να σε φιλήσω στα χείλη;



Σε βρήκα θεόρατη να πάλλεσαι από φωτιά

Δίπλα μου

Μέσα μου

Γρατζουνώντας με απομέσα

Να ξεφλουδίσω να βγεις…

Πού να πας;

Η θλίψη καραδοκεί παντού..



Εσύ λαξευμένη στην πέτρα στο στεγνό τούτο τοπίο

Την άνυδρη έκταση

Από βουνό και αμπέλια



Με τα βέλη των ματιών σου αναδύεσαι από την πέτρα

Κοιτάζεις ολόγυρα και φτιάχνεις

Ένα φωνήεντο χαράς!

Ζουζουνάκι τρελό που παίζοντας μ’ άγγιξε!



Όχι η αυγή που γαντζώνεται με μανία στις βουνοκορφές

Που σου χτενίζει τα μαλλιά διαμαντικά- όχι

Η ώρα του μεσημεριού

Που λιγώνονται μυριάδες τζιτζίκια

Σε τετέρισμα μονότονο- όχι



Στο ύψος ενός λουλουδιού που τσάκισε

Η ζωή σου στέκει

Εκεί

Γίνεται καθρέφτης

Μέσα του αναγνωρίζω

Το άδικο και τον αδικημένο..





Ξέρω να πω την εύρωστη καρδιά

που θα μιλήσει κάποτε αρθρώνοντας

το φοβερό μυστικό της αλήθειας!





1983

Η εποχή.





Οι πιο φιλόδοξες γιορτές του πνεύματος

Ασθμαίνοντας γονυπετούν μπρος στις οικονομίες.



Ποιόν αφορά μια ποίηση που ερωτεύεται

Αρχαίους σκοπούς μες την ψυχή μας;



Τώρα η εποχή είναι στεγνή

Μολύνει όλα τα σύμπαντα

Ατμοσφαιρικά

Ταχυπλοεί σε θάλασσες χιμαιρικές

Κουράζει μία θολωμένη όραση

Δημιουργεί τα ψυχολογικά μας αποστήματα.



Επινοεί την καινούρια ηθική

Των πραγμάτων

Χωρίς ίχνος φιλότιμου

Απολυμαντικού ανέμου

Φυλλοροεί σ’ ένα βιβλίο που οι σελίδες του μυρίζουνε



Πολυκαιρία και σαράκι νικοτίνης..

Υλικό φεγγάρι χαρτονόμισμα




A.



Υλικό φεγγάρι χαρτονόμισμα

Της νύχτας που στενάζει.

Ο άνεμος προσφέρεται απ’ τον νοτιά.

Έχει το αίμα της πνοής του.

Τα ακονισμένα τοπία

Μένουν στεγνά.



Κοκκινόχωμα, ρίζα του πεύκου

Που απλώνει.

Σιγαλιά

Βραδινή

Μετέωρη..



Ακούω τον αίθριο λόγο της φύσης.

Η γαρδένια του μεσονυχτιού

Σμίγει στην ανάσα μου

Την γέννηση του συλλογισμού

Και την αβρή μελαγχολία.



Σ’ αγαπώ αυτήν την ώρα…



Σε ξέρω αμίλητη μέσα στο μισόφωτο

Ή ομιλητική μέσα στο ζάρι της καρδιάς μου.



Όλα σε παίζουν και σε χάνουν…Και



Με ξενίζουν οι άνθρωποι

Που ξεχνούν

Την φωνή

Το όνειρο

Και το θέλω τους!

Κορίτσι.





Τα μάτια της είχαν μια κόχη για το εικόνισμα του ανέμου.

Την αγάπησα σε μια ηλικία παράφορα.

Στάθηκε

Εξαίσια ωραία.

Κάτι νύχτες φεγγαρόλουστες το θαλασσί της φουστάνι φιλοξένησε

Μια παράξενη θλίψη μου.



Μου θύμιζε έντονα ιέρεια αρχαίας λατρείας. Άκουγα

Τον μελωδικό χτύπο της καρδιάς της

Σαν τραγούδι μαγευτικό να με ταξιδεύει

Στο παρελθόν με ρομαντισμό

Στο παρόν με σπουδή

Στο μέλλον με αίσθηση



Πως η ζωή είν’ ένα ποίημα!

Η Παναγιά μου πιο θλιμμένη με κοιτά!



190.



Στεγνώνω από κάθε αίμα..



Λιοντάρι με τον βρυχηθμό που ράγισε

Το κρύσταλλο του πρωινού.



Αποπλέω από το ομοιοτέλευτο καλοκαίρι.



Συναγωνίζομαι τον ζέφυρο που κάνει ρίμες στην καρδιά μου!



Στο φως που λίγο λίγο χάνεται

Η Παναγιά μου πιο θλιμμένη με κοιτά!



Αν θα κλάψω ακόμα…

Απ’ όλα τα λουλούδια το ύφος είναι που θαυμάζω!









189.



Απ’ όλα τα λουλούδια το ύφος είναι που θαυμάζω!

Το απλόχερο χαμόγελο που κλέβει την παράσταση ενώ εσύ κοιτάς!



Έτσι που κάποτε νομίζω θα βρεθώ σε μία άλλη χώρα

Που θα την κατοικούν μόνο πουλιά.

Και όνειρα.



Και θα ‘ναι εφικτά όσα ποτέ δεν κατορθώσαμε!

Εξηγείστε μου τι είναι αυτό που λείποντας μας περισσεύει

188.



Εξηγείστε μου τι είναι αυτό που λείποντας μας περισσεύει

Και στο άθροισμα πάλι άπιαστο είναι..



Ένα νόημα ποίησης που ανακαλύπτω κάτω από τα απλωμένα

Πάνω μου κλαδιά

Ενός δέντρου του βουνού-



Και ξέρω τι αλήθεια αξίζει το ένα πλάι στο άλλο

Δύο παιδιά της φύσης..



Και πως η μάνα τους

(μες απ’ τα μάτια μου)

Τα καμαρώνει!

Καλά λοιπόν περιφρονώ τον χρόνο..



187.



Καλά λοιπόν περιφρονώ τον χρόνο..

Ξέρω ότι έτσι κι αλλιώς με πολεμά.

Και θα νικήσει κιόλας!



Όμως εγώ με τις λεξούλες μου τον κατατρώω-

Όπως



Να μυρίζουν λουλούδια,

Σ’ ένα μακρινό κοιμητήριο

Κι οι νεκροί

(αναστατωμένοι)

- άνοιξη! -

Να συγκεντρώνονται μπροστά στην πύλη



Ολόγυμνοι,



Και ύστερα



Πιασμένοι χέρι χέρι να βαδίζουνε προς τα βουνά!

Ξύπνιος ή ονειρεύομαι;















186.



Ξύπνιος ή ονειρεύομαι;



Σαν να με πότισαν με βότανα παράξενα ιθαγενείς

Και είμαι σ’ έναν λήθαργο φωτιές που βγάζει.



Τίποτα λάθος ως εδώ!



Οδηγώ εγώ το άρμα του χρόνου και σαν από παλιά μου έρχονται

Μες το μυαλό τσιτάτα ενός επαναστάτη Αυγούστου.



Ψηλότερα, ανάμεσα στα πεύκα,

ανεβαίνει στο ερημικό εκκλησάκι

ο παράξενος ίσκιος ενός καλόγερου.



Που σίγουρα δεν άγιασε εδώ,

ανάμεσά μας..

Έχω πάρει απ’ όλες τις νύχτες έναν ψίθυρο σαν προσευχή.





184.



Πέφτει μέσα στα χέρια μου κάτι σαν μισοφέγγαρο.



Έχω πάρει απ’ όλες τις νύχτες έναν ψίθυρο σαν προσευχή.



Αναρωτιέμαι τώρα αν μ’ ακούει ο θεός

Κι αν με συνδράμει με εκείνα τα ωραία πουλιά του.



(Χαράματα που τραγουδούν σαν να γεμίζουνε το στήθος

Της μέρας με ανάσα!)



Αποσπώνται απ’ τον ουράνιό τους Παρθενώνα



Κάτι σύννεφα μαγικά-



Από την ζωοφόρο των θυσιασμένων αμνών-



Και πάνε προς την άλλη θυσία τους.





Γυρίζω σπίτι κάθε βράδυ..

Κατάκοπος από το μετερίζι των καημών.



Έχω ελληνικές θαλάσσιες αύρες μες το στήθος.

Φεγγαρίσιες ανταύγειες.



Όταν θ’ αξιωθώ ένα σίγμα τελικό όπως μιας αλφαβήτας που ναυάγησε

Και στον βυθό κρατά ακόμα εκείνη την πνευματική της ευφωνία

Ίσως πω μια λέξη που ν’ αξίζει όλη την ζωή



Κι όλο τον θάνατο ακόμα!

Σχεδιάζει να πλησιάσει τον ουρανό!

183.



Σχεδιάζει να πλησιάσει τον ουρανό! Ποιητής είναι..



Έχει υποτάξει μέσα του το υποκείμενο κάθε ενόρασης.



Βλέπει μακρύτερα- τον φοβούνται!



Με τις λέξεις του αναθεματίζει τον κακοήθη τους βίο!

Κρατώ έναν ρυθμό καρδιάς που λείπει.


182.




Με παίδεψαν οι αντωνυμίες, με τυράννησαν.

Έμεινα σ’ ένα απαλό ΕΓΩ που τα περιέχει όλα..

Όπως βαθαίνοντας ο λόγος είναι του ΕΜΕΙΣ τα κάστρα που πατάμε

Με μια φιλοσοφία ήλιου.



Τόσος ο χρόνος που χάθηκε και ξέρω ότι δεν θα μου ξαναδοθεί

Ούτε σαν ήχος πόνου.



Μένω τώρα να κοιτάζω τα ήρεμα νερά

Με μια ψυχολογία του αδικημένου..



Φυσάει και μια σκόνη

Κοκκινωπή σηκώνεται,

Θέλει να τα τυλίξει όλα.



Ό,τι μιλάω είναι από μια γλώσσα που δεν θα μιλιέται πια

Μες τους επόμενους αιώνες.



Κρατώ έναν ρυθμό καρδιάς που λείπει.



(Μην νομίζεις πως αυτό

Είναι το εύκολο που κατορθώνεις πράγμα!)



Έφερα τις νύχτες μου ως την άκρα απόγνωση

Ψάχνοντας φωνήεντα που λυρικά ηχούσαν.



Αν πεις ότι η ψυχή θα ερμηνευτεί ποτέ ολοκληρωτικά

Αλήθεια κάνεις λάθος.



Είναι σαν τέχνη το να την κοιτάς και όλο κι άλλες προσεγγίσεις να ‘χει.



Σίγουρα έχω μέσα μου πολλά φαντάσματα.

Γι αυτό ο εαυτός μου ουρλιάζει!



Η θέση μου είναι να αθετώ τις συμφωνίες της μοίρας.



Αλήθεια:

Ας μου καταλογιστεί βαρύς ο φόρος να υπάρχω!

Στα ρηχά τ’ ουρανού!














181.



Μίκραιναν συνέχεια οι μέρες μου και έτσι έμαθα να μεταφράζω ήλιο.



Και στις μικρές φλογέρες φύσαγα χρωματιστών λουλουδιών.



Όλα σωστά:

Η Δευτέρα στην θέση της, κυρία επί των τιμών, και η Τρίτη

Σαν μανουάλι με πάνω της αναμμένα πουλιά.



Υπέρ πατρίδος, έλεγα, υπέρ πατρίδος!



Κοιμόμουν λίγο πια, σα να ‘χα αλλοπαρθεί

Κι ήξερα μουσικές που μόνο με ψυχή τις ξέρεις..

Τότε Τετάρτη..



Κολυμπούσα στην θάλασσα και πέρα ο αυλόγυρος

Με τα επάνω του αναρριχώμενα φυτά.



Ζέστα μεγάλη.



Όλα αναπνέουν δύσκολα.



Μόνο ο περιβολάρης είναι ευχαριστημένος που του ξανανθίσαν τα ρόδα.



Παρασκευή!



Δοξάζω που ένα γυναικείο όνομα είναι ικανό να άρει όλη την μελαγχολία.

¨ΕΛΕΝΗ!¨

Στα ρηχά τ’ ουρανού!

Στα βαθιά της ποίησης!



Διαβάζοντας τις γήινες σελίδες…

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου