...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

3 Ιουνίου 2014

Στο βιβλίο μου οι λόγχες πυκνώσανε και με απειλούνε..





Τόσο πικρή μέρα, τόσο
Μεγάλη ανθρώπινη φυλακή! Στον αέρα μέσα ταξιδεύουν
Το παραμιλητό των φυτών και των δέντρων η ανάσα.
Κόκκινα πάθη και κίτρινες φλυαρίες.
Στους δρόμους σύντομα ταξίδια – η ζωή όλη σύντομη.
Πρόλογος κατατοπιστικός – καθόλου φαντασία· η ποίηση λείπει.
Πεζό διακύβευμα μέσα σε μια ιστορία που μουχλιάζει και ζητά
την επανάστασή της την σωστή.
Στους λεπτοδείχτες επαφίεται το παν να πάψει να αυτοκαταστρέφεται.
Στο βιβλίο μου οι λόγχες πυκνώσανε και με απειλούνε..



Τραγούδι για την αναστάτωση της γειτονιάς..




Δεν μπορεί, τέτοια ώρα πρωί, ο ήχος 
από τα πεύκα που λυγίζουν να γράφει φωνούλες ξυπνημένων πουλιών
και η μέρα να κανακεύει τις γλάστρες στα ψηλά μπαλκόνια
της αττικής που θα εγερθεί να πιάσει δουλειά στο αόριστο.
         Μπορώ μια σκέψη όχι δυο και πάλι
         είμαι κοντά σου με τον νου και όμως πρίγκιπας
         που μόλις  από το άσπρο άτι του ξεπέζεψε και θέλει
         ένα φιλί που οι πολεμιστές που χάθηκαν για μια ιδεατή πατρίδα θέλουν.
Αφήνω πίσω μου γιορτές του πολέμου, τα ξίφη
που διασταυρώνονται και να,
προσκυνάω την χάρη σου.
               Τα σπίτια είναι ακόμη κλειστά, η νύχτα αργά αποσύρεται
                ο ύπνος που ροκάνιζε την ησυχία της κάμαρας
                γίνεται άχνα πάνω από το μαξιλάρι.
Φοράς το κοντό νυχτικό σου και βγαίνεις
στο μέλλον μου
σαστίζω και σε θέλω περισσότερο
κι απ’ ότι μια φωτιά μπορούσε να με κάψει
                      κι απλά συναντάω το ποίημα μου
                      που παίρνει εμφύλια διάσταση
                      και γίνεται του πάθους αφορμή..

2 Ιουνίου 2014

Θα πέσει σαν φύλλο που το παρασέρνει το νερό…







Θα πέσει σαν φύλλο που το παρασέρνει το νερό
Θα πέσει σαν μια προσευχή που απορρόφησε η πέτρα
Στο κενό των σκέψεων στο κενό της μνήμης
Θα διαβαστεί η σιωπή σωστά και ευμετάβλητα

Ρηχές εικόνες και βαθιές αντιστοιχήσεις
Κοσμοθεωρίες που τείνουν στο ανέφικτο και το δειλά σκοτεινό
Ερήμην των ιδεών που αγάπησα ξετυλίγεται η πόρνη ζωή
Απέλπισαν οι καιροί που ζούμε και την ώριμη απελπισία

Περπατώ σε μια παράδοξη πλευρά των λέξεων που ούτε ο ίδιος ορίζω
Μου υπαγορεύουν οι νεράιδες την γραφή, αυτό που κατορθώνω
το ζηλεύουν γενναίοι κι αθώοι
Χοϊκό μένος διαφυλάττω χοϊκή είναι η ανάγκη μου απόψε
Που ροκανίζω την νύχτα για να τραπεί σε φυγή η θλίψη του ουρανού…


Τα λόγια…




Τα λόγια που αστοχούν,
περνάν απ την οθόνη στον νου και,
ο καιρός γυρίζει επαναλαμβάνοντας,
την τρέχουσα άποψή του.
Σαθρά πολιτεύματα, ψευδείς εικόνες μιας δημοκρατίας που βαρέθηκε τον εαυτό της -
πιο ολιγαρχία από το Ψεύδος δεν γίνεται.
Τα γραμμένα μου τρίζουν
σαν αλάδωτοι μεντεσέδες σε μια πόρτα παλιά που αν την ανοίξεις
αντικρίζεις φεγγάρι- και πια
αναρωτιέμαι τι ωφελούνε τόσες αβρότητες..
Έτσι,
όταν νυχτώνει,
εγώ που ξέρω από φυλακή,
μαζεύομαι στο δεκτικό καβούκι μου και σιωπώ ώσπου
να καλοξημερώσει
και να δω
το φως
να είναι μια νίκη διθυραμβική.
Πρέπει να ζήσουμε με τα τιμαλφή απόκρυφα
της εσωτερικής μας χαράς!


Της Κυριακής…






Το οκνό φίδι, ανάμεσα στα χόρτα που,
κουλουριασμένο περίμενε
με μάτια σκοτεινά,
κάτω απ’ τις φιστικιές,
δαίμονας
αρχαίος της γης.
Οι πικροδάφνες που γέμισαν σκόνη και περίμεναν την ξαφνική βροχή
να τις ξεπλύνει.
Η μέρα, ο χρόνος, η αμφίβολη αιωνιότητα.
Και ο ευκάλυπτος που γέμισε πουλιά και φασαρία
λυγώντας σαν ένα ρεφρέν που δεν σου κρύβει την χαρά.
Επώδυνη η ανυπαρξία. Αλλά εδώ
τα πάντα χαίρονται την παρουσία τους  
και η ζωή
είναι
αυτό που λαχταράς να έχεις..


1 Ιουνίου 2014

Ιλαρή τέτοια χορεύτρια…





Χορεύεις μέσα στην σκόνη και μες τον καπνό της προσήλωσης
Αφιερωμένη στο λυρικό σου φεγγάρι
Στο αίμα σου
ο ρυθμός γλυκαίνει την όψη της φυλακής
Είσαι στο ύψος και στο ύφος που είσαι.

Θεατρίνα των εμπνεύσεων, σημαντική πεταλούδα
Που κινείς τα νήματα των νοημάτων-
Σε βρίσκω στην γεμάτη αναρρίχηση της εσωστρέφειας
Να ενορχηστρώνεις την θεϊκή φωνή που από τον ύπνο υποβάλλει…


ο Ιησούς ξαναθυμάται τα φιλάνθρωπα τσιτάτα του




Είναι πίσω απ’ τις πικροδάφνες και τ’ αγριολούλουδα
Ένας σκερτσόζικος αέρας που κινεί τα νήματα της γης.
Η ατζαμοσύνη του αναμαλλιάζει την χλόη και τότε
Οι σκιές πέφτουν κάθετα πάνω στο απόγευμα τσακίζοντας
Τα χλωρά κλαράκια στις φυστικιές.
Η ορθογραφία του ύψους καταργείται και για όλα εκδικείται η ματαιόδοξη βαρύτητα.
Ο ήλιος απίστευτα εκπνέει.
Οι ελιές κινούνται προς το βράδιασμα και ο Ιησούς
Ξαναθυμάται τα φιλάνθρωπα τσιτάτα του
Ξέροντας πως εν τέλει κάποιος πάλι θα προδώσει..

Στην κοιλιά σου φύεται ολόγλυκο ρόδο




Στην κοιλιά σου φύεται ολόγλυκο ρόδο
Που αγγίζει το χέρι μου και το άμοιρο καίγεται.

Τα φεγγάρια που έχω κρατήσει στα χέρια μου
άνοιξαν μέσα μου κρατήρα απ’ όπου
Λυρικός καπνός φεύγει και σκοτεινιάζει την άνοιξη.

Φτάνω κοντά σου από μίλια μακριά και ακούγοντας το κουτσομπολιό των ανέμων.

Κοίτα πώς έβαλε επιτυχημένα τις ψηφίδες του ο κατεργάρης χρόνος!

Τσακμακόπετρες δυνητικές σπιθίζουν και φωταγωγείται ο αμετάφραστος χρόνος..

Η μητέρα μου καταστρώνει σχέδια για το πλάνο της μέρας.







Σκηνοθετούν οι γλαφυροί άνεμοι και το σπίτι
Καταπίνει την ταυτότητα των ενοίκων του. Γυαλίζουνε
τα σκεύη του στα ράφια
Και μια πρωινή ιστορική ηλιαχτίδα
μπαίνει από το παράθυρο
Τρίβει το ένα πιάτο πα’ στο άλλο
Τρίζοντας από γυαλιστερή ματαιοδοξία. Τότε

Μια ευγενική σιωπή έρχεται και διεκδικεί τα πρωτεία
Ανάμεσα στις οικοκυρές των θνητών.

Η μητέρα μου καταστρώνει σχέδια για το πλάνο της μέρας.
Τόσο μικροσκοπική τόσο διάφανη
Που ο ήλιος εκθέτει σε θέα την καρδιά της.

Διαρκής ήχος από φωνές πουλιών και φτάνω κάποτε
Να αντιλαμβάνομαι ότι δεν στερεώθηκε καλά ο θόλος
Και το ταβάνι των δευτερολέπτων θ’ ακουμπήσει πάνω μου
Κάνοντάς με να μην πιστεύω σε καμιά εξουσία..


Φροντίζω το ξίφος μου


Έσχατο όλων μια νίκη αναπάντεχη εγώ να είμαι ο προστακτικός οπαδός σου..

Θέλεις με θέληση υπομονής θέλεις με υπομονή και θέληση εναντιώνομαι στα πάμπολλα ψεύτικα λόγια
Μιας εξουσίας που σε αναρπάζει για να γίνεις έρμαιο σε ένα κτητικό πουθενά.
(να που πάλι ίδια τα λέω…)

Από το τσόφλι μιας δημοκρατίας δεν θα βγει πάντα το πιο ωδικό πουλί
Ασχημονούν σε τόσα οι άνθρωποι
Αν το καλοσκεφτείς παίζουμε ζάρια σε τραπέζι βάναυσο της ιστορίας

Εγένετο φως περισσότερο κάποτε μέσα μας εγένετο φως

Αλλά και πάλι πώς κατρακυλήσαμε κι αποκαλύφτηκε ρημάδα η άβυσσος;

Φροντίζω το ξίφος μου και είναι κοφτερό το τσαγανό μου…

                                                    28.4.2012

Ατελέσφορο…





Στο φόρεμά σου η δαντέλα δίνει αφορμή στο φως
Να εισβάλει διεκδικώντας κορμί και το φιλάκι σου

Επεκτείνεται ο ορίζοντας στην άγουρη ρέμβη

Ας ανασυνταχτεί η γλώσσα με τις νέες φρυκτωρίες της

Όλα απηχούν διεκδίκηση και η νεότης στενάζει
Θέλοντας κι άλλα λεξιλόγια να διαβεί

Ένα τρέμουλο ηλιαχτίδας εγνωσμένης καρφώνει την λυρική άνοιξη
πάνω στου Ιουνίου τον οξύτητα

Το άρρητο υπερβαίνει τα πάντα

Μάταια κυνηγώ εσένα που λείπεις και μια σκέψη μου που βγαίνει πάντα λάθος..







Της δημιουργίας…




Πάνω απ’ τα υψίπεδα είναι το χαρούμενο πνεύμα του ήλιου που βαθαίνει το γέλιο των χόρτων και εσύ
Που μυρίζεις ένα λουλούδι και η φύση όλη ευφραίνεται.
Τα χαμηλά σπίτια και τα ξύλινα κάγκελα
Οι αγέλες των ζώων και η φλογέρα που μιλά
Όπως να έρχεται από την αρχαιότητα ετούτη η προσευχή.
Το παρόν μετρημένο επάνω στα φτερά μιας πεταλούδας, το μέλλον
Παρασυρμένο από το ταξίδι του αέρα - σκιάσεις στην ρίζα των δέντρων, μυρμηγκοφωλιές
Που άοκνα και σήμερα εργάζονται, προβολείς
Μιας μυθικής στεντόρειας πραγματικότητας.
Το ύφος των αγγέλων σαν αντικρίζουν όλα αυτά
Που κατασταλάζουν προς το μεσημέρι σε αυτό που γίνεται χωρίς καθόλου κόπο η κοιλάδα, η σιωπή
Στην νύστα που έρχεται, η λίστα των αέρηδων, ζέφυρος ή λεβάντες και
Η καθαρότητα του δημιουργικού σκοπού όπως
Τον αποστήθισε απόψε το φεγγάρι…


Η γραφή…






Την νύχτα, τα αδέσποτα σκυλιά σουλατσάρουν, κάτω από το γυμνασμένο φεγγάρι.
Αλυχτούν, όπως να ξεστομίζουν ένα συνθηματικό που φτάνει, δια στόματος, από γειτονιά σε γειτονιά, και ως τα κάστρα του ουρανού.
Αυτοί που αγρυπνούν ξέρουν τα φερσίματά τους – δεν δίνουν, πια, σημασία.
Ο χρόνος κόβεται σε μικρές φέτες και η γραφή, ποτισμένη χλώριο και φεγγαρόφωτο, σμικρύνεται, ευτυχισμένη.
Στους δρόμους περνούν λιγοστά αυτοκίνητα.
Τα πλήκτρα μαρτυράνε για όλα- ανάθεμα, μαρτυράνε αλήθεια για όλα!



Αχ κοινωνίες…



                     

Δίψασα για φωνήεν χαρμόσυνο-
Δίψασα για ηλεκτρικό ήχο που εγείρει την καρφωμένη νότα
Επάνω στης ιστορίας τον ρυθμό.
Φευγαλέα όλα, τίποτα δεν κράτησα·
Και τί να αποταμιεύσεις; δεδομένοι εξαρχής οι ρόλοι και το θέατρο
Κι αυτό δεδομένο. Σκοντάφτουν πάνω στην ανάγκη οι ηθοποιοί,
Ο χρόνος μπαρκάρει τις ώρες επάνω στο οχηματαγωγό του,
Γερνάς να επαφίεσαι σ’ έναν λαβύρινθο που πουθενά δεν βγάζει-
Είναι μηδενικό το ταπεινό, για να επιβιώσεις έπαρση θέλει
Και θρασύτητα.
                       Αχ κοινωνίες
Βουλιαγμένες κοινωνίες στην κατάθλιψη και την μοιρολατρία…
Πένθιμες οι μέρες σας και πένθιμα τα προάστιά σας
Παραδομένα σε μιαν αγκύλη που στενάζει μαθηματικά και πνίγει
πεισματικά τον άνθρωπο…


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου