Πώς να αφαιρέσω το συναίσθημα απ’ την φωνή;

Μια οργίλη περίπτωση φωτιάς όπως θα προχωράει το βράδυ

Και λούζει ο αέρας τα μπαλκόνια με ζέστη

Και το απόγευμα που γάνωσε τις μάντρες με το ηλιόφως

Κουδουνίζοντας τα γεράνια και οι ιβίσκοι κάτω απ’ την κληματαριά

Σχεδόν μέσα στο άλλο όνειρό μου-

Ξεραίνονται οι φωνές νυστάζει η κοπέλα

Φιλήθηκε στο στόμα της γλυκά και ο έρωτας την διάλεξε

Να την μαλαματώσει.

Παίζει σιγά η μουσική- η θεία μου στην άλλη άκρη του πλανήτη υπάρχει

Κλαίει κάθε που της μιλάω στο τηλέφωνο- κι εγώ

Πώς να αφαιρέσω το συναίσθημα απ’ την φωνή; Ζω

Με αναμνήσεις και συγκρατημένος

Κάτω από το αδιάφορο της ζωής μου σεντόνι

Που με σκεπάζει και δεν με σκεπάζει..

Είναι κι ο θάνατος ωραία γιορτή

Κάποια στιγμή αυτό και κάποια στιγμή το άλλο

Κάποια στιγμή το κόκκινο και κάποια στιγμή το κίτρινο

Κάποια στιγμή ο φτωχός και κάποια στιγμή ο πλούσιος

Αποσπασμένα όλα σαν οι ρόλοι στης ζωής το θεατράκι.

Φώτα φανταχτερά και φώτα νυσταλέα

Φώτα ευώνυμα και φώτα δεξιά

Σαράντα παρασάγγες σαν κοντά στην κάθε μας ανάγκη

Κι η πολιτεία που την θρέφουμε με αίμα, κωφεύει.

Περνάει ο νεκρός, αδιάφορος πλέον για όλα-

Η κηδεία ωραία σκηνοθετήθηκε-

Είναι κι ο θάνατος ωραία γιορτή

Ιουνίου στις είκοσι και μία που όλα

μες την μελαγχολία μπατάρουν..

Ποίηση σε μικρά κομμάτια χάρτου

Έτσι ο Ιούνιος βαδίζει κι έτσι

η μέρα που μεγάλωσε ασφυκτιά

απ’ τα χιλιάδες μυγάκια.

          Ντελικάτα λογάκια του βασιλικού ζουν

          μες το ντροπαλό σκάφος της γλάστρας

          που πλέει κατά το απόγευμα.

Αρώματα απλούστερα απ’ το μετάξι.

Σπινθήρες μιας γουλιάς

νερού που ανάβει σαν ευφρόσυνη αόρατη τσακμακόπετρα.

          Ποίηση σε μικρά κομμάτια χάρτου,

          ευκολόπεπτη

          και να την πιείς

          σαν μ’ ένα κοχλιάριο, πριν γίνει

          ανυπόφορο να ζεις και το πολίτευμα των λίγων να υπομένεις..

Πολλά λειτούργησε μέσα μου ευθυδικώντας ο Σικελιανός.

Ο ίσκιος του δέντρου πέφτει πάνω στην πολυκατοικία και τα κλαδιά του είναι σαν χέρια

που βαστούνε, απ’ την ουρά του, τον άνεμο.

               Ένας ήχος ήσυχος σαν σιγανή σφυριγματιά και κανονίζονται όλα να μου αρέσουν.

               Απόψε.

                            Πολλά λειτούργησε μέσα μου ευθυδικώντας ο Σικελιανός.

                     Πουλιά τιτιβίζουν και ο ήλιος κρατάει ακόμη ανοικτό το νομισματοκοπείο του.

                                                       Μια άρπα αόρατη βοηθά τις αιθέριες συνευρέσεις.

                                                              Το καθετί έχει, σαν πάντα, δύο όψεις.

          Να σου χρωστούν αγάπη αν μπορείς και φρόντισε.

                                                        Όμοιος τω ομοίω αεί πελάζει..

Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν

Η γυμνή σελίδα ενός τριαντάφυλλου

Μες τον πρωινό αέρα

Αφήνει να πλανιέται το άρωμα-

         Και η μέρα προχωρά          
         Διδασκαλική και αποφασισμένη

         Να νικήσει σε όλα-

                         Είσαι μια χίμαιρα λοιπόν, είσαι μια προσευχή

                         Χωρίς αποδέκτη-

                                      Μόνο τα μάτια σου που βλέπω να σπινθηρίζουν

                                      Σαν τα κάρβουνα μιας φωτιάς, μόνο τα μάτια σου

                                      Αναπαριστούν το θεϊκό παιχνίδι

                                      της Δημιουργίας..

Νύχτα γεμάτη, νύχτα ασκητικό μου δώρο..

Νύχτα γεμάτη, νύχτα ασκητικό μου δώρο..

Μέσα σου οι αστερισμοί

δουλεύουν το απώτατο φως

κι οι ερωτευμένοι φιλί το φιλί ανεβαίνουν

της αθανασίας την κλίμακα..

Νύχτα με το λιανό σου αεράκι νύχτα

ξεκαρφωμένη από τον φράχτη του ουρανού..

Ένα γιασεμί πολλαπλασιάζει την αυτοκρατορική γαλήνη σου

κι οι φρυκτωρίες που μηνάν την νίκη του ιερού Σκοπού

νάτες,  φαίνονται..

Αλλάζουνε οι πόλοι της ηθικής και, ω που είσαι ο Αθώος, λάμπεις!

Τα αρμυρίκια ζηλεύουν τον παφλασμό και του ζητούν ρέστα δροσιάς.

Ο χρόνος- και που δεν τον πιστεύεις- ανυπόφορα τρέχει..

Σμίγουνε οι γραμματικές με τις συνταχτικές αυθαιρεσίες

και του ποιήματος η κόψη, είναι πλέον -και που σε ματώνει- εξαίσια..

Ο Παγασητικός ζεύει ωραία την ικμάδα της θάλασσας με το κολπικό τόξο σου.

Μαγνησία, ελευθερία επαναστατική της αισθητικής του τοπίου.

Ο Παγασητικός ζεύει ωραία την ικμάδα της θάλασσας
με το κολπικό τόξο σου.

Ψιχαλίζει.

Στην Νέα Ιωνία είναι σκυφτή η φωνή κάθε ψιχάλας πάνω στα άγρυπνα δέντρα.

Φορούνε ματογυάλια οι όρνιθες

στο κοτέτσι του ″ξέφραγο αμπέλι″ και στραταρίζουν

όλη μέρα ανάμεσα στα αγριόχορτα και τις καρποφορούσες μυγδαλιές.

Πίνω νερό στο όνομα μιας χοϊκής Αρετής.

Και το βράδυ παραμερίζοντας τα κλινοσκεπάσματα μόνο μ’ ένα λαφρύ σεντόνι μένω

να σκέφτομαι όσα η φιλία μου χάρισε!

Ας μην τελειώσει ποτέ ο ιδεατός όμορφος κόσμος!

                                              Βόλος  2.6.2013

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες

Τεκμηριώνεται το άρωμα της ψυχής με δύο κουβεντούλες κι ενώ

Τίποτα δεν πατά με πλήρες πόδι μέσα στην ορθοδοξία, αλλά

Επιδέχεται κι ο θάνατος αμφισβητήσεις

                                                                  Κάπου

Μακριά χαράζει    
                      κι η μέρα υπόσχεται όπως το κάνει

                                                                         Αιώνες τώρα

Κάτω απ’ το αντίσκηνο του ουρανού, ίσως νωρίτερα απ’ ότι

Επιδρά η θλίψη πάνω στα αναρριχώμενα φυτά, έξω απ’ το σπίτι

Μία γυναίκα όμορφη και που κρατάει κλειδιά, ανεβαίνει

Την εξωτερική σκάλα και σκουντά την πόρτα του επάνω δώματος- μπαίνει

Κι ακούγεται σαν μουσική      απόγευμα πια      ο ήλιος γέρνει

Ορτανσίες στο μπαλκόνι δρέπουν την κάψα ολοστρόγγυλη       και τότε εκείνη

Αλλάζει ρούχα και σαν μια νεράιδα γίνεται    
                που την καθαρογράφει το πάθος της στιγμής.

Ιούνιος θωρακοφόρος, μπερμπάντης..

Με έντομα θρασύτατα και φλέγοντα ήλιο

Κι όπως το καθετί που προεξέχει από της εβδομάδας το τσαμπί

Γινάμενο ποίημα.

Όταν νυχτώνει, βλέπω πάντα την νυχτερίδα

Που συμβουλεύει τον ορίζοντα αφέλεια-

Ένα σαμιαμίδι γλιστρά επάνω στο ντουβάρι

Και κρύβεται κάτω από το φύλλωμα της φτέρης.

Πίνουν οι γείτονες καφέ· γελάνε.

Θυμάμαι τα μάτια σου και για εκείνα μελαγχολίες σπουδάζω..

Παραπλανητικές αντωνυμίες στο μονόπρακτο του ίδιου θεάτρου

Τι να σου πω και πώς; Σκοτάδι ο κόσμος

Κι απλώνει παντού την αγωνία του- όπως οι ρίζες

Των δέντρων

μέσα στο χώμα

Σαν  έντερα στριμμένα

της γης

Που κι άλλο δουλεύουν

προς την ανεξιχνίαστη κατεύθυνση.

Εγώ είμαι   εσύ είσαι   αυτός είναι-

Παραπλανητικές αντωνυμίες στο μονόπρακτο του ίδιου θεάτρου

Που δεν υπάρχει ακριβές ξεκάθαρο σενάριο.

Μόνο να δεις που η ζωή κυλάει

σαν νερό και ρίχνει

Άδεια δίχτυα που με θλίψη γεμίζουνε

Και τ’ ανασύρουν στο κατάστρωμα

του ουρανού οι ονειροπόλοι που κοιμήθηκαν

κοντά σ’ ένα λουλούδι παραδείσιο

και τον απουσιάζοντα θεό..

Το παιδί που ήμουνα, έχει απορίες για όλα.

Στην παραλία λέω ψέματα και τα θάβω στην άμμο…

Φθηνά κόλπα κάνει το κύμα και γκρεμίζει τους πύργους μου.

Το παιδί που ήμουνα, έχει απορίες για όλα.

Τι δακρύβρεχτο βράδυ κάτω από τα άστρα και προκαλώντας

Τις ταξιαρχίες του ύπνου! Τι ερημιά! Ο θεός

Κοιτάζει αφ’ υψηλού και ραγίζει ο ουρανός σε μυριάδες ψηφίδες

Γαλαζωπές που εγκλωβίζουν του αινίγματος την λύση, κανείς

Ποτέ δεν δικαιώνεται…

Λυρικοί δαίμονες

Είναι η τάξη που διασαλεύεται είναι οι ορδές των εντόμων

Είναι η αχτένιστη λεύκα κοντά

Στην παραλία, εκεί

Που κάποιοι αθίγγανοι λούονται
στα Άβδηρα της Ξάνθης ανέμελοι

Και θορυβώδεις, στολισμένοι

Με την κομψή μελαχρινάδα τους.

Τρώνε καρπούζι και
τρέχουνε πάνω κάτω

Λυρικοί δαίμονες Βάκχοι καθ’ όλα.

Ακούγονται της μουσικής τους οι χαρές- μια λαϊκή

Ορχήστρα...     Απογυμνωμένοι από στολίδια

Ατμοσφαιρικά ωραίοι και ευθύβολοι

Τραντάζουν το δάπεδο της αμμουδιάς.

Συνομιλώ με την παραδεδεγμένη αξία τους

Συνομιλώ με την αυθεντικότητά τους

Ποιώντας την εικόνα που μου δίνουν
να μεταδώσω εδώ.

Και ενώ είναι ανέφικτα τα χρώματα της φωνής, η μουσική

Είναι μια κλίμακα παράξενη που όπως του τόξου η χορδή,
τεντώνεται και βάλει

Εναντίον του κάθε πικρού της ζωής μας που έχει..

Αν τα σβήσω όλα…

Αν τα σβήσω όλα…και την φωνή

που μου υπαγορεύει… και την φωνή

που μου αντιστέκεται… φερσίματα μες τον καθρέφτη
ιλαρά

και μιλήματα
λίγα κι ευφρόσυνα..   ένα μικρό

χάος των συμπεριφορών

και ο καθένας πάλι μόνος να είναι

διαλεγόμενος με την ριμάδα του αυταπάτη.

Αν τα σβήσω όλα και απομείνω

μ’ ένα φεγγάρι κρύο σαν η ομιλία

του νεκρού

μέσα στον ύπνο μου και τρομαγμένος

πεταχτώ απ' το στρώμα

και ιδρωμένος αναζητώ

της δίψας μου ύδωρ.

Αν τα σβήσω όλα      ας μου είναι
λίγα κι υποφερτά

τα μαρτύρια

και με λέξεις να μπορέσω να πω

πώς για την τραγωδία της στιγμής
χιλιάδες

κωμωδίες των ωρών απόψε
σπαταλήθηκαν..

Τοπία της πρωτεύουσας που ακμάζει μέσα σε κοχλάζουσα λοιμώδη παρακμή.

Η βασική συμφωνία είναι η βασική διαφωνία

Με κείνους που αποχυμώνουν την ζωή. Η Αθήνα χλευάζει

Με τα αναμμένα φώτα της το κομπορρήμον φωνήεν της καρδιάς σου.

Ένα δέντρο γέρνει μες τον συλλογισμό σου.

Τα βράδια τα κορίτσια φορούν χαμόγελα και κοντές φούστες και σκανδαλίζουν γινάμενα αμφορείς του πόθου στα μπαράκια γύρω από το καθηλωτικό Μοναστηράκι.

Φεγγάρι αλκοολούχο και γλυκό φιλί.

Ερεθίζονται πασίδοξα τα τολμηρά αγόρια.

Τοπία της πρωτεύουσας που ακμάζει μέσα σε κοχλάζουσα λοιμώδη παρακμή.

Παράξενο ε; Κίτρινο βράδυ και το ποτό σου σκέτο και κίτρινο

Όπως κινίνο που ηρεμεί τον πυρετό ενός μωρού και πνίγει

μες τον ύπνο όλες τις αντιδράσεις..

Μιλώ τα φωτεινά σου πληθυντικά φιλιά και σώνομαι

Να κοιμάσαι κάτω από το πάζλ των ανέμων και μέσα στην γλυκιά σιωπή

Καταλύοντας τον θλίψη των δέντρων..

Τα χέρια σου στα χέρια μου εσπεριδοειδή μυστικά που δεν ποτέ αποκρυπτογραφούνται.

Κυκλωμένη από τους τυφώνες των ονείρων, πασίχαρη

Σαν λέξη ευχετήρια.

Το ποταμίσιο δάκρυ σου κυλάει στα μάτια σαν μαργαριτάρι που ιριδίζει

Αφήνοντας ακάλυπτο τον αριθμό που η γεωμετρία του πόθου θέλει.

Μιλώ τα φωτεινά σου πληθυντικά φιλιά και σώνομαι

Ανάμεσα σε κείνα που δεν μπόρεσα να πω και που με καταδυναστεύουν

Φτάνοντάς με στο μη θνητό και στο εξωανθρώπινο..