Μέσα στα χέρια μου λάμπουν οι ελευθερίες του τίποτα

81.




Μέσα στα χέρια μου

λάμπουν οι ελευθερίες του τίποτα, οι ελευθερίες των πουλιών.

Τα μικρά μυστικά λουλούδια που δεν τα μαρτυρώ γιατί

από το όνειρο έρχονται.

Οι ψιλές με νόημα βροχούλες που μόνο με αίσθημα καταλαβαίνω.

Οι απλούστερες σκέψεις που δεν ανήκουν πουθενά

παρά μόνο σ’ εμένα

που έμαθα να σχεδιάζω αύριο,

από το άρωμα ενός γενναίου λεμονιού..

Αν πεις που θα κατέχω ποτέ τι είναι η αγάπη, λαθεύεις-

Γιατί κι οι ποιητές πάντα θα απορούνε μην ξέροντας
πότε αρχίζει και πότε τελειώνει αυτός ο ουρανός..

Ας κερδίσω κι εγώ μια παρτίδα..

Χρειάζομαι μια περιπέτεια ψυχής να υπάρχω.

Είναι που και το φως όπως βυθίζεται μες τον θηλυκό εαυτό του

Αρχίζει να γίνεται ευανάγνωστο.

Πού είσαι όταν βραδιάζει όμως, πού είσαι όταν βραδιάζει

Και ζητάω πατρίδα μες των σελίδων τον θόρυβο;

Τα αποκτημένα μου εξαϋλώνονται φεύγουν

Είναι περιουσία φωτιάς-

Δείχνω αγάπη στο μικρό σου μουτράκι

Που ξεκλειδώνεται για να υπάρξει το τραγούδι μας.

Κι απ' τους ανθρώπους όπως γερνάω

Τι να πιστέψω πια δεν ξέρω και τι όχι-

είναι που είμαι φιλέρημος

Και θέλω να μαθαίνω συνεχώς μουσικές.

Οχυρώνομαι συνεχώς πίσω απόνα τίποτα υπαρκτό

Που το ζεις, το κατέχεις, το πράττεις

Και η επιθυμία σου είναι υποδουλωμένο φεγγάρι

Πίσω απ' τα σύννεφα της νύχτας.

Και στην ποίηση τι θα μείνει μετά

Που θα περάσουν τα χρόνια, θα παλιώσουνε οι θάλασσες, θα

Σκουριάσουν τα λόγια, οι μνήμες

Θα σβήσουν και θ' απομείνει μια ευθεία φωτιά

Να καίει όλα τα ειπωμένα μας;

Αν μοιράσει η τύχη ξανά αυτήν την δύσκολη τράπουλα

Ας πάρω έναν άσσο που ονειρεύεται

Φιγούρες δυνατές να του παρασταθούνε..

Ας κερδίσω κι εγώ μια παρτίδα..

Αρχαίο παμπάλαιο νερό.

80.




Να κρυφακούς μες τα ουράνια και –προπαντός-

να μπορείς να μαθαίνεις ηθική που υπάρχει

στον κορμό ενός γέρικου δέντρου.



Διαβάζονται κι απ’ την ανάποδη τα περιβόλια.

Τα ζαρζαβατικά τους

προσδίδουν σπιρτάδα στον άνεμο.



Οι ευρείες τους

συνειδήσεις εκμυστηρεύονται γονιμότητα.

Ένας λεπτός

σιγανός, σχεδόν ήχος νερού που υπόγεια

τις ρίζες ανταμώνει..



Αρχαίο παμπάλαιο νερό.

Κορυφώνεται όντας κι αυτοκρατορικό και τρισάγιο

και ποιητικό και εμπνευσμένο

και βαθύ και ρηχό-

σκεύος της ζωής και σκεύος του πόθου..

άμα δε τω Ήρι αρχομένω

78.




Από γεμάτο Ιούλιο κι από άδειο φεγγάρι

αρχής και γενομένης από Κυριακή



και δύο ενιαυτούς μετά από την πρώτη σου ποιητική κατάθεση-



ίδιος δεν είσαι αλλά είσαι εσύ

παρασάγγας μακριά από τον προτεραίο σου εαυτό



Τώρα

που ομιλείς ελληνικά και είσαι

ταγμένος να βαθαίνεις στα μυστήρια των λέξεων



και



άμα δε τω Ήρι αρχομένω



θ’ αφήσουν οι σελίδες σου τ’ αρώματα

να κατακλύσουν το στερέωμα

που πάλλεται..

Στο ωδείο της μέρας μαζεύτηκαν τα πορφυρά κορίτσια

76.




Στο ωδείο της μέρας μαζεύτηκαν τα πορφυρά κορίτσια

σαν νότες

που επαναστάτησαν

με τόσα θαρρετά φωνήεντα·



Με τα λινά πουκάμισα που από μέσα

πυροβολούν οι ερεθισμένες ρόγες·

τα βαμβακερά μπλουζάκια

που ο ιδρώτας σύνορα να σχεδιάσει θέλει..

Ά! Φώτα,

νιάτα του καλοκαιριού, υπεροψίες

της νιότης!

Η καρδιά

παντιέρα που ψηλώνει και

παντιέρα που αρμενίζει..

Εκείνοι είναι πάντα οι κήποι των ρόδων και αυτοί είμαστε τώρα εμείς

72.




Εκείνοι είναι πάντα οι κήποι των ρόδων και αυτοί είμαστε τώρα εμείς

οι αιώνια ερωτευμένοι.

Τα χείλια μας καίνε και οι λέξεις που λένε

είναι σαν που των άστρων τις εποχές ξανα-

χρησιμοποιούν για ν’ ανοίξουν

καινούριο των αισθημάτων αλφάβητο.





Ά! να μπορούσα να σε πω όπως σε λένε

οι σιωπές οι μέσα μου που σκέψη

δική σου περιέχουνε..

Να σου κρατώ το χέρι κι έτσι ακόμα, όπως

κι από μακριά εσύ μαζί μου είσαι..



Βεβαιώνει ο κόσμος τα ανθισμένα λουλούδια μου

του λόγου, τα δικαιώνει..

Κι εγώ σε ψάχνω εκεί, στα μεστά σύννεφα

που ταξιδεύουν και πολυόμματα κοιτούν

πάνω απ’ την γη, τον έρωτα

τόσων θνητών ανθρώπων..

Πάρε τις προσευχές σου κι άμε-

71.

Άντε να ζήσεις τώρα μες σ’ αυτόν τον δύσκολο εκατομβαιώνα

που υπερασπίζεται τα αίσχη του με ευκολία

και είναι οι κοινωνίες πιο σαθρές

κι από στροβίλου κύλισμα.



Είσαι κουτός να θέλεις να σιτίζεσαι με όνειρα-

εδώ δεν είναι η πατρίδα αφελών, εδώ πονάνε

όσοι δεν ξέρουν ν’ αποταμιεύουνε σωστά..



Πάρε τις προσευχές σου κι άμε-

ανήκεις σ’ άλλη εποχή- δεν είσαι

κείνος που περιμέναμε:

ο αναμορφωτής και της ψυχής μας..

ψιχάλες

69.




Μικρές αόρατες ευθείες που ενώνουνε τα σύννεφα με γη

ψιχάλες που τις λένε όλοι

σταδιοδρομούν

αγγίζοντας και την μελαγχολία μου, μετά

που γράφονται μες τις σελίδες μου που θα μυρίσουν πρωτοβρόχι..

Πίσω απ’ το τζάμι, ο νευρικός σοφός, επαίτης

κοιτά τον κόσμο που περνάει, κοιτάει το όλον

που γίνεται ένα μέρος απ’ το τίποτα..



Στα χέρια του, ανάμεσα απ’ τα δάχτυλα,

ένα καλόκουρδισμένο κομπολόι

χτυπά πιο ρυθμικά κι από καρδιά οψιδιανού ψιθύρισμα.



Διαχειρίζεται αθώα την φαντασία του- το ξέρει

ότι το να κοιτάς πίσω απ’ το παράθυρο

ον του θυμού που δεν εκφράζεται σε κάνει..

Βαραίνουν οι σκιές των δέντρων και λοξοδρομούν κατά τα περιβόλια τα κοπάδια με τις αίγες

67.


Βαραίνουν οι σκιές των δέντρων και λοξοδρομούν κατά τα περιβόλια τα κοπάδια με τις αίγες

Αποφλοιώνονται τα καλαμπόκια και στενάζουν κάτω απ’ το καμουτσίκι του ήλιου τα ηλιοτρόπια

Σκάζει η γης

Οι μυρμηγκοφωλιές κουράζονται με τόση αποταμίευση

Η σιταρήθρα χοπ χοροπηδά μέσα σ’ ένα χωράφι που υπόσχεται εσοδεία

Νότες ξανθές που κρέμονται πάνω απ’ τα ξερά κλωνιά, ενώτια νότες

Όπως ένα γεράκι απ’ το ποίημα αυτό χιμάει ν’ αρπάξει τον φτωχό αρουραίο

Που κάνει τρύπες στο ζεστό κορμί της άνοιξης..



Τοπία που βόσκουνε συνείδηση θεού μέσα στο ντάλα μεσημέρι

Σε όλα περισσεύει η θρησκεία των αρχαίων ελληνικών θεών. Δεν έχω

Τίποτε άλλο να ελπίζω από τα σωστά βερίκοκα

Που ροδοκοκκινίζουν λατρεμένα πίσω στην παλιά αυλή

Την ώρα που φιμώνεται να μην τα μαρτυρήσει ο άνεμος..



Κρύο νερό και μέλι- κι ο καφές

που τσούζει απ’ την δροσιά τον ουρανίσκο..



Ένα σεντόνι

νυφικό

στο πίσω το δωμάτιο

που θα πλαγιάσει απόψε η νύφη-



Ένα δεμένο μυστικό με δαχτυλίδια αρραβώνων

Γλυκά βιολιά- όπως ανάβει μες το βράδυ το ωραίο γλέντι και χοροπηδούν

Με αιτία παλικαριάς οι νέοι γαμπροί.



Γι αυτό που θα γενεί στο μέλλον έχω άπειρα ερωτηματικά- μα ξέρω

πως θ’ ακουστεί η χαρά μέσα στα απώτατα ποιήματα

με σιγουριά!..

Κάτι φορές κατορθώνω έναν άνεμο δικό μου, έναν άνεμο δημητριακό

66.

Κάτι φορές

κατορθώνω έναν άνεμο δικό μου, έναν άνεμο δημητριακό

που γυροφέρνει μέσα στις άγουρες πεδιάδες, αρχίζοντας

ν’ ακονίζει το ξίφος του..



Στα βαθιά του είναι δύσκολο το φως, είναι

απρόβλεπτος ο ήλιος

σύμμαχος όλων των σκέψεων, βραχμάνος

της περιρρέουσας ερημιάς..



Κάτι φορές κατορθώνω μια λυρική έξαρση

του παράξενου δεδομένου

της ψυχής..



Οσμίζομαι γιασεμιών φαντασίες, ευφράδεια

σελήνης την νύχτα..



Κάτι φορές είναι απόλυτο το σπίτι, δεν σηκώνει

άλλα παράθυρα, κλείνει

κι αυτά που έχει- γίνεται

μνήμα..



Κάτι φορές κατορθώνω μια σημασία του τίποτα

να μου είναι τόσο μα τόσο σημαντική μες τα γραφόμενα,

που ο φτωχός που είμαι

είναι αθώος άνθρωπος και με πολλές

ερμηνείες απλός!

(Σικελιανός..)

65.



(Σικελιανός..)



Όσο και να κρατήσει αυτή η ζωή, η μέρα διαρκώς θα επαναλαμβάνεται- και τη νύχτα

θα την φέρνουν ξανά τα χιλιόχρονα άστρα.



Πού να πάμε δεν ξέρουμε..



Θα είναι στην ιωνική που ο χρόνος κρατάει ανεστραμμένα τα κάτοπτρα..

Μέσα κοιτάμε

που ρέει- ρέει σαν νερό- κι όμως να πιεις δεν σ’ αφήνει..



Γερνάει το σώμα και ο ορθωμένος Λεπέτυμνος

υψώνεται με μνήμες παιδικές να σε φιλοξενήσει..



Τι συνέβη εκεί; Πώς άγγιξες

την ποίηση; Πού βρήκες

το ξίφος των λέξεων; Πώς έκοψες

το σπλάχνο σου ακόμη;



Τώρα τα απογέματα σου λένε απ’ τις γλάστρες τα γεράνια

εκείνα που θα σου ‘λεγε η γιαγιά

ποτίζοντας τις τριανταφυλλιές και το αχνιστό τσιμέντο..



Και των ρημάτων το σώμα γλυκά

που σου απίθωσε μες την παλάμη ο Ποιητής!

Από της νυκτός ακόμη, ένα φως, παράξενο, στρογγυλό

64.




Από της νυκτός ακόμη, ένα φως, παράξενο, στρογγυλό

και στην προέκτασή του ν’ ανταμώνει κάθε σκέψη.

Ίδιο από αρχαία ελληνική μοίρα ..



Όταν μικραίνει ο κύκλος των ειπωμένων, εγώ είμαι ένα κέντρο

σαν από λόγο παλιό, που γύρω του περιφέρονται δορυφορικά

λέξεις κλειδιά που ξεκλειδώνουν

μελλοντικό ορίζοντα.



Και ξέρω ότι καλύτερα είναι να αισθανθείς, να παλέψεις

κι ας μην ερμηνευτούν τα πάντα γύρω σου - ας μείνουν

με το λούστρο του μύθου τους, ας μην

τα ξέρεις ολοκληρωτικά..



Είναι το σκοτάδι πειθήνιο- το φως

εκδικητικό-

η μέρα αψιά..



Δεν θα μπορέσεις να είσαι εκείνος που ήθελες- θα κατασπαραχτείς

από των νοημάτων τις οξείες οδύνες!

Πολλά έχω στο κεφάλι μου

Πολλά έχω στο κεφάλι μου- τα μισά

Των μισών στο τέλος καταλήγουν

Όπου αποταμιεύει μέσα μου η ποίηση..

Χαροκόπου και είμαι εκεί ξημερώματα

Ρουφώντας τον κρύο αέρα της παλιάς Καλλιθέας

Και οι ρίζες μου είναι έξω από την κουρασμένη

πρωτεύουσα, φτάνουν

Ως την απέναντι ακρογιαλιά που με την πρώτη

ποίηση τότε φλερτάρει.

Είναι πολύ πικρά την σήμερον ημέρα αυτά τα μεροκάματα

Που παίρνω, παίρνεις, παίρνουμε, φθειρόμενοι

Αλλήλοις και μας έχει δέσμιους ο άπονος καιρός.

Αν ξέρεις να μιλάς όπως οι λέξεις σε πάνε

Τρυπάνια, σφυριά, καρφιά, είναι η περιουσία μου

γερνάω ηθελημένα κουζουλός...

Από τα χέρια μου στο σώμα σου υπάρχει μια πορεία επιθυμίας.

63.



Από τα χέρια μου στο σώμα σου υπάρχει μια πορεία επιθυμίας.



Σαν ρίζες απλώνονται επάνω σου τα δάχτυλά μου-

χωμένα παντού-

και με μία ευχή:

να ριζώσουν..



Εσύ αναστενάζεις γλυκά και σε τρώει η φωτιά, η βάσανος

ηδονή.



Ακουμπάς την καρδιά σου μέσα στην νύχτα

κι εγώ ακούω την άνοιξη φερμένη από λόγια που εσύ μου μιλάς.

Δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω·



μόνο να ανεβώ

στο πιο ψηλό κατάρτι του πόθου, να κρεμαστώ

μετέωρος μέσα στο φεγγαρίσιο φως

που βαλσαμώνει τις νυχτερινές μελωδίες..