Μεγάλη Τετάρτη!

Μπορεί και τα πράγματα να έχουν εγωισμό, μπορεί

και το Ψέμα να είναι μια δοκιμή

δειλίας που φλερτάρει την Αλήθεια.

Πάντως είναι αργά.

και για μας και για όλους.

Κρίθηκε από τα συμφραζόμενα το Αποτέλεσμα.

Ας συγχωρεθούν οι μετανοούντες, ας

γεμίσει μύρο η ατμόσφαιρα,

ας μην τσιγκουνευτούμε πολυτέλειες αρωμάτων.

Κι αν ετοιμάζεται ο Κάποιος να προδώσει,

ας το σκεφτεί,

μεγάλο δικαστήριο η αιωνιότητα.

Συλλήβδην αποφάσεις τελεσίδικες επήρε ο ουρανός

και δέχεται το Τέκνο του ν' ανοίξει αγκάλες να φιλοξενήσει..

Μεγάλη Τρίτη!

Κάποιος που να πιστέψει στις αγάπες;

Θεωρίες ψυχών που σεργιανούν στο σκοτάδι, αφιερωμένες

σε θρησκείες που στριμώχνουν το φως, θεωρίες

θεωριών- εύληπτος φόβος.

Να ζεις κατ' αντιπαλότητα λοιπόν, να τρέμεις

Τον ίσκιο σου, να έχεις ποινή για τα πάντα- και πώς

Θα ζήσει έτσι ελεύθερη η Ψυχή;

Δίδαξέ με μικρή παπαρούνα, σκέπασέ με με το λαμπρό πορφυρό σου, μάθε με να μιλώ…

Από τις ιδέες μου στην ομορφιά σου απίστευτος δρόμος!

Κι αλήθεια πού πάω;

Μεγάλη Δευτέρα!

Την Δευτέρα όπως και να την ψιθυρίσεις βοά.

Στις φλέβες το αίμα μιλά του ουρανού και η νύχτα που ήρθε γεμίζει μουσική θλιβερή τα επουράνια.

Πολλούς θανάτους είχαμε- συνηθίζει κανείς τον θάνατο;

Απελπισία σκόρπισαν οι ένοικοι του σύμπαντος, νομίσανε θα καρπωθούν τα δώρα του Χρόνου.

Έγκλειστοι σε μια κάμαρα που κανονιοβολεί προς το μέλλον, αραδιάζουμε οικουμενικές προσευχές κι είναι τα μάτια μας υγρά και διψασμένα.

Αν φανεί Ιησούς, θα κλείσουν τα σύμπαντα από το τέλος των θρησκειών και θα ακούσουμε τα νέα ευαγγέλια των λυπημένων..

Όταν ο Χρόνος…

Με κοιτούν μάτια που,

κάτω από το όνομα, εκστασιάζονται της βροχής,

με κοιτούν ιδέες που κληρονομούν την ασφυξία του πελάγου,

στο αίμα μου ταξιδεύουν τριήρεις των παθών μου ένδοξες,

πατώ εδώ και βρίσκομαι αλλού, ένας σύνδεσμος είμαι

ανάμεσα στα αόρατα πράγματα που με τον τρόπο τους σου μιλούν και σε θέλουν.

Στεγνώνει το στόμα μου, η γλώσσα μου κολλά, ψιθυρίζω

εντολές φωτιάς που σφύζει από άθλους παραδείσου, όταν

η μνήμη σου δεν βοηθά να μείνουμε εκεί όπου ο Χρόνος δεν λειτούργησε

παρά σαν μια ληστεία αισθημάτων στην καρδιά μας..

Τάχος νίκη πόλεμος!

Το φως κάνει βραχυπρόθεσμους συλλογισμούς στήνοντας καθηλωτικό το γαλάζιο.

Ο άνεμος εμπλέκεται στην όλη παλιγγενεσία.

Σήμαντρα πάθους ζητούν συμφιλίωση με την δίψα της ακοής.

Ο πικραμένος ποιητής ζητά σοφία ανυπόταχτων λουλουδιών.

Ακολουθία μυστική, ενώνονται οι μοναξιές και όλα τα πρεσβεύει η μία

πνοή της άνοιξης, προτού ανοίξουν μάτια οι θαλεροί νεοσσοί.

Τα μπουμπούκια ανατέλλουν το φυτό και γεμίζουν εντολή των χρωμάτων.

Τάχος νίκη πόλεμος.

Εξουσιάζεις σε όλα Ηράκλειτε!

Τεκμήριο…

Για να σε ζωγραφίζουν χαρούμενη

Πρόσωπο έχουν φωτεινό τα πράγματα και οσμίζονται την μοναξιά

Όπως, καλά, την ξορκίζουν.

Ένα διάλειμμα απ' τα καθήκοντα του πάθους που συγκλονίζει

Του φωτός την ουσία, και εγγράφει

Τον στίχο στον νου που πλανιέται ολόγυρα.

Ζημιά οι ανάσες.

Ζημιά οι ματιές.

Ορατή μένει η πληγή και ορατή μένει

τεκμήριο της αγάπης που σου 'χω..

Οργασμός της θαλάσσης ή Τα κύματα παφλάζουν χαρούμενα…

Τσεκούρι ο ήλιος δραματοποιεί την μέρα,

Φλοίσβος πριμοδοτεί την παρουσία σου στην ερημιά,

Η παραλία ανασηκώνει τα κομπλιμέντα της

Και τα προσθέτει στο σώμα σου- τάξη

Κυμάτων που σιγανοψιθυρίζουν

Την αρχοντιά της πληθυντικής άμμου· πλέεις

Στο διάφανο νερό,

μυστική ένωση ιερογλυφικών ανέμων κάνουν

Το παραμύθι προσεγγίσιμο·

Στους μηρούς σου προσεγγίζουν ανάσες του πελάγους και

Αναποδογυρίζουν την σιωπή, έως

Να πεντοζαλιστούν οι χάρες σου και να ορμήσουν στο ψαχνό της Άνοιξης-

Δικής σου ιεροτελεστίας και όλων…

Εκ νέου έρωτας…

Ανακτώνται οι μνήμες και επουράνιο ρέει φως μες την αντάρα των στερεωμάτων·

Αφήνω τις φιλοσοφίες μου να κατακλύζουν την μεσημεριάτικη ησυχία

Και βάφω με κατανυκτική πανδαισία την μέρα μου·

Σκιρτούν ανάσες των δευτερολέπτων·

Ο αέρας τρυπώνει παντού·

Είναι που πια και το φόρεμά σου πάλιωσε και θα σε βάλει σε πυκνές περιπέτειες·

Ξανά για να, εγώ, σε ερωτευτώ και σε ερωτευτώ..

Βοές πλανητών ..

Είναι σκοτεινές ρίμες του πελάγους, όταν πέφτει η νύχτα,

που εκθέτουν το συντελεσμένο Kάτι στην απώλεια- μηρυκάζουν τα άστρα,

Βοές πλανητών που συνθλίβονται ανασκευάζουν

Το χάος- τίποτα δεν αποκλείεται

Εσύ κι εγώ το ξέρουμε

Όλα θα χαθούν

Ο Έρωτας θα μείνει μόνο

Να περιφέρεται στο Πουθενά

Κι αυτό θα ανάβει και θα σβήνει,

σαν ένα τρομαγμένο άστρο που συνάντησε

λουλούδι και αγαπήθηκαν παράφορα..

Στεντόρεια η καρδιά σου ακούγεται

Στεντόρεια η καρδιά σου ακούγεται που λύνει το γλυκό τραγούδι της μέσα στην άνοιξη,

Ο κόσμος γύρω φτωχαίνει,

Εσύ όμως από τον ουρανό αντιγράφεις ποιήματα και

εκστασιάζεσαι στο απαλό γαλάζιο που πλημμύρισε την μέρα μ' αισιοδοξία-

Νυν και αεί..

Εντύπωση…

Εντύπωση κάνουν τα φεγγάρια και στολίζουν τον ύπνο μου,

Είναι κορφές βουνών που μένουν με το όμορφο διάδημα

Αυτό που έντυσε και την σιωπή μαλαματένια,

Βοούν οι συντυχίες, ένα τρέμουλο άστρων καμακώνει την ηρεμία,

Ξαφνικά, οι σκευωρίες των νυχτερίδων υποχωρούν, μία ομίχλη

Σκεπάζει τον πλου του ονείρου με επικίνδυνη φλογέρα

Που παίζει ο τσοπάνος κλαίγοντας για μιαν αγάπη που είχε-

Νόμιμα και παράνομα όλα-

Ο κόσμος των ανθρώπων ζει σκηνοθεσίες ανεδαφικές..

Ιδέα ο κόσμος…

Ιδέα ο κόσμος

και με ιδέα τεκμαίρεται·

άπλαστος

ακόμα,

γεννά φωνήεντα χαράς,

κι ας μην του λείπει

μια θλίψη.

Φουσκώνει στήθος διδαχής

του εγωισμού του παραδίνεται

πώς να τον πεις που είναι σκεύος που ανασκευάζεται- πώς

να τον πεις

που λύνεται σαν κόμπος που κρατά την ειμαρμένη;

Παίρνε λίγη απόσταση από τα γεγονότα....

Παίρνε λίγη απόσταση από τα γεγονότα κι αν είναι να τα ξανακρίνεις βυθίσου στο γλυκόπικρο φως του απεμπολημένου εγωισμού σου.

Σκέψου και δόξασε.

Δεν σου δίνει η ζωή ακριβείς διαστάσεις, σε αφήνει να φανταστείς, να μαντέψεις ενίοτε, να ονειρευτείς πάραυτα τις πολλές αποχρώσεις της και να σκηνοθετήσεις το ουράνιο τόξο που θα βγει μετά από την αναπάντεχη βροχούλα.

Χρώματα ζήλεψε- την παθιασμένη θερμή μουσική τους!

Ψάχνε αέναα και κάπου θα καταλήξουν οι αναζητήσεις σου: υπάρχει ορίζοντας που χαίρεται, με όλα τα ποιητικά εφόδιά σου, να σε φιλοξενεί..

Νέα άνοιξη…

Δεν πα' να σκέφτεσαι διάφορα, δεν πα'

Να θέλεις χίμαιρες

Να ζεις- η γη

Το ίδιο στροβιλίζεται η τρελή, αφήνοντάς σε

Σύξυλο και μαραμένο

Να ποδηγετείς άκαιρα όνειρα. Να τώρα

Που η σπίθα ετράνωσε και ακολουθείς

νέα φεγγάρια,

τω τρόπω

Που η καινούρια άνοιξη θέλει

Να ονομάζεις το φως..