έγχρωμες είναι οι παλίρροιες του γέλιου σου

Λυρική κάνουν την όψη σου τα φυτά που σε συνομιλούνε·

ένα έγχορδο αεράκι μπλέκεται ανάμεσα στις ανθισμένες νεραντζιές και

σφυγμομετρά το στερέωμα·

έγχρωμες είναι οι παλίρροιες του γέλιου σου, πολυσήμαντες·

πάλλονται σαν ακόντια στον στόχο τους τα λόγια·

έρεβος σκεπάζει την απουσία σου όταν υπάρχει·

αναζητώ μια σκέψη που να μην καταλήγει λάθος και που δίνει νόημα στις ώρες που σ' έχω..

Είναι ένα μέλος που δεν ξέρεις αν ξεχύνεται από τον ουρανό

Είναι ένα μέλος που δεν ξέρεις αν ξεχύνεται από τον ουρανό ή το τροφοδοτούν οι μέσα σου πατρίδες. τόσο αγαστά απορροφήσιμο που τρομάζεις. κυλά σαν μέλι στον ουρανίσκο σου και συναντά την ψυχή σου, την ώρα που σπουδαίο είναι μόνο ν' αγαπάς και να νιώθεις βαθιά την Απλότητα!

Μεγάλο Σαββάτο!

Στα ανθισμένα δέντρα γελά η Άνοιξη, σαν Ελληνίδα
που σχημάτισε το πέλαγος.
ο άνεμος παίζει με τις καρδιές μας. πού είσαι Κύριε
που έφτασαν οι καημοί μας να πνίξουν την μέρα;
Θεός κι ανασταίνεσαι, αμνός και βελάζεις- ακούω
τον Λόγο σου
που φτάνει από μακριά
βάφοντας το πρωί μου με πορφύρα.
και η σιωπή μου δύναται μια ευχαρίστηση, ένα ρίγος
διαπερνά το σώμα μου
καθώς οι ψαλμωδίες τ' ουρανού μελώνουνε
το φως και χύνεται
πάνω στην γη
άφραστο Ποίημα που μεθά τον σύμπαντα
κόσμο
και νιώθω πάλι το θαύμα!

Σύμβολα…

Τα σύμβολα στενάζουν πίσω από τα Σύμβολα και ο σημαιοστολισμός καλά κρατεί

της όχι Ουσίας. Χάνεται το πηδάλιο· ρημάχτηκαν οι σχέσεις αναμεταξύ μας, οπισθοδρομούν τα Καλά Καθούμενα, εμβρόντητοι μένουμε να αποκαθηλώσουμε του Κρίματός μας το τέκνο.

Σημειώνω μοναξιές επάνω στο Αγίασμα και μάλλον θα θρησκεύω θαλερά γιατί από τα μάτια μου εκφύεται ένα γαρίφαλο που μελωδεί τω τρόπω που κι ο ίδιος δεν ακόμα και ξέρω..

Μεγάλη Παρασκευή!

Πάντα περί τον ήλιο η περιφορά. Πάντα

η στολισμένη Ελπίδα μας προσηλωμένη

σε περιφορά επιταφίων.

Κατά τα άλλα μείνε μόνος και συσκέψου με τον ουρανό.

Ποιός παραδίδει την ψυχή του καθαρή κι αμόλυντη, ποιός

συμπονά

τους διώκτες του;

Θα ξημερώσει.

Όλες οι βουλές είναι, συγκλίνοντας, μία:

άκου την προσταγή του χάους που υποτάχτηκε. Άκου

τον πόνο των αθώων και

μην εγκαταλείψεις

την Αθωότητα

στην χλεύη του κόσμου.

Οι νεκροί…

Οι νεκροί πράοι σαν λιωμένες λαμπάδες

ξεκλειδώνουν τους τάφους, ακούνε τριγύρω

ομιλίες περαστικών, ντύνονται

έκπληξη και καταμαρτυρούν την ατολμία του όντος, το χώμα
σχίζεται σαν μαργωμένο τριαντάφυλλο και από μέσα του

αναφαίνει η χλομάδα τους, ένα θειάφι θανάτου

έρχεται από τα έγκατα, ενώ

με πόδια γυμνά περπατά πάνω στις μαρμαρένιες πλάκες

ο αιώνας..

Μεγάλη Πέμπτη!

Μοιρογνωμόνιο των κριμάτων- και πόσες σιωπές

πριχού την έσχατη προδοσία!

Θηλιά λαιμός αγχόνη- ποιός δίκασε και ποιός θα πάρει αποφάσεις

με χέρια καθαρά, ποιόν να καθαίρω

καθώς στιλβώνει ο Λόγος κάθε Αθωότητα, και οι ακολουθούντες

Μοιράζονται μια άφραστη χαρά;..

Αποσιωπητικές λέξεις, κοίτα! Δάκρυο

αναβλύζει το πρωί

και δάκρυο εντέλλεται το βράδυ..

Ιησού μέμνησο κι εμάς τους ταπεινούς, άφες αυτοίς

να μας περιγελούνε,

ένα μικρό αντίδωρο στα χέρια σου η καρδιά μας,

ένας ήλιος που δεν σβήνεται

και συνομολογεί με την χαρά..

Μεγάλης εβδομάδας καμώματα…

Ένας μαγνήτης φωτός που έλκει κάθε ύπαρξη που ομιλεί

φωνήεντα που σκιρτούν μες τον αέρα·

μια φρυκτωρία που διαδίδει το νόημα έως τα πέρατα της αστραπής,

μια γελαστή μέρα που λυσσάει για Άνοιξη, ένας μύθος

που ζητά να σαρκωθεί, μια πεμπτουσία

μυσταγωγών.

Στην γλάστρα ο δυόσμος και στο απόμερο παρτέρι

οι πασχαλιές που λεβεντώθηκαν.

Ω στάξε μύρο 'πα στα λαβωμένα σώματα των αμαζόνων!

Θα κλάψει το φεγγάρι απόψε πάνω στον τάφο μου!

Μεγάλη Τετάρτη!

Μπορεί και τα πράγματα να έχουν εγωισμό, μπορεί

και το Ψέμα να είναι μια δοκιμή

δειλίας που φλερτάρει την Αλήθεια.

Πάντως είναι αργά.

και για μας και για όλους.

Κρίθηκε από τα συμφραζόμενα το Αποτέλεσμα.

Ας συγχωρεθούν οι μετανοούντες, ας

γεμίσει μύρο η ατμόσφαιρα,

ας μην τσιγκουνευτούμε πολυτέλειες αρωμάτων.

Κι αν ετοιμάζεται ο Κάποιος να προδώσει,

ας το σκεφτεί,

μεγάλο δικαστήριο η αιωνιότητα.

Συλλήβδην αποφάσεις τελεσίδικες επήρε ο ουρανός

και δέχεται το Τέκνο του ν' ανοίξει αγκάλες να φιλοξενήσει..

Μεγάλη Τρίτη!

Κάποιος που να πιστέψει στις αγάπες;

Θεωρίες ψυχών που σεργιανούν στο σκοτάδι, αφιερωμένες

σε θρησκείες που στριμώχνουν το φως, θεωρίες

θεωριών- εύληπτος φόβος.

Να ζεις κατ' αντιπαλότητα λοιπόν, να τρέμεις

Τον ίσκιο σου, να έχεις ποινή για τα πάντα- και πώς

Θα ζήσει έτσι ελεύθερη η Ψυχή;

Δίδαξέ με μικρή παπαρούνα, σκέπασέ με με το λαμπρό πορφυρό σου, μάθε με να μιλώ…

Από τις ιδέες μου στην ομορφιά σου απίστευτος δρόμος!

Κι αλήθεια πού πάω;

Μεγάλη Δευτέρα!

Την Δευτέρα όπως και να την ψιθυρίσεις βοά.

Στις φλέβες το αίμα μιλά του ουρανού και η νύχτα που ήρθε γεμίζει μουσική θλιβερή τα επουράνια.

Πολλούς θανάτους είχαμε- συνηθίζει κανείς τον θάνατο;

Απελπισία σκόρπισαν οι ένοικοι του σύμπαντος, νομίσανε θα καρπωθούν τα δώρα του Χρόνου.

Έγκλειστοι σε μια κάμαρα που κανονιοβολεί προς το μέλλον, αραδιάζουμε οικουμενικές προσευχές κι είναι τα μάτια μας υγρά και διψασμένα.

Αν φανεί Ιησούς, θα κλείσουν τα σύμπαντα από το τέλος των θρησκειών και θα ακούσουμε τα νέα ευαγγέλια των λυπημένων..

Όταν ο Χρόνος…

Με κοιτούν μάτια που,

κάτω από το όνομα, εκστασιάζονται της βροχής,

με κοιτούν ιδέες που κληρονομούν την ασφυξία του πελάγου,

στο αίμα μου ταξιδεύουν τριήρεις των παθών μου ένδοξες,

πατώ εδώ και βρίσκομαι αλλού, ένας σύνδεσμος είμαι

ανάμεσα στα αόρατα πράγματα που με τον τρόπο τους σου μιλούν και σε θέλουν.

Στεγνώνει το στόμα μου, η γλώσσα μου κολλά, ψιθυρίζω

εντολές φωτιάς που σφύζει από άθλους παραδείσου, όταν

η μνήμη σου δεν βοηθά να μείνουμε εκεί όπου ο Χρόνος δεν λειτούργησε

παρά σαν μια ληστεία αισθημάτων στην καρδιά μας..

Τάχος νίκη πόλεμος!

Το φως κάνει βραχυπρόθεσμους συλλογισμούς στήνοντας καθηλωτικό το γαλάζιο.

Ο άνεμος εμπλέκεται στην όλη παλιγγενεσία.

Σήμαντρα πάθους ζητούν συμφιλίωση με την δίψα της ακοής.

Ο πικραμένος ποιητής ζητά σοφία ανυπόταχτων λουλουδιών.

Ακολουθία μυστική, ενώνονται οι μοναξιές και όλα τα πρεσβεύει η μία

πνοή της άνοιξης, προτού ανοίξουν μάτια οι θαλεροί νεοσσοί.

Τα μπουμπούκια ανατέλλουν το φυτό και γεμίζουν εντολή των χρωμάτων.

Τάχος νίκη πόλεμος.

Εξουσιάζεις σε όλα Ηράκλειτε!

Τεκμήριο…

Για να σε ζωγραφίζουν χαρούμενη

Πρόσωπο έχουν φωτεινό τα πράγματα και οσμίζονται την μοναξιά

Όπως, καλά, την ξορκίζουν.

Ένα διάλειμμα απ' τα καθήκοντα του πάθους που συγκλονίζει

Του φωτός την ουσία, και εγγράφει

Τον στίχο στον νου που πλανιέται ολόγυρα.

Ζημιά οι ανάσες.

Ζημιά οι ματιές.

Ορατή μένει η πληγή και ορατή μένει

τεκμήριο της αγάπης που σου 'χω..