...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

12 Απριλίου 2012

Φωτεινή ευκολοδιάβαστη Πιερία!



Φωτεινή ευκολοδιάβαστη Πιερία!
Στην γωνιά σου ο διθύραμβος της ανατολής θέλει να υπάρχει.
Κάτω από τα κραταιά πλατάνια και των πρώτων ηλιαχτίδων τις έκπαγλες σιωπές.
Εκεί όπου βρήκα το αχνάρι του αρχαίου μου κόσμου.
Πιερία αγέρωχη κι όπως την στεφανώνει η άνοιξη.
Πιερία των θεών που χάσανε την ευκαιρία τους, γη των παλιών πατρίδων.
Σε αφουγκράζομαι που σημειώνεις ρήματα χαράς κάτω από τους γαλανούς ουρανούς σου.
Πιερία του νου μου, δώρο των ανανηψάντων θεών..



Ένα βήμα πιο κοντά στον θεό!




Ξημερώνει αργά μες το μυαλό του ουρανού.
Εκείνο που είδα θα καταγραφεί στο φύλλο ενός δέντρου που θα πέσει  παίρνοντας τον δρόμο της σκοτεινής αβύσσου.
Σκιρτά η καρδιά μου πάντα όταν οσμίζομαι τετελεσμένο παράδεισο.
Κάπου που δεν ξέρω θέλω να πάω.
Αλλά άντε να ζήσεις χωρίς τις βιοποριστικές μαύρες αλήθειες σου..
Το ταξίδι ενός μυαλού είναι μια περιπέτεια ανάμεσα από τα μυθικά νησάκια που ολοκληρωτικά σε εγκλωβίζουν.
Θα μιλήσεις πολλά αλλά δεν έφτασε κανείς σώος κι αλώβητος από την χώρα των παλιών λωτοφάγων.
Φορτώνω την ψυχή μου ποιήματα μα η ψυχή μου προς τα άστρα θέλει να πετάξει.
Κατασκευάζω το λοιπόν ένα φανταστικό αερόστατο κι απογειώνομαι στον ουρανό μιας ζωηρής φαντασίας.
Από ψηλά μου φαίνονται όλα αναίτια τα θνητά.
Αποταμιεύω λέξεις που κόβουνε σαν τα καλά μαχαίρια σφρίγος και άνεμο.
Σχεδόν αλλάζω την ταυτότητα μου ερχόμενος προς την ηρεμία των πάνω από την πόλη κοιμητηρίων.
Ένα βήμα πιο κοντά στον θεό!


Πού κωπηλατώ με νύχτας δεδομένα;




Πού κωπηλατώ με νύχτας δεδομένα και εσύ πώς
Κοιμάσαι περίλυπη κι ακούγοντας
Που εστιάζεται το σύμπαν στο φεγγάρι…;

             Απ’ τις κουβέρτες μου ο ύπνος ξεγλιστρά
             Και οι ώρες που δεν σε φθείρουν οι ώρες
             Κάνουν μες το ρολόι μου ακροβασία, λιπόθυμες
Και σαν τσιγάρα, μισοτελειωμένες. Εκεί

Που έρχομαι πάντα- στον ερωτικό κόλπο των άνω νερών
              Μ’ ένα τρεμάμενο φιλί στα χείλια
              Επαίτης των αινιγματικών σου ματιών
              Που τα θωπεύει η Άνοιξη- καλόγνωμα
              Που δασκαλεύει τα πουλιά την θεϊκή τους συμφωνία..


Προς το πρωί





Προς το πρωί η πλάτη σου είναι έξω από τα σεντόνια η πλάτη σου
Και σιγά σιγά ξημερώνει. Οι αζαλέες
Κουνάνε ρυθμικά τα φύλλα
Κι ανοίγουνε τα μάτια τους ενώ στο δωμάτιο
Εσύ κι εγώ απορροφούμε μια απαλή μουσική κι από το πάτωμα
ως το ταβάνι του ύπνου οι αναπνοές είναι ήσυχες νότες
Ονείρου. Τότε
Η μέρα που έρχεται διεκδικεί την περιουσία της και του ήλιου
Το ξαφνικό φως εγγράφει ποίημα πάνω στην καρδιά σου πάνω
στην καρδιά μου..


11 Απριλίου 2012

Το βράδυ βράδυ η ποίηση είναι εξομολογητική.






Το βράδυ βράδυ η ποίηση είναι εξομολογητική.
Περπατά στα σοκάκια των επαρχιακών πόλεων και φωτίζεται
από το αμυδρό φως του στενού λερωμένου της δρόμου.
Τα φυτά παραστέκονται.
Μιλούν μαζί της. Οι νυχτερίδες
γυρνούν βιαστικά μες τους σκόρπιους άδειους της στίχους-
Και ως εκεί που κάνει ένα σινιάλο το φεγγάρι.
Τότε βλέπω τα αγάλματα να προχωρούν προς την πλατεία.
Κρατούν κάτω απ’ την γυμνή μασχάλη τους
κάτι σελίδες άγουρες και περιφρονημένες
που τις απόθεσα πλάι στο μαξιλάρι μου
σ’ ένα δωμάτιο ξενοδοχείου
αποκαμωμένος και μου τις στέλνει πίσω απόψε ο ψίθυρος
της αιώνιας νύχτας..



Ονειρεύομαι και είναι όλα κατανοητά:



Αποταμιεύοντας τόσο φως που η συγνώμη που θα πω που έσφαλα να μην ελπίζω,
πια δεν έχει νόημα

Ονειρεύομαι και είναι όλα κατανοητά:

Ο θεός είναι παρουσία, τα παιδιά είναι παρουσία, ο άνεμος
Είναι παρουσία που παίρνει
Μακριά την σκέψη που βάρυνε και έγινε ένα άντρο της θλίψης..


Κρατώ μέσα στα χέρια μου κάτι πουλιά
Που χτυποκαρδίζουν πότε να χαθούν
Λευτεροκοπώντας μες τον ουρανό..
Είμαι ευτυχισμένος!

Τα μάτια μου βλέπουν, σε όλες του τις εκδοχές, το για άλλους αόρατο!
Είμαι ωραία θνητός!
Γι' αυτό έχω κατανοήσει πιο καλά αυτή την φάρσα που μας παίζει η αθανασία!

Γράφω γιατί δεν θα τελειώσει αυτός ο χείμαρρος των αισθημάτων που έχουν γαλάζια κατάληξη..

Πορφυρά εμπνέονται οι μέρες..
Τα παιδιά ελπίζουν να γίνουν όλα λευκότερα..
Κι εγώ φεύγω μες τα ποιήματα που θα με πάνε μες το άσπιλο μέλλον..

                                                                                              17.03.2010

10 Απριλίου 2012

Φορολογείται η ψυχή μου,










Μεταμφιέζονται οι λιακάδες, που είναι
μες του Μαρτίου τις μέρες, σε έναν χορό που δεν ξέρω.

Φορολογείται η ψυχή μου,
απεμπολεί τον άγουρο εγωισμό της.

Τόσα επιτόκια αισθημάτων που μετά
δεν αποταμιεύεις τίποτα από τα λόγια που είπα, που είπες, που σκεφτήκαμε
να πούμε πριν γίνει το αντίο μια τελεσίδικη όψη
εφαρμοσμένης πραγματικότητας.

Πόσο δεν με ήξερες τότε λοιπόν
που θέλησα να σου πω για ένα πρώιμο ποίημα
που με έκαιγε σαν
για να μου παιδέψει κι άλλο το κουρασμένο μυαλό..

Και όταν σιώπησαν οι προμηνυτικές κακές κουκουβάγιες
το πρωί που βασάνιζε τα πάντα ο ξεκάρφωτος ήλιος
το σώμα σου
ήταν μια οδυνηρή προσευχή
που έλεγα όλο το βράδυ και λιγάκι πριν να πεθάνω..



Μ' έκαναν πλουσιότερο οι, κατά κόσμο, πτωχεύσεις..



Μ' έκαναν πλουσιότερο οι, κατά κόσμο, πτωχεύσεις..
Τι τα 'θελα τα "τέτοια" τους
Και τ' "άλλα" τους, αφού εγώ
με μια ιδέα μαντζουράνα ναμε λάμπω!

Έτσι λοιπόν παράτησα της κτήσης τους την φυλακή
Και ήρθα ερημίτης στην γωνιά μου
Όπου μ' ένα βιβλίο πλάι μου και δύο λουλούδια άγιασα..

Διαβάζω βλέπω μες τον άνεμο
Διαβάζω βλέπω μες τα χρώματα της μαργαρίτας

Η αναπνοή μου έντομο ξαναζωντάνεψε
Φέρει τον αναμάρτητο πηλό μου προς μια θάλασσα ελευθερία..

7 Απριλίου 2012

Της παλιάς Ξάνθης




Οι μέρες ξοδεύονται σε ευγενικές χορηγίες κελαηδισμών των πουλιών.
Πολύ επάνω, εκεί στα ψηλά, ο αέρας γίνεται αραιός και ταλανίζει τα σύννεφα.
Η άνοιξη αξίζει.
Της παλιάς Ξάνθης το κρασί βάφει αιμάτινη υπόσχεση της νύχτας.
Κάπου εκεί που ο Δημόκριτος θα αναστατώθηκε να κατακερματίσει τόσο τα ψηφία της θλιμμένης ύλης.
Νεόκοπα λόγια μ’ ακολουθούν ως τον ύπνο μου.
Και οι γυναίκες που περνούν από δίπλα μου
μάγισσες
όλες μάγισσες!

                                                         Ξάνθη  7.4.2012


Μαχαίρι κόβω εγώ τον χρόνο







Μαχαίρι κόβω εγώ τον χρόνο και εσύ
Πλέεις προς των ονείρων μου το απάνεμο λιμάνι

Εγώ περιπολώ για χρόνια άγρυπνος
Κι εσύ ποτίζεις δηλητήριο τις νύχτες..

Δεν το αντέχω: είσαι φίλη των ανέμων- με
Πάνε όπου δεν ήθελα εγώ..

Θα αφήσω, επιδειχτικά πηδώντας μες το πέλαο,
το άδειο κατάστρωμα, θα χαθώ
Στον έρωτα του πόντου,
στην μεγάλη συλλαβή του νερού
Όπου έχει εναποθέσει κι ο θεός κάθε ελπίδα του
για μία κραυγαλέα αθανασία..










Τα λόγια μου


Τα λόγια μου πέφτουν επάνω στο μουσκεμένο γρασίδι, γίνονται
Ένα πονηρό φίδι που επιδέξια γλιστρά
Κάτω από τις μυγδαλιές που όμορφα ανθίσανε..

Πνέει ένας ανυπόταχτος πράος αέρας-
Την θύμηση διώχνει μακριά.

Του τοπίου η ώριμη χαρά
λούζεται μέσα στον ανοικτίρμονα ήλιο
Που δεσπόζει για να, η θλίψη που υφέρπει, χαθεί.

Α! γενναία ώρα των εσπεριδοειδών που ακόμη τον χρόνο αψηφάτε..

Κατοικίδιο που όλη την μέρα πίσω μου τρέχει εκλιπαρώντας
Για λίγη προσοχή..

Στοχαστικέ δεκαπεντασύλλαβε της ποιητικής όρασης-

Μοιρασμένε σε δυο πουλιά που ερωτεύτηκαν κοιτάζοντας κατά τα πλάτη τ' ουρανού..

Αν βρεθώ στον τόπο του έρωτα
θα χαθώ απ' τα μέρη της γης..

                                                                                          25.03.2010


3 Απριλίου 2012

Θα πάρω την ομπρέλα μου, τον ενικό μου




Θα πάρω την ομπρέλα μου, τον ενικό μου
τα παλιά μου παπούτσια την μαύρη πέτρα μου
τον ήλιο που φόρεσα, το φεγγάρι
που επιθυμούσα
και θα φύγω για άλλον παράδεισο..

Και θα σε συναντήσω εκεί που οι ορτανσίες
πάλι επαναστατούν και χρώματα κι αισθήματα σημαίνουν.

Έλα πίσω από τον τοίχο του παλιού σπιτιού- έλα να πάρω τα φιλιά σου
και ξέγραψε κάθε που είπα λόγο που δεν σ' άρεσε.

Όταν γευτείς την μοναξιά  που ξέρω
θα θέλεις να συνομιλείς μ' αυτόν τον άγγελο
που σου προσφέρει τώρα ανθοδέσμη εφτά πολύχρωμων δακρύων..



1 Απριλίου 2012

Έρχεται η άνοιξη



Μικρά συννεφένια ποιηματάκια που δεν μεταφράζονται
Πέφτουν επάνω στα ξανθά μαλλιά των κοριτσιών
Έρχεται η άνοιξη
Υπόσχεται λάμψη
Τα σπίτια υμνωδούν με ανοιχτά παράθυρα
Ξαίνουν τον χρόνο
Των πουλιών οι ορχήστρες γεμίζουν ηθική τάξη το πρωινό
Που ο ήλιος αιώνιος να αποκαλύψει των μυστικών του το κάλλος
έξω από την εκκλησία του κόσμου νάτος και πάλι στέκεται..






Βάλε με ανάμεσα στις λέξεις σου






Βάλε με ανάμεσα στις λέξεις σου και μην μεταφράσεις
τα άσπρα φιλιά μου, κάντα
Μια μουσική που μεθάει την νύχτα που κάπου
κάτω απ' τ' άστρα μαζί
Μαθαίνουμε να ζούμε όπως μια ζαλισμένη απ' τον έρωτα
ωραία πεταλούδα.,.





Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου