ΠΙΣΩ ΑΠ ΤΟ ΤΖΑΜΙ..

 

Μέρα θαμπή θριάμβου μπόρας καλοκαιρινής
Η βροχή αναστατώνει όλες τις ζωές, ανατινάζει
Ουσίες της χλωροφύλλης άξεστες
Απ' το μαράζι πίσω απ'το τζάμι μου τα βλέπω.
Σαν μεγενθυντικός φακός που μου διαβάζει το είδωλο
καλύτερα.
Και το βατράχι αυτό που ενώ χοροπηδάει
Μες την υγρασία των πεσμένων φύλλων
Αφήνει ένα βάρος
Μες το ταξίδι του ματιού
Από χωράφι σε χωράφι...

Αλαφροίσκιωτη σιωπή
και μια μονότονη άρπα της βροχής να χύνεται
Σαν μουσική βουκολικής σαγήνης
Εκεί που έχει λόγια με την μοναξιά η μέρα-
Ένα λεπτό υφάδι μελαγχολικής σιωπής και ρεμβασμού
Μέσα στο πρωινό
Και ο καιρός είναι δεμένος για να βρέχει ολοένα
Στίχους και όραση θολή....

ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΓΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ..

Κοίτα ωραία που λείπω κοίτα ωραία που απουσιάζω
Τελικά, από το σημερινό παραμύθι, οχυρωμένος
Στις πολεμίστρες της κραταιής μοναξιάς

Ποντίφικας των λέξεων, μες την εμπόλεμη
Χώρα του νου μου, αγέρωχος
Και επικεντρωμένος στο φέρον συναίσθημα
Ιδεοφόρος και λαμνοκόπος στο μέγα ταξίδι
Περί την γη της ψυχής.

Και οι ωραίες γυναίκες, ασθμαίνουσες, με τις σκιές στα μάτια
Τα τονισμένα χείλη, τα αέρινα
Ξέπλεκα τώρα μαλλιά.
Μου μιλούν ..υποτάσσομαι.. Πάντα είχα
Αφήσει τα μάτια μου πολύ να θαυμάζουν
Την δόξα κάθε ομορφιάς!

Κι "έλα σου λέω, έλα στο φως
Στην ανίκητη υποψία ότι όλα θα γίνουν αθάνατα, θα μυθοποιηθούν
Μες το ηλιοβασίλεμα που λάμπει
Σαν ένα επιφώνημα χαράς, σαν μία υπόσχεση
Ότι θα σβήσει η μέρα αλλά οι αξίες της
Θα μείνουν μες του ποιήματος την κρυμμένη ουσία, θα δείξουν
Ότι στοχεύει την ευφωνία αυτός
που έμαθε για όλα να ανησυχεί.."

...ουκ εά με καθεύδειν..

Τέθηκαν επί χάρτου οι σκέψεις μου και βρέθηκαν να είναι ποίημα
αυξήθηκαν και πλήθυναν
έγιναν σαν λαός που ουκ εά με καθεύδειν

Στην αρχή
ήταν μια ρίμα της θαλάσσης
ζωντανή
που μύριζε πέλαγο
και που γυαλοκοπούσε
σαν ψάρι
μόλις δυο μέτρα κάτω απ' το νερό

Αυτό που ήθελα πραγματικά
ήταν μια φαντασία
λεύτερη
πιο κι απ' τον άνεμο,
ένας ειρμός
σαν παλαβό αντίσκηνο που παραδέρνει
μέσα στην καταιγίδα που το τυραννά

Αγκάλιασα
το αιώνιο κορμί του πόντου

Κι έμαθα να διαβάζω μες σε μένα
λεξιλογίου την καταιγίδα..

ΦΥΣΑΣ ΡΗΜΑΤΑ ΘΑΛΑΣΣΑΣ..

 

Αριθμοσοφία που την ψάχνεις και είναι και με άλλον τρόπο φωτιά
αρχέγονη,
που έρχεται από τα βάθη των αιώνων

Χτυπώντας το 10 πάνω στο 7
σαν αιχμή τετρακτίδας.

Και μετά εσύ

ο αιρετικός των πάντων
ο  ακόμη ελπίζοντας σε μια μαντατοφόρα άνοιξη
ο αρχαιόφιλος

ο βαθιά υποταγμένος

Φυσάς ρήματα θάλασσας πάνω στα πρωινά
και φεύγεις μες την ώχρα των αιώνων..

Το πρόθυμο πόδι σου έχει στρατηλάτη ορμή
κρατάς καλά σου την απόφαση

Κι όπως σιτίζεσαι με χίμαιρα και θλίψη
σε έχουν φίλο όλων των λέξεων οι περόνες…

ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΑΙΝΙΓΜΑ..

 

Το σπίτι μου το είπε η θάλασσα και θυμωμένο
στέριωσε ανάμεσα στις λεμονιές.
Αναμέριζε ο λεβάντες στις κουρτίνες του παραθυριού
και τα βουνά ανάφαιναν μέσα στο δείλι ροδαλά
κι ανάλαφρα που λες θα τα ’παιρνε η πνοή του Αυγούστου.

Εγώ ήμουν πάντα μέσα σ’ ένα όνειρο φχαριστημένος.
Το λουλούδι είχε πει το ποίημα του εκεί και
μυρισμένο το σύμπαντο της σκέψης μου από τη φεγγοβόλα ανάσα του,
ατιθάσευτες άφηνε τις μουσικές να πα να σμίξουνε του άπειρου
μες τον άλλο κόσμο τον δικαιωμένο.

Τριγυρισμένος αγιόκλημα λοιπόν.

Κάπου πέρα, στα θαλασσινά χαράματα, προσηλωμένος όπου
έβγαινε ο ήλιος ο διαλαλητής ενός «πιστεύω» άλλου-
κοντανασαίνοντας πήγα στο εικόνισμα του πόθου μου
μπροστά ν’ ανάψω το κερί μου και να:
βρήκα πάντα μέσα σ’ ένα όνειρο εγώ
να ‘μαι φχαριστημένος – όμως
ο κόσμος ,
έξω του,
καίγονταν στην οδύνη του της πιο πικρής ζωής!

Άραγε τι να ναι που μας μαγνητίζει της ψευτιάς
και δεν μας αφήνει να δούμε
και που τολμάμε η τόλμη μας όλη στράφι
γιατί λάθος τόλμη είναι
και άδικος μόχθος.
Ή μήπως το αίνιγμα μας θα μας σβήσει κάποτε
όταν θα βρει την λύση του από κάπου- Πήγαινα
αρνητής.
Και που αρνιόμουν, νάσου να μου έρχεται
καπαπάνω το αρνημένο μου
και στανικά να θέλει να με πείσει η ανάγκη έτσι είναι.

Η βωβή αλήθεια προσγειώθηκε στο μυαλό μου
σούρουπο μελαγχολικό-
και είπε λόγια δύσκολα.
Είχα το χέρι τεντωμένο μέσα στο άδυτο του φεγγαριού
και
αίσθηση!
ένοιωσα να σκιρτάει στα δάκτυλά μου το αίνιγμα
που ζήλευε μια λύση.
Το σπίτι απαλά έφυγε για να ναυαγήσει μες τα σύννεφα που το 'πιανε από δίψα.
Οι κουρτίνες του μια φορά αναμέρισαν φυσώντας ο άνεμος
και
είδα το κάστρο των ανθρώπων
να το φρουρεί η εκδίκηση καθώς
έμεναν ολομόναχοι αυτοί
μες τον ατόφιο εγωισμό τους.

Αυλίδα 10/8/82

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων

Το σπίτι των υδάτινων αντανακλάσεων

με τους ιβίσκους

στην πίσω αυλή:

Ένα παλάτι των ανέμων που να φύγουν πάλι ήρθαν

μες την θερμοκρασία του Ιουνίου, εφτά

η ώρα το απόγεμα που ο κόσμος

βράζει από καημό και νοσταλγία..

Επάνω στην ταράτσα του ένα κυνηγητό το αεράκι

με τα πεσμένα πλατανόφυλλα.

Σκιές λευκές πετούνε πέρα οι γλάροι.

Ανοίγεται απρόσμενα η δυνατότητα να είναι δεν το είναι..

Ένας επιγραμματικός

άτσαλος, πνευματώδης

ήλιος ποτίζει με χρυσάφι τα φυτά.

(Εγώ να δεις αδιάβαστος που είμαι..

Από ποίημα, από φεγγάρι, από ψυχή-

μόνο να ξέρω ποδοβολητό της θλίψης κατορθώνω..

Όπως να μένω είμαι έγκλειστος στην κάμαρα

που κάποτε μου ναυαγεί κι όπως καράβι

με παρασέρνει στα ενδότερα

μιας θάλασσας κατάθλιψης..)

Ρόδος.. Ιούνιος 2009

ΜΕ ΤΟΥΤΑ ΤΑ ΨΙΛΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ..

 

 

Από άνθρωπο σε άνθρωπο- τι δρόμος..
τι δυσκολία επικοινωνίας.. σφιχτά έχουν
κλειστά παραθυρόφυλλα- δεν εμπιστεύονται κανέναν.

Εγώ τρώω- ευαισθησίες φωτιές
νομίζοντας θα δικαιώσω το γινάτι μου.

Σ’ ένα λίγο υπήρξα-
κάτι που να μην το νιώθουν όλοι..
Πατρίδα μου πικρή
έψιλον και λάμδα και άλφα
και τέλος του στραμμένου προς τον ουρανό ωμέγα..

Πέστε μου με τούτα τα ψιλά της γλώσσας
μέσα στις τσέπες μου τι αγοράζω…



10.1.2008

Εκείνο που είμαι έχει άπειρες λεπτομέρειες

Εκείνο που είμαι έχει άπειρες λεπτομέρειες-
Ανεξακρίβωτο πάει μες το μέλλον που δεν το γνωρίζω.
Είναι οι σκέψεις όπως γίνονται κόσμος, όπως γίνονται άνθρωπος-
Η ευθεία γραμμή του αιρετικού μου μυαλού.
Είναι η αναπνοή μου πριν απ' τα χαράματα-
Λαχανιασμένη..
Ο τρόπος να μην ξέρω τον έρωτα
Η θεότητα όλη κι ο μύθος της
Δεν μπορώ πια και πολλά να θυμάμαι..
Το πουκάμισό μου ανεμίζει μες το πράο μεσημέρι
Λούζεται στο φως όπως ένα αρχαίο μυστικό που θεσπίζει
σε άλλους χρόνους θεότητα.
Αγγίζω τον φλοιό των δέντρων, μυρίζουν σπέρμα
Τα χορτάρια της γης.
Οι ανάσες της θάλασσας είναι πυρρές
Το πρωί όταν χειμωνιάζει
κρατώ μέσα στο βλέμμα μου την πάχνη των φυτών
Και κοιτώ που το χνότο μου αχνίζει.
Τις άλλες μέρες και τις άλλες νύχτες πίσω απ' την οθόνη
Είμαι ένας άλλος:
Κοινωνικός λέοντας που από την μοναξιά του βρυχάται
Βαθαίνοντας την σιωπή του της κάμαρας.
Δεν έχω πια βαρύτητα- ο εαυτός μου ίπταται
Πάνω απ' όλα
Χρησιμοποιώντας το αιθέριο σαρκίο του
Για να είναι δεν το είναι του.
Κι εσύ που σε κρατάω όμηρο
Ληστής που θέλω την σαρκική σου πατρίδα..
Μπαίνω μέσα στους όρμους σου όπως ένα νερό
Χιμά να στείλει πιο βαθιά στην στεριά σου την θάλασσα.
Κι αφρίζω..
Σου χαρίζω μια δροσιά μια καυτή δροσιά
Που συγκλονίζει τους κόσμους σου και γίνεται
Η χώρα σου κατακτημένο
Των πόθων μου κάστρο..



21.9.2010

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ..

Όλα ξεδίψασαν με τον ερχομό σου και πάντως
η στιγμή που ζαλίζεται το αγιόκλημα του δειλινού να έχει
εντόμων πολιτείες ασημένιες όπως να αχνίζουν πάνω
στ’ ανακατεμένα μαλλιά του..

Ασυνόδευτος ο σβησμένος Φεβρουάριος
λυράρης τελευταίος του χειμώνα
ξένιαστα βρίσκει την χρήση του καλοακονισμένου μαχαιριού
ν’ αναταράξει τα αιθέρια σωθικά του..

Το κορίτσι αποφεύγει να κοιτάξει προς τον ουρανό·
ένας άγγελος συνέχεια το ερωτεύεται·
είναι μυθικό ξόανο το δέντρο που δεν έχει άνθος-
μόνο μ’ ένα γυμνό κλαδί του προκαλεί τον πανταχού παρόντα
ζωγράφο..

Ανοίγομαι με χίλιες πόρτες του μυαλού·
εισχωρεί το φως,
ελπιδοφόρο.
Νεότερος κι από του ήλιου αποκάλυψη..
Γράφω ποιήματα από ανάγκη να αισθάνομαι κοντά στον
κίνδυνο
να ομολογήσω περισσότερα απ’ ότι κάνουν οι άνθρωποι…

Και αναιρούμαι μες τις χώρες του μυαλού όπου τα πολιτεύματα
είναι περόνες της χαράς
απασφαλισμένες
να εκραγεί παθιάρικα η ζωή.

ΣΩΜΑΤΙΔΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ...

 

Μόνος και μ’ ένα λεξιλόγιο δια βίου έντονα πυρακτωμένο!

Ίσως και ψάχνοντας κάτι σαν σωματίδια του θεού- ή πάλι

ορθογραφίες αλήθειας που σου την στερεί το φως που υπεράφθονο

θαμπώνει κάθε μάτι..

Δουλεύει ο χρόνος γύρω μας. Ανταλλάσει

τον άνθρωπο με τον χαμό του.

Από φωνές εντός μου έφτιαξα ένα παράξενο τραγούδι

που ούτε τακτοποιεί το χάος ούτε με λυτρώνει.

Τρεις μετά τα μεσάνυχτα.. Αδειάζει ο ουρανός..

Φορτία ψυχής πάνω στις πλάτες τους

κουβαλούν κάτι παράξενοι άγγελοι.

Άδικος ο θάνατος.. Όμως πιο άδικη η ζωή..

Όπως δεν καταφέρνουμε να έχουμε

μέσα της ούτε μιαν ανάλαφρη ανάσα.

Οι περιουσίες μας (τώρα ή ύστερα)

με έναν τρόπο καταργούνται..

Και μόνο του μυαλού η όποια παραμένει.

Με τις ιδέες μου υπήρξα σαν σ’ ερειπωμένο κάστρο φάντασμα

που το θρυλούν οι χωρικοί και να το πλησιάσουνε φοβούνται.

Κροταλίζουν οι λέξεις..

Τα βράδια ακούς τις αλυσίδες τους

όπως χτυπούνε στα πλακάκια πάνω

που λίγο πριν περπάταγε ένας σκληρός θεός…

2007

ME ENAN ΔΙΑΡΚΗ ΘΕΟ..

Το δύσκολο Μηδέν και το πιο δύσκολο Ένα
Όπως τα ξέρει η πρωταρχική στιγμή
Εκρήγνυνται σαν για μια του απίστευτου αποκάλυψη..

Επίμονα ο θεός ελληνοφλέγεται-

Ψηλά ψηλά το τριανταφυλλάκι των ανέμων-

Τώρα να καταφέρεις από όλους τους έγχορδους
ανθρώπους ν’ ακουστεί η μουσική τους
γλυκιά

Ένα εμβατήριο ηλιαχτίδας που μέσα μας ιδρύει
κράτη της φωτεινής βεβαιότητας

Σε μια σκήτη άλλη εσύ
Κοιτάς στα μέλλοντα να φτιάχνονται οι περιουσίες σου


Των Αγίων του Πνεύματος μία αξιομνημόνευτη Κυριακή
Και τα λουλούδια που άναψαν όπως να γίνουν ωδικά τώρα που εσύ νομίζεις
Ότι το αόρατο σου φανερώθηκε..

Κορυφαία όλα!

Και το χέρι να γράφει λέξεων ικεσίες
Προς έναν διαρκή θεό!

ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ ΠΑΡΟΥΣΑ..

Σχέσεις που λήγουνε μέσα στο τίποτα που δημιουργούμε-
Κουρασμένες σχέσεις- σαν από εξουθενωμένο άνθρωπο

Αλλά και η ψυχή παρούσα - όπως φως μες τον αέρα

Μέσα στις λιτανείες των ανέμων εύθραυστοι,
Εύθραυστοι κι όπου θέλει η μοίρα πάμε..

Όσα λόγια τόσα τίποτα
Αν είναι για τον θάνατο..

Ένας απαρέμφατος χρόνος, ένα τετελεσμένο γιατί..

Ανασηκώνω απ’ την μια μεριά τον ουρανό- κάτι βλέπω:

Παράξενα όντα που είμαστε!

Μετράμε την ζωή σκληρά

Και γράφουμε στην επωδό του πιο πικρό τον θάνατο…

ΣΕ ΦΙΛΟ ΦΑΝΤΑΡΟ

Σε ήξερα με το βαρύ παλτό σου όλο το χειμώνα·

Κάναμε ιδέες, όρεξη επαναστατική, πίναμε ούζο·

Είχαμε το μεράκι του δημιουργού.

Καθόμασταν στις καρέκλες του αύριο των καφενείων

Στον ήλιο μέσα ή στο ψιλόβροχο με απόλαυση.

Τα μάτια μας συμπύκνωναν ουρανό και πόλεμο.

Τεντώναμε την ώριμη οργή κατακαλόκαιρο.



Μετά η στράτευση με έναν κουμπαρά που δεν σ’ αρέσει..

Μαζεύει αργά τις μέρες σου για χρόνια

Κι όταν θα σπάσει, ο τόκος θα 'ναι η απουσία.

Πληρώνουμε το τίμημα μιας δύσκολης πατρίδας.

Με μια ψυχή στο double face που υπομένει...


24.6.1983

Ζούμπερι

ΜΕΣΗΜΕΡΙ

Καίγονται τα στητά κορμιά στον ήλιο.

Στην λάμψη της θάλασσας οι πέτρες στραφταλίζουν.

Όλα τόλμησε να τα καταπιεί το μεσημέρι.



Μεγαλόφωνα ακούγεται ο άνθρωπος.

Οι παραλίες γεμίζουν δικαιώματα αναπνοής.

Ανάσκελα μες τον βυθό του ύπνου

Γεμίζει κουκουνάρια το σεντόνι της Ελλάδας…


3.7.1983

Ζούμπερι