Μικρό κι αφόρητο!...

Σκάβω κι η όψη των φωνηέντων είναι μια προδοσία αφόρητη.

Το παραδέχομαι: αδημονούσα για νίκη.

Και οι ιδέες μου άφηναν περιθώριο κι άλλο να σφάλλω.

Ταξίδεψα στο σώμα της πατρίδας, χάρηκα

κάθε επαρχία που νυχτώθηκα.

Νυχτώθηκα ανάμεσα στις ευωδιές.

Τώρα κοιτώ κατάματα τον ήλιο και αυτό που με θαμπώνει

είναι ένα κρύσταλλο που αποφασίζει όπως πρίσμα, την γλυκιά αλληλεγγύη μου

προς τον απλούστερο άνθρωπο!

Εωθινό…

Από αυτές τις μακρινές μαρτυρίες μας τι μένει

δεμένο σ’ ένα άρμα της οδύνης και που ασφυκτιά

πολλάκις σαν που το γεμίζει

δάκρυα η νύχτα    όνειρο σκουληκοφαγωμένο

αποτεφρωμένο μυστικό των ποιητών κι εγώ που το κατέχω

να μιλώ ή να σωπαίνω περιμένοντας

ο θάνατος να με λυτρώσει να με πάρει;..

Ο χαρακτήρας μου βαραίνει τον ορίζοντα.

Τα σύννεφα με κοιτούν-

στο φως μια έκλειψη.

Γιατί εξομολογήθηκα, όντας

ζωγράφος

μιας έσω ανθοφορίας;

Θέλω να μ’ αγκαλιάζουν. Χτυπώ

τα πλήκτρα. Η Ζάκυνθος

πραγματοποιεί την καλλιέπεια των προθέσεων.

Ό,τι που σκέφτομαι, απόψε

κι άλλο νομίζω πως με σκοτεινιάζει

ανακουφίζοντας της τραγωδίας μου την έκβαση·

για μια αφορμή υπήρξα

Ποίησης

αυθεντικού αισθήματος η μήτρα..

                                         Ζάκυνθος 11.4.2014

Της αναζήτησης…

Μπορεί να είναι αυτή η κλίμακα που δεν βγάζει και πουθενά:

μπορεί σε ένα υπερώο ή σ’ ένα φαρδύ πλατύσκαλο απ’ όπου

θα ανέβεις προς της αιωνιότητας την ταράτσα.

(κι η ματαιοδοξία έτσι είναι).. Σκέφτεσαι

όμως πόσο από κει δεν μπορείς να πας πουθενά;

Του ακραίου αποτελέσματος μίας ανάβασης που παίρνει τέλος

επάνω στο φιλάρεσκο μπετόν ενός κτιρίου που μια μέρα

απλά και από μόνο του θα καταρρεύσει

τονίζοντας την κούραση, που σου ‘λεγα των υλικών..

Νωρίς κατάλαβα.

Ήθελα απ’ των πολλών τα κόλπα να απέχω.

Μπορεί γιατί αγαπώ να είμαι αγκάθι που δεν θα σε αγκυλώσει και ποτέ

αν την υπόστασή που έχει κι εσύ σεβαστείς.

Ακολουθώ αυτά που την συνείδησή μου θρέφουν.

Ζω με εικόνες που συλλέγει το μυαλό..

                                           Ζάκυνθος 10.4.2014

Τετάρτη των αθώων καιρών…

Απ’ όποια μεριά φυλακή κι απ’ όποια θάλασσα ταξίδι των άκρων.

Κινάν τα νήματα οι θεσμοθέτες μα τα πολιτεύματα σαρώνονται απ’ τα συμφέροντα.

Τι αριστοκρατία αρμόζει πάνω στα πέταλα των ρόδων και τι ο Νυμφίος προσδοκά πριν τον προδώσουν οι αγελαίοι τράγοι;

Πάντως σαν σκοτεινιάζει πάνω απ’ των βουνών την ταράτσα,

το αίθριο του ουρανού φωτίζεται λιλά και ξυπνούν των πεθαμένων οι ταξιαρχίες..

Στην Ζάκυνθο.

Σχεδόν απ’ το μολύβι μου άρχισαν όλα:

Νοτισμένα χαρτιά που ακόμη φυλακίζουν την σκέψη μου

και του ξενοδοχείου η αδιάφορη νότα

μπερδεμένη ανάμεσα σε πράγματα που μες τις λέξεις μου ποτέ δεν ξεκαθάρισαν.

Βραδάκι Πέμπτης.

Στην Ζάκυνθο.

Ο αέρας σφυρίζει σαν λάινσμαν που υποδεικνύει εκτροχιασμό.

Η ύλη επιφέρει αδιάκοπα διεκδικήσεις.

Είμαι κουρασμένος σαν δέντρο τρανό.

Η γη παίζει με την αγρύπνια μου.

Είμαι θιασώτης μιας διαφάνειας που καρφιτσώνει στον καιρό

την λεβεντιά της μοναξιάς μου.

Μου χαλούν την διαγωγή τα σύννεφα του ορίζοντα.

Πολλές συνάξεις ονείρων γύρω από την νύχτα μου·

θα ξημερώσει ωραία!

Το τετράδιό μου είναι εθισμένο στο αλκοόλ των λέξεων

Και η Παρασκευή είναι χορεύτρια γυμνή στο μέσον ενός ιδιωτικού παραδείσου…

                                                                           Ζάκυνθος 10. 4. 2014

Από αρχαίους δρόμους έρχομαι

Από αρχαίους δρόμους έρχομαι και πάω

σε ένα στοιχειωμένο αύριο.

Λιγνός καπνός θυσίας ανεβαίνει
ολοένα και ψηλότερα ώσπου

η καρδιά να νιώσει ελεύθερη

στο μήκος της ακρογιαλιάς.

Έλα βασανάκι μου να μ’ ανταμώσεις-

Οι μαργαρίτες ανατίναξαν το Κούγκι της άνοιξης!

Και οι ημέρες που άθροιζα να βγει ο χρόνος σωστός

έφυγαν με τους τοξοβόλους που ιππεύσανε το φως

κάθε αυγή πιο νικητήριο…

                                       Κατερίνη 6 Απρίλη 2014

Ακούγονται τα τακουνάκια σου

Ακούγονται τα τακουνάκια σου, το πλακόστρωτο βοά

Κι η φούστα σου γεμίζει θαυμαστικά και αταξίες.

Το βλέμμα σου περιφέρεται εντείνοντας το καρτέρι των ανδρών

Κι είναι μία σαΐτα που όποιος ολιγωρήσει αγνοώντας την, αμέσως πεθαίνει…

Να μπορούσα να φιλέψω τον άνεμο να παρασύρει χοϊκός τα υφάσματά σου

Κατά πάνω-

Να φανεί που είσαι παγίδα και που

Κοιτώντας σε πονάνε όλοι-

Να μπορούσα να πιω τον πόθο μου αποφασιστικά μονορούφι

Και να ξαπλώσω πάνω στου στήθους σου το προσκέφαλο ζητώντας

Τον πράο ύπνο και το άτακτο όνειρο, θεά μου!

                                                     Κατερίνη 6 Απρίλη 2014-04-15

Ελλάδα φρυκτωρία αυτοκρατορία μου

Θα φανταστώ έναν διάλογο ανάμεσα σε μένα και κάθε φυτό
που περπατά και υπερβάλει

Στο μεσημέρι του Απριλίου.

Τα λυγισμένα κλαράκια των δέντρων κρατούν ένα πουλί

Πλουραλιστικό,
ένα πουλί φιλντισένιο

Που πεταρίζει κάποτε προς την ελευθερία του ουρανού.

Ήλιους στεφανώθηκα, γραπώθηκα
απ’ της ελιάς το καγκελάκι

Και ήπια το ροσόλι των ανέμων.

Ελλάδα φρυκτωρία αυτοκρατορία μου

Παρακμασμένη..

Τελάλισε την δόξα σου, πολλά σου οφείλω

Αγρύπνια του πνεύματος, θεϊκό δώρο

Να κερδίζω διαρκώς σε συνείδηση!

                                          Κατερίνη 5 Απρίλη 2014 

Μια γυναίκα απριλιάτικη

Μια γυναίκα απριλιάτικη μια

γυναίκα έτοιμος να την πιω

πωρωμένος

μ’ όλες μου τις αισθήσεις.

Στην αφράτη επιδερμίδα της γλυκό

το πάθος που κυλάει και οι στίχοι

το σάλιο τους αφήνουν πάνω στις θηλές που λόγχες

απειλούν του αέρα την τόλμη.

Στο σηκωμένο φουστάνι της, ψέμα

η αλήθεια και η αλήθεια σαν ψέμα

που πάνω σ’ όλα κυριάρχησε.

Κνήμες γυμνές και οι μηροί σαν τορνευτό χυμώδες φρούτο

που νοστίμισε στο απώτατο

την επιθυμία.

Στα χείλη της παίζω ζάρια και απ’ τα δόντια της ανάμεσα κλέβω

φιλί φυλαχτό μου και έγνοια!

* Ει το φέρον σε φέρει φέρε και φέρου*

Όμορφη απόψε που το σενάριο της βραδιάς είναι χαρούμενο σαν πνεύμα που καρπώθηκε το φως.

Και με ψυχή χαριέσσα μια θεϊκή κρατάς πεταλούδα
που τρέμει μες τον αέρα και αναζητά

* Ει το φέρον σε φέρει φέρε και φέρου*

Σε στολίζω με σιωπές και επιφωνήματα.

Σε πλησιάζω.

Ευνοϊκά όπως ο ιεροφάντης θέλησε

Να ανταμώσει την μιλιά του ο θεός…

                                                 Κατερίνη 5.4.2014

Αφιερώνω πανταχού από καρδιάς την καλημέρα!

Στερεώνεται το χάος πάνω σε κάτι που πάντα θα φαντάζει απροσδιόριστο;

Είχε πάντα δική του

Νομενκλατούρα ο θεός.

Γι αυτό και οι αντιφρονούντες του απίστησαν.

Τώρα ο πλανήτης βοά ευτυχισμένος.

Οι μανάδες βυζαίνουν τα μωρά και ο ήλιος κλέβει μια θέληση τόση

όλα να πολλαπλασιαστούν αισιόδοξα.

Αφιερώνουν χρόνο τα φυτά στα δρομολόγια της γης.

Ζεστή σοκολάτα γλυκιά κι είναι πρωί ακόμη το ρόφημα.

Κοιμήθηκα μα είμαι ξύπνιος πάντοτε ως το μεδούλι.

Θέλοντας τα άλλα, που δεν προσεγγίζονται εύκολα, περιεχόμενα..

Αφιερώνω πανταχού από καρδιάς την καλημέρα!

 

                                                       Κατερίνη 5.4.2014

Θα φύγω ως εκεί που μπορούν οι λέξεις να φύγουν.

Θα φύγω ως εκεί που μπορούν οι λέξεις να φύγουν.

Με σκάφανδρο ή χωρίς σ’ έναν βυθό που βρίθει από κοράλλια.

Στην ώρα του το χτυποκάρδι και στην ώρα του ο πόνος.

Κατακερματισμένος ουρανός και επίγεια των πραγμάτων πράγματι δόξα.

Αν συλλογιστείς λευκά κοίτα μην γίνεις σκοτεινός για το σκοτάδι.

Αντήχηση έχει η μουσική κι απ’ όπου την προσεγγίζεις αναφλέγεται

Της μελαγχολίας η παρτιτούρα.

Ζω από ονείρου ορμώμενος κι η φυλακή που θέλησαν για μένανε δεν έχει τοίχους.

Πια!

                                                        Κατερίνη 5 Απρίλη 2014 

Εδώ ο κόσμος εδώ και το γραμμένο του ευαγγέλιο.

Το Σαββάτο βρήκε τον κόσμο μισοκοιμισμένο και τον έκανε μέρος από το αστείο του:

Όπως να επιχειρείς να γράψεις παραμύθι.

Επαρχία αρχοντική μέριμνα της ξιπασιάς-

Σε όλα της φαίνεται·

Το περίπτερο ανοίγει νωρίς και ο ξενύχτης αγοράζει τσιγάρα·

Βήχει η αντροπαρέα·

Στην καφετέρια απέξω κάθεται ένα τσούρμο άυπνο και πίνει

Καφέ γελώντας τρανταχτά·

Για να μην σβήσει η ζωή όλα αρχίζουν.

Εδώ ο κόσμος εδώ και το γραμμένο του ευαγγέλιο.

Τα χέρια μου αποφασίζουν την πράξη·

Ο βιοπορισμός είναι μια τρύπα στο νερό που μόλις αφαιρείς το τρυπάνι βλέπεις πως τίποτα δεν έκανες.

Ζήτα λοιπόν τα ρέστα που σου οφείλει το χιούμορ…

                                                   Κατερίνη 5 Απριλίου 2014 

Που δεν ανήκω κάπου, χαίρομαι!

Μέχρι πού μπορώ να σε εμπιστευτώ αγκάθι και ομαδούλα των μικρόψυχων;

Που δεν ανήκω κάπου, χαίρομαι!

Απόμακρος σαν η χροιά ενός φρούτου που έχει κουστούμι το κουκούτσι του.

Ματαιοδοξία φθονερή κόρη του Εγώ, ματαιοδοξία τεθλασμένη.

Στον λάκκο σου θα πέσουν οι πάνθηρες της φιλαυτίας αλλά ούτε ένα μικρό Ομηράκι τόσους αιώνες δεν γεννήθηκε..

Κρίνω για να κριθώ και είμαι ξινός σαν το λεμόνι που αγάπησε τον εαυτό του τον στυφό..

                                                       Κατερίνη  4 Απρίλη 2014