...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

9 Φεβρουαρίου 2013

Αυτό που εισπράττω φορολογείται από έναν δικό μου καημό.



Στον αέρα πλανιέται ήχος διαπεραστικός που ταράζει τα ελαιόδεντρα
και φοβίζει τα άμοιρα μικρά σπουργίτια.
Τα βράχια των Δελφών σκυθρωπάζουν κάτω από την μολυβένια συννεφιά.
Οι ώρες επιστρέφουν ψήγματα απ’ την αιωνιότητα.
Αυτό που εισπράττω φορολογείται από έναν δικό μου καημό.
Όταν θα με διαβάσεις να σκεφτείς ότι για μία λέξη έχω πολύ υποφέρει.
Οδεύω παίζοντας το κομπολόι της θλίψης-
Κι ας πασκίζω να είμαι τερπνά φωτεινός.
Μάνα μου μάνα, από όλες τις αγάπες κάποτε απομακρύνθηκα.
Έχτισα γύρω μου τείχη.
Μόνο μια ιχνογραφική πορεία μπόρεσα και το στυλό όπως μου παραστάθηκε να φύγω από την έξη που σου κάνει η ευκολία που σιγά σιγά σε χαντακώνει…

                                                                         Ιτέα 6.2.2013




Προικώον τριαντάφυλλο κι ελιές ως μέσα στην μασχάλη μου.


Αγόγγυστα ο όνος της μέρας φορτώθηκε τις καλαθούνες με τα μήλα κι ανηφόρησε στεριά κατά το κάστρο που πολέμαγε ο ήλιος.
Αρχαίες εικόνες και συλλήβδην φως μεσημεριού.
Ο άνεμος θεμελίωνε δικαίωμα αοράτου.
Καρπίσας πριν έρθει η άνοιξη.
Αυτός που είμαι χαίρονταν να βλέπει του αλσύλλιου την πικράδα.
Των Δελφών το αλφάδι ισχυριζότανε νίκης εγκώμια κι από μεριά αρχαϊκή φύτρωναν δέντρα μυητικά μέσα στα μάτια μου.
Ξύλο ευλογητό κι ακόμη
Προικώον τριαντάφυλλο κι ελιές ως μέσα στην μασχάλη μου.
Καταρράκτης εκπληκτικών στιγμών.
Το μεσημέρι μετάγγιζε στυφό αίμα στο ποίημα μου και έθελγε τον νου μου του Σικελιανού η ποιητική ομορφάδα.
Απαλά η μέρα κυλούσε σαν δημητριακή έξαψη να στεφανώσει την κεφαλή του βουνού και να ευχαριστήσει εσένα.
Αναγνώστη θηριώδη των ηθικών..

                                                            Ιτέα 6.2.2013

Η μέρα με έμαθε την διαύγεια.



Τα σπίτια αλληλέγγυες όψεις που κάπνιζαν με τα τζάκια τους ορθωμένα λευκά.
Η μέρα με έμαθε την διαύγεια.
Η μέρα είχε μυστικά που μου είπε.
Σε όλα τα μέτωπα των πολέμων ο ήλιος νικούσε.
Καθαρά ευανάγνωστος.
Ένας καλοβολεμένος άνθρωπος σαν ένα νερό σε ρυάκι πότιζε τα κηπευτικά του.
Μαγική ησυχία.
Ήσυχη κρουσταλλένια ζωγραφική!

                                                  Άφησσος  3.2.2013   

Κάτω από τα άστρα μένω




Γιατί η ζωή μιλά 
ψηφίδες θλίψης μέσα στην πραγματικότητα.
Σ’ αυτόν τον σκοτεινό τόπο όπου
γίνεται αίμα η φωνή και το στήθος στενάζει. Τότε
που οι αγρύπνιες μου δεν έχουν νόημα- αλλιώς
απ’ ό,τι θέλω αποφασίζουν οι πολλοί
κι εγώ κρατώ από μια δακρυσμένη αριστοκρατία.
Πεποίθηση των λίγων που γνωρίζουν τα πολλά και αποστρέφονται
το αγελαίο. Εργαλείο που σκάβει στον ουρανό να δημιουργήσει
μια ραγάδα απ’ όπου θα ‘ρθει η αυγή.
Μυστικό πέρασμα από την ιερότητα του βράχου
στην κοινωνία των ανθρώπων.
Αρχονταρίκι που σε άλλα σε υποβάλει και για άλλα σε ετοίμαζε.
Όταν μιλώ με τα φεγγάρια ξέρω πια
να μην φοβάμαι αυτά που λένε οι νύχτες.
Κάτω από τα άστρα
μένω και γυρεύω
τον συμβολισμό τους.



Άφησσος



Νάτο που τραγουδάει το πεύκο κι ας το μπατσίζει ο άνεμος.
Ένα μικρό πουλί συντηρεί την ευγονική μουσική
Του θεού που απέχει.
Σε όλες του τις εκδοχές το Πήλιο μακέτα παραδείσου.
Ξυλόγλυπτες εικόνες και ανάγλυφα αισθήματα αποτυπωμένα επάνω στον κορμό των δέντρων.
Μοσχοβολάει και τοξοβολεί αψάδα η μηλιά.
Το κρύο πολύ· κάτι κυπαρίσσια
Χοροστατούνε ευθυτενή κι αγέρωχα στην εντεκάτη πρωινή και στα μάτια σου..

                                                           Άφησσος 3.2.2013




8 Φεβρουαρίου 2013

Το φιλί είναι με πολλούς τρόπους παλίρροια




Το φιλί είναι με πολλούς τρόπους παλίρροια 
κι ας έχει την σκοτεινή του αιτία.
Ανάμεσα στην μουσική της νύχτας και το φεγγάρι
Χωράς αλλά ποτέ σωστά δεν συλλαβίζεσαι
Από τον ψίθυρο των δέντρων.
Έξω από την αφή 
είσαι η αίσθηση του βελούδου που κανονιοβολεί την φαντασία μου 
και σε γδύνει όπως ο πόθος τα μάτια.
Όλα μου σε υποψιάζονται.
Για καλό για κακό.
Κι εσύ τρυπάς τα αυτάκια των λουλουδιών και κρεμάς σκουλαρίκια
τις πολυσήμαντες επιθυμίες μου.





ΥΠΝΟΣ



                                                  
Ακούω αυτό το βράδυ από μακριά:   κυμαινόμενη νύχτα
φεγγάρι μ’ έναν σάλαγο από τα όνειρα της τριξαλίδας.
μία σοφία ύπνου μέσα στα μεσάνυχτα·    
η σίγουρη κληματαριά,                              
κάτω της
                ένα κλειστό κρεβάτι:  
βάρκα του ονειροπαρμού μου:

Βλέπω μία την ψυχή μου..
περπατεί μες τα άδεια δωμάτια
του αιώνα-
βρίζοντας τόσο μυαλό μπαγιάτικο
μες τα κρανία των ανθρώπων.
Γύρευα την δικαιοσύνη-πόλεμος
γύρευα την αγάπη- η κακία!

Ο εαυτός μου ένας  θε μου!
πως να τα βγάλει πέρα με ένα μηδέν
που τείνει στ’ άπειρο;
Δέχεται τόσους αριθμούς να ζευγαρώσει που στο τέλος
βγαίνει μπαστάρδικο αποτέλεσμα από μνήμες που απώλεσαν
την πιο δική μου ευτυχία.
 Όταν οι ώρες μου θελήσανε αρίθμηση…


                                                                          Αυλίδα 10/8/82

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας



2.

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας
σαν λαμπυρίζουν
οι απέραντες μέρες του ήλιου   
ή
οι νύχτες στέκονται με το ξεκουμπωμένο τους πουκάμισο
βαριές και μάγκικες
φουμάροντας μ’ ανυπομονησία
στον σταθμό ενός τρένου
και περιμένουν το κορίτσι τους
και το φεγγάρι..

Όλα συντελούνται πίσω απ’ το τζάμι που κάποιος κοιτάζει
τις γάμπες των ωραίων γυναικών
που περνούν
ή
μέσα στο κουρασμένο όνειρο του δύτη
που βαρέθηκε ν’ ανεβάζει σφουγγάρια από τον βυθό..

Το τραγικό μπορώ να το αναγνωρίσω ακόμη
και στο μαραμένο τριαντάφυλλο που χάνει
τα δόντια της όρεξης της ευωδιάς του..

Βέβαια θα μου πείτε ο θάνατος…
Πονάει ετούτη η πραγματικότητα.
Σπρώχνω αυτό που πέφτει μα δεν είναι άλλο
από βοήθεια στην ιστορία
που προχωρά
μέσα στον θόρυβο του κόσμου
που ακροάται
και την πράττει…

Ζούμπερι  27.10.1983



6 Φεβρουαρίου 2013

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-


 

Φεύγω από τα λόγια αλλά έρχομαι στην μουσική-
μητέρα αγαπημένη των θαυμάτων·  και ακούω
ορχήστρες τζιτζικιών που ανιχνεύουν τύψη φευγαλέα
μες τον παράδεισο
του άσωστου καλοκαιριού.

Παράλληλα με το βουνό ανεβαίνει ο δρόμος
ο αρχαίος με φραγκοσυκιές και τα ανάρια
λευκά σπιτάκια καρφωμένα πλάι του.

Η κάθε σκέψη μου είναι μελαγχολία.
Ιδρώνω, ξεϊδρώνω, στέκομαι, αντιστέκομαι..
Το τοπίο υποβάλλει γενναία οδύνη. Μόνος
που μένει κάποιος πάντα τελικά!
Μ’ ένα μολύβι, ένα χαρτί και μια ψυχή τραυματισμένη.
Πιο κάτω η θάλασσα είναι η χαρά που ποτέ μου δεν είχα.
Ίσως υπήρξα λάθος τοποθετημένος μέσα σε ακάνθινες
συγκυρίες πραγμάτων·  ίσως
να δαιμονίστηκα νομίζοντας ότι αξίζω έναν εύθυμο ουρανό.

Αλλά όταν νυχτώνει και τα χρώματα γίνονται ζοφερές γεωμετρίες
αγγίζει την ψυχή μου ο ανηφορικός
δρόμος καθώς αποφασίζει
με τ' άστρα τ' ουρανού να μιλά..




5 Φεβρουαρίου 2013

Πάνω χέρι ο ήλιος




Τσούζει το φως επάνω στην επιδερμίδα της φουντωμένης νεραντζιάς.
Το στυφό της αναταράζει τον γάργαρο αέρα.
Σαν ένα ξίφος τον γόρδιο.
Πάνω χέρι ο ήλιος ενοποιεί τις τεθλασμένες επιθυμίες και σχηματίζει
Ένα αναφαίρετο δικαίωμα αρώματος εξουσιαστικού.
Δεν με νοιάζει ν’ αρέσω.
Γκρεμίζω την εικόνα μου γιατί η εικόνα μου είναι ένα μαχαίρι που τροχίζεται να κόβει επάνω στο ακόνι της συνείδησης που παραμένει αγνή.
Σ’ όλα βασανισμένη πατρίδα μου σου μοιάζω.
Και γράφω ικεσίες σε μία διάλεκτο 
που θα μιληθεί από σκαπανείς άλλης θρησκείας 
κι όταν θα έχω πεθάνει..

                                         Βόλος 3.2.2013






Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.





Ό,τι που λέω μπορεί ν’ ακούγεται αλλόκοτο, εξωπραγματικό.
Ή και να το πιστεύεις με αμφιβολία.

Είναι σαν κάτι που να καταγράφεται σ’ ένα βιβλίο συμβάντων.
Κανείς εκεί δεν είναι όπως πρέπει υπαρκτός.
Ο θεός είναι μύθος- μύθος ο άνθρωπος:
δημιουργίες όλα του μύθου.

Εγώ αποταμιεύω εκμεταλλευόμενος όραση:
ακούραστη, αδηφάγα,
τράπεζα των εικόνων.

Συλλέγω τοξίνες και ταυτόχρονα
ανακαλύπτω θεραπείες για το ‘’εγώ’’ .

Είμαι σαν όλοι:     βασανίζομαι
να συνθέτω μουσικές που στα άρρητα
των ανέμων υπακούνε
όπως σφυρίζουνε μέσα από κοχύλια που ξέβρασε
άδεια μια πεισματάρα θάλασσα.

Και τελικά είναι που μένει για περιουσία μου,
ένα κεφάλι με όνειρα.
Κανένας δεν μπορεί να τα εξηγήσει.

Μένω σαν κέρβερος μπροστά
σε μία πύλη γερασμένων ιδεών..


Παρήγορο όταν




Στον ΒΑΣΙΛΗ ΖΗΛΆΚΟ…

Παρήγορο όταν
Μες τους καιρούς αναζητάς πυκνότητες αστραπής. Όταν
Μια νύχτα δένεις τα παπούτσια σου 
και ξεκινάς
Οδοιπόρος για μακρινό ουρανό. Όταν
δένεις με ξόρκι το χώμα
Κι η γη σε δέχεται να την πατάς
αλαφροΐσκιωτος και ξέροντας
Ότι αγαπάς την Ουτοπία. Οπαδός
Της αφαρμάκου ιατρικής και μέντορας
Των νεφών και της σκέψης.
Δεν ξέρω στο τέλος του κάθε αγώνα
πόση ψυχή θα χρωστάμε. Τότε
Που θα μοιάζουμε με τα παράξενα όνειρά μας
Χρυσοθήρες που σκοπούν στα τιμαλφή του Αοράτου.
Παρήγορο όταν
Σκάβεις αβρά τον ουρανό κι η νύχτα
λασπώνει τα ρούχα σου
Με ιδρώτα και άστρα.
Βλέπω το νέο σου πρόσωπο να κοιτά
Την δριμύτητα του αέρα και σχεδόν να δακρύζει
Όπως στα ξημερώματα δεν μπορεί να αντέξει
Τόση υπόσχεση φωτεινή η μέρα.
Κάτω από τον θόλο του αγγέλου που η σιωπή 
σε αρμολογεί λέξη την λέξη
Κι είναι του στερεώματος η θλίψη τότε γλυκιά
Να την χαρούνε εκείνοι που αναζητούν
Καθαρό τόπο και ιδέα φωτιάς
για να σκηνοθετήσουν
Μελαγχολικοί πάνω από το περιώνυμο της ζωής μας το χάος..


4 Φεβρουαρίου 2013

Μακρινίτσα




Τι να πούμε τι, φυσάει αγωνίες η μέρα·
Ξύπνησα πιο νωρίς κι απ’ τον ορίζοντα·
Στολίζω τα μάτια μου με ουράνιο σκοτάδι·
Στον Βόλο των αστεριών το μυστήριο αλλάζει
Του χρόνου τις διδαχές·
Η Μακρινίτσα σαν ένα αναμμένο περιδέραιο στο στέρνο
Του βουνού με καλεί να πλησιάσω κοντά της.
Αυτό που αποφασίζω με ακολουθεί.
Στέλνω την αισιοδοξία μου μες την ορμέμφυτη χαρά της αστραπής
Και εγκολπώνομαι λογάκια ρόδινα που κραταιά αχούνε.
Σε μια χοάνη σκέψης όπου όλα απορροφούνται τα φώτα
Της ανάμνησης εκεί στο ήσυχο μπαλκόνι που πίνω τον καφέ μου πριν ακόμα φέξει η μέρα
Συντελείται ρίζα το ποίημα.
Θέλω να πλησιάσω τα νοήματα με την ακρίβεια που κόβει ένα νυστέρι.
Ακριβοδίκαια να σταθώ μέσα στην μοναχική μου φιλοσοφική σκιά..

                                                     Βόλος  3.2.2013

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ..







Τα μάτια σου
ραφινάρουν την σιωπή και μου την επιστρέφουν σαν υπέρτατο δώρο
που μέσα στον άνεμο φωσφορίζει όπως να θέλει να καίγεται
από της ικμάδας της την τόση την τόλμη.
Τα μάτια σου
είναι δύο λυρικά νομίσματα που με αυτά όλον τον έρωτα εξαργυρώνω
και μένω πάντα μαθητής σε μια λέξη που δεν μπόρεσα ακόμα
να φτάσω την κρυφή μουσική της.
Τα μάτια σου
υπερασπίζονται τον έρωτα με τόσους τρόπους
που η νύχτα γίνεται ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει.
Φορώ την μοναξιά μου· κοιμάμαι.
Είμαι τόσο απλός μα εσύ το ξέρω πως αλλιώς με φαντάζεσαι.
Αλλά έχω αποτινάξει από εμένα αυτό το επίτηδες
φιλολογικό τίποτα, έχω αφήσει
να είναι τα λόγια μου τόσο καυτά, σαν κάστανα που ωραία
μια γλύκα του καρπού συλλαβίζουνε, έχω υπάρξει
πικραμένος, κουρασμένος, σχεδόν
όπως όλοι οι άνθρωποι είναι,
μετά που τους ταλαιπωρεί η δύσκολη ζωή-
μικρότεροι κι απ' τον πραγματικό εαυτό τους.
Και σε θέλω. Έρχεσαι
με τα μεγάλα πράσινα μάτια σου
που μια τίγρη που δεν θα εξημερώσω ποτέ μου θυμίζουνε-νικάς
εμένα κι εσένα. Με ρωτάς
πώς γράφω τόσο και τόσα ποιήματα- κι εγώ δεν ξέρω
γιατί ένα χέρι αόρατο μέσα μου οδηγεί.
Προσπαθώ να λέω το φως και των θεών τα σωσμένα.
Καταλαβαίνω
τον χρόνο σαν ένα αγκάθι που πονά
όταν εγώ δεν ξέρω να μιλήσω όπως αρμόζει
ούτε σ' ένα πουλί που συναντάω το ξημέρωμα
να τραγουδά ερωτικά τον μεγάλο καημό του..
Γιατί αποφασίζει τις μελαγχολίες του έρωτα η ζωή..
                                        
                                               31.10.2009


Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου