(Σικελιανός..)

65.



(Σικελιανός..)



Όσο και να κρατήσει αυτή η ζωή, η μέρα διαρκώς θα επαναλαμβάνεται- και τη νύχτα

θα την φέρνουν ξανά τα χιλιόχρονα άστρα.



Πού να πάμε δεν ξέρουμε..



Θα είναι στην ιωνική που ο χρόνος κρατάει ανεστραμμένα τα κάτοπτρα..

Μέσα κοιτάμε

που ρέει- ρέει σαν νερό- κι όμως να πιεις δεν σ’ αφήνει..



Γερνάει το σώμα και ο ορθωμένος Λεπέτυμνος

υψώνεται με μνήμες παιδικές να σε φιλοξενήσει..



Τι συνέβη εκεί; Πώς άγγιξες

την ποίηση; Πού βρήκες

το ξίφος των λέξεων; Πώς έκοψες

το σπλάχνο σου ακόμη;



Τώρα τα απογέματα σου λένε απ’ τις γλάστρες τα γεράνια

εκείνα που θα σου ‘λεγε η γιαγιά

ποτίζοντας τις τριανταφυλλιές και το αχνιστό τσιμέντο..



Και των ρημάτων το σώμα γλυκά

που σου απίθωσε μες την παλάμη ο Ποιητής!

Από της νυκτός ακόμη, ένα φως, παράξενο, στρογγυλό

64.




Από της νυκτός ακόμη, ένα φως, παράξενο, στρογγυλό

και στην προέκτασή του ν’ ανταμώνει κάθε σκέψη.

Ίδιο από αρχαία ελληνική μοίρα ..



Όταν μικραίνει ο κύκλος των ειπωμένων, εγώ είμαι ένα κέντρο

σαν από λόγο παλιό, που γύρω του περιφέρονται δορυφορικά

λέξεις κλειδιά που ξεκλειδώνουν

μελλοντικό ορίζοντα.



Και ξέρω ότι καλύτερα είναι να αισθανθείς, να παλέψεις

κι ας μην ερμηνευτούν τα πάντα γύρω σου - ας μείνουν

με το λούστρο του μύθου τους, ας μην

τα ξέρεις ολοκληρωτικά..



Είναι το σκοτάδι πειθήνιο- το φως

εκδικητικό-

η μέρα αψιά..



Δεν θα μπορέσεις να είσαι εκείνος που ήθελες- θα κατασπαραχτείς

από των νοημάτων τις οξείες οδύνες!

Πολλά έχω στο κεφάλι μου

Πολλά έχω στο κεφάλι μου- τα μισά

Των μισών στο τέλος καταλήγουν

Όπου αποταμιεύει μέσα μου η ποίηση..

Χαροκόπου και είμαι εκεί ξημερώματα

Ρουφώντας τον κρύο αέρα της παλιάς Καλλιθέας

Και οι ρίζες μου είναι έξω από την κουρασμένη

πρωτεύουσα, φτάνουν

Ως την απέναντι ακρογιαλιά που με την πρώτη

ποίηση τότε φλερτάρει.

Είναι πολύ πικρά την σήμερον ημέρα αυτά τα μεροκάματα

Που παίρνω, παίρνεις, παίρνουμε, φθειρόμενοι

Αλλήλοις και μας έχει δέσμιους ο άπονος καιρός.

Αν ξέρεις να μιλάς όπως οι λέξεις σε πάνε

Τρυπάνια, σφυριά, καρφιά, είναι η περιουσία μου

γερνάω ηθελημένα κουζουλός...

Από τα χέρια μου στο σώμα σου υπάρχει μια πορεία επιθυμίας.

63.



Από τα χέρια μου στο σώμα σου υπάρχει μια πορεία επιθυμίας.



Σαν ρίζες απλώνονται επάνω σου τα δάχτυλά μου-

χωμένα παντού-

και με μία ευχή:

να ριζώσουν..



Εσύ αναστενάζεις γλυκά και σε τρώει η φωτιά, η βάσανος

ηδονή.



Ακουμπάς την καρδιά σου μέσα στην νύχτα

κι εγώ ακούω την άνοιξη φερμένη από λόγια που εσύ μου μιλάς.

Δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω·



μόνο να ανεβώ

στο πιο ψηλό κατάρτι του πόθου, να κρεμαστώ

μετέωρος μέσα στο φεγγαρίσιο φως

που βαλσαμώνει τις νυχτερινές μελωδίες..

Ιουλίου του ευκράτου!

60.




Τόσο επικό το κυπαρίσσι που δεν χωρά ούτε μέσα στα χρόνια

που ζει..

Τόσο λυρικός ο αέρας που του περισσεύουν αισθήματα φιλίας.

Οι λεμονιές που φτάνουν στα μέλλοντα-

δίφορες -σαν την γνώμη της θάλασσας..

Το μάρμαρο του πόντου γαλανό κι αρχίζοντας να ιριδίζει..



Οι φωνές των παιδιών ευτυχίες

που υπόσχονται την ζωή που θα φτάσει στο αύριο..

Ο ήλιος..

αφέντης του μεσημεριού..



Χιλιάδες τζιτζίκια τετερίζουνε

αφήνοντας να γίνεται πιο σίγουρο το καλοκαίρι..

Στα ρηχά των νερών ο πιο απλός αχινός

που απειλεί να πληρώσεις το τίμημα..

Γαλαζοπράσινα, ζεστά νερά..

Ιουλίου του ευκράτου!

Ζώντων κι αποθαμένων κατανυχτική προσευχή!

Πάνω από τις πεισιθάνατες λεύκες

57.



Πάνω από τις πεισιθάνατες λεύκες ένας άνεμος

συμπαντικός,

μειλίχιος,

ρουθουνίζοντας

σαν επίμονος δέσποτας, ξεβάφει

τον απέραντο ουρανό, μοιράζει

τα χνώτα της ελευθερίας του

στα σοκάκια των ουράνιων τόξων..



Ένας θεός που γυμνάζεται

σε μια ασκητική του ουρανού και υπαγορεύει

ηθικές των πρωτόπλαστων λέξεων

μες το μυαλό

του ποιητή του κόσμου..

Ένας αέρας ακλόνητος

55.



Ένας αέρας ακλόνητος

σαν ουρανός

φασκιώνει τα μωρά τριαντάφυλλα,

λυγίζει

τις καλαμιές

τινάζει

την ευωχία του

πάνω στο χώμα που σκιρτάει..



Ένας ποιητικός παλμός

που ακούγεται

μέσα σε κάθε φλέβα

της άνοιξης..



Ένα τέμενος που προσκυνούν οι μαργαρίτες που καψώνονται

και γυρίζουν το μάτι

στον ήλιο

κλονισμένες..



Ένας ημίθεος που κάπου

θα χάθηκε

και επιτέλεσε τον άλλον άθλο

από αυτόν που θα του επιβάλανε οι θεοί..

λέξεις φτιάχνω να την ψυχή μου ολοένα δυσκολεύουνε..

53.




Ένα ελάχιστο αεράκι κι απ’ την χώρα των φυτών

ένα συνεφαπτόμενο φως, αρχίζοντας

που μιλά να σωπαίνει.



Μέλισσες, σφήκες, μυγάκια

μελαχρινά,

πουλιά μικρά τι-

τιβίζοντας- λουλούδια

ωδικά, αποσαφηνίζοντας

το κραυγαλέο μεσημέρι.



Και η μέρα που άνοιξε σαν κόρη τα ματάκια της, εκεί

ψηλά στα ουράνια μπαλκόνια, να φανούν

που χρυσωθήκανε οι πεταλούδες της- Το θαύμα

το μεγάλο της αιώνιας ομορφιάς!



Κι εγώ

με ένστικτο πουλιών μιλώντας γαλάζια

διαιρέτης του θόλου, οπαδός

της φιλοσοφικής μοναξιάς

λέξεις φτιάχνω να την ψυχή μου ολοένα δυσκολεύουνε..

Τόσοι άνθρωποι γύρω μου

Οι πολυκατοικίες έχουν θεμέλια, η νύχτα

Έχει θεμέλια, ο νους μου

Έχει θεμέλια, το φεγγάρι

Αγκιστρωμένο πάνω στον σκοτεινό ουρανό.

Ο χρόνος που ξόδεψα να μάθω δεν ανταποκρίνεται
στο αποτέλεσμα. Είμαι αδαής και τσαρλατάνος

Που δεν έφτασε την απόλυτη γνώση. Αλλά

Και τι είναι τώρα πλέον απόλυτο; Εκεί

Που νομίζεις γνωρίζεις τον άνθρωπο,

Ο άνθρωπος δεν είναι αυτό που ήξερες τότε εσύ.

Κρατά κι από σένα τουλάχιστον ένα σημαντικό μυστικό.

Τόσοι άνθρωποι γύρω μου ένοχοι,

Αθώοι, με τις μικρές απατεωνιές τους, πασχίζοντας

Να κερδίσουν επιτυχημένα μια ωραία ζωή.

Κι όταν τους πλησιάζω κρύβονται σαν για να μην τους ξέρω

ποτέ

Που αφήνουν τον χρόνο τους να κυλά βιαστικά

και θλιμμένα.

γεωμετρικά του θεού περιβόλια

43.




Κι όταν καούνε όλα, μες

από την τελευταία σπίθα, πάλι γίνεται η ζωή-

λες και ποτέ δεν θα πεθάνει..



Στο μέλλον θ’ αποκαλυφτεί να είναι εκεί: με μέσα της

αφρόντιστους κήπους-

γεωμετρικά του θεού περιβόλια, ιτιές

που ψηλώνουν περήφανες, ισάξιες

με τον σκληρό θάνατο-

που με σιωπές θησαυρίζει.



Και μία κρυφή από όλους τροφός

αμβροσία που ταΐζει τον επόμενο Δία σου-

ελθέτω πάλι!



Τα πάντα ερμηνευμένα για να τα κρατάς

μισά μες το μυαλό σου και μισά

μες την επιθυμία.



Παραλίες νησιών που γυρίζουν προς το ανοικτό την συνείδηση

μέρος του λιμενοβραχίονα.



Κι εμείς φλυαρούμε αλλά και τίποτα δεν ξέρουμε..

Ό,τι προκύψει θα ‘ναι

ουσίας δώρο,

θεϊκής!

Κατεβαίνεις στα βαθιά της σελίδας

39.



Κατεβαίνεις στα βαθιά της σελίδας και σ’ ακολουθούν

ρήματα θάλασσας και ουσιαστικά απογυμνωμένα

απ’ τον εγωισμό τους..

Σκοτεινές σοφίες της σκέψης κι ουρανοί που δεν ήταν δικοί σου.



Ένα επιφώνημα έψαχνες- ‘’Ώ!’’ που ν’ αξίζει

όσο ένας αυτόβουλος κήπος

με την ευωδιαστή περηφάνια του!



Και να αναδύεσαι σαν από των αιώνων τα οξύτατα γύρω σου ύδατα.

Της τραγωδίας θεατής και του σύμπαντος κόσμου..



Πλημμυρίζουν οι ανάσες της μέρας το βαθύλαλο στήθος

τ’ ουρανού- τίποτα δεν ξεγίνεται..

Όλων η χαρά είναι μια φωτισμένη ευθεία, ένα χαρούμενο πνεύμα

που χορεύει επάνω από τα αψηλά αλώνια που διδάσκεται

να σημαίνει ωραία πράγματα η ζωή..

ΒΡΟΧΗ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ..

Δεν που πίστεψε κανείς στην αλήθεια κι αν θέλεις

Αυθαίρετο ήταν το απόγεμα όπως σκλαβώνονταν

μες το κορμί της μέρας-



Το φως έγερνε μονόπλευρα προς τον νοτιά

Το πουλί τώρα κοιμήθη'



Έχω όσο νερό θέλω- πιο βαρύ

Απ' τον άνεμο, πιο ομιλητικό

Απ' το σύννεφο

Που πάνω στον βαρύ ουρανό

στάθηκε μια στιγμή και αναλώθη'

Σε ένα ξόδεμα νωπής ελευθερίας..



Οι σταγόνες είναι ζωή, κάθε μία

Είναι υπόσχεση να ανατιναχτούν τα επιτόκια

Της καρποφορίας. Μες

Τις ύστερα ώρες τίποτα άλλο δεν έχω

από μία σκιά

Που μ' ακολουθεί και μάλλον θα γίνει

Ο άλλος μου δυνητικός εαυτός..

Ταξιδεύω μ’ έναν πρίμο άνεμο

36.



Ταξιδεύω μ’ έναν πρίμο άνεμο και αγαπώ

αυτόν τον ωραίο καιρό που απλώνει την ζέστα του

σαν ένα απέραντο κεφαλοπάνι..



Στην τσέπη μου ούτ’ ένα γρόσι- πώς θα αγοράσω ερημιά;



Βάρκες μέσα στην νύχτα έρχονται και πάνε-

ψαρόβαρκες πνευματικής αλιείας.



Στα βαθιά του ουρανού καρφωμένη και σαν από την λάμψη της μεθυσμένη, η σελήνη..



Αφιερώνονται στον άνεμο τραγούδια..

Ο στίχος φτάνει απευθείας στην καρδιά.



Τόση στοργή που φύλαγα για σένα

θα μου την επιστρέψει πίσω πάλι ο θεός.

Να ξέρεις:

στα βαθιά του μυαλού μου μόνο εσύ θα υπάρχεις-

σαν να μου ξαναγίνεται ακατάληπτο το κάθε λεπτό

που μεταφράζει σε αγρύπνια την ελπίδα.



Και μόνος μένω να ζητώ δικαίωση μέσα στον ανελέητο καιρό..

Άφησα τον ουρανό σαν ένα τούλι επάνω μου να λάμπει

Άφησα τον ουρανό σαν ένα τούλι επάνω μου να λάμπει

Και πήγα κατά την γόνιμη ύπαιθρο.

Οι φορτωμένες καρπό ροδιές γυάλιζαν πολυόμματες μες τον αέρα

Τα πεύκα από το ρετσίνι έτριζαν

Ο θεός ήταν φίλος.

Βρήκα το οξύτονο φως να ορθοπλωρεί πάνω απ' τα κηπευτικά

που μοιάζανε παραμυθένια.

Οι αίγες σκαρφαλώνανε ψηλά ψηλά πα' στον γκρεμό.

Οι αμνοί σταλίζανε κάτω απ' την μεγάλη χαρουπιά.

Η θάλασσα ήταν αιώνια εκεί, η θάλασσα.

Μετέφρασα την χαρά και δεν ήτανε πάντα οι λέξεις

Ικανές να σκεπάσουν το εννοούμενο.

Κληροδότησα ένα ψηφίο καθαρό που θα το σεβαστούνε τα άλλα τα χρόνια

Που θα χρησμοδοτήσουνε ξεκάθαρα και θα δεχτούν την προσφορά μου..

Άφησα τον ουρανό σαν ένα τούλι επάνω μου να λάμπει

Και πήγα κατά την γόνιμη ύπαιθρο..