Σκληρά που δίνονται οι λύπες!

50.

Κάτι φορές απ όλες μου τις λέξεις ένα
Πραξικοπηματικό νόημα που αυθαιρετεί εις βάρος των κανόνων
Νομίζω διαφαίνεται.

Σαν να μπορείς να εξηγήσεις κάτι κι όμως να μην θέλεις.

Εξάλλου και οι ερμηνείες είναι άσκοπες-
Προϋποθέτουν πειθήνια
Να στέκεται μπροστά σου ο διδασκόμενος.

Σκληρά που δίνονται οι λύπες!

Της καρδιάς και των λέξεων…

Μια γυναίκα γυμνή σαν άστρο

49.

Μια γυναίκα γυμνή σαν άστρο
Μια καμπύλη της σάρκας ηδονική σαν ώριμο φρούτο
Πέφτει μέσα στα χέρια μου
Απόναν ερωτικό ουρανό-
Κι αφήνεται να ταξιδέψει μέσα στην αφή μου.

Τα μαλλιά της
Σκοινιά που μ’ έδεσαν ανήμπορο, τα μάτια της
Σαν βέλη που πονάνε

Έχει την δόξα όλου του πόθου πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα της

Κι όπως φιλάει τα σύμπαντα όλα ανασταίνονται
Με μία ποίησης αλήθεια!

Την κοιτώ που μου ανήκει-

Εύθραυστη, ευωδιαστή-
Σαν ρόδο που το μύρο του δεν εξηγήθηκε,
Σαν μίσχος που λικνίζει το ωραίο λουλούδι.

Χάνεται μες την μέρα του μεγάλου ήλιου
Θεά που λες ξανάζησε
Φερμένη απ’ το παρελθόν
Ιέρεια μάνα!

Την κρατώ και βυθίζομαι στην ατέρμονη νύχτα
Την αγγίζω και χάνομαι

Μαγεμένος που αύριο θα φύγει η χάρη της και θα μείνω εγώ
Μ’ ένα τραγούδι πικραμένο!..

Ηθικό δεδομένο!

48.

Βρέχει μες τα ποιητικά τοπία μου
Αφήνει μαγικές δροσοσταγόνες
Επάνω στα κλαδιά, επάνω
Στην καρδιά μου.

Τώρα να ζεις σαν πολλαπλασιάζοντας εντός σου κάθε άνοιξη!

Εφάπτονται επάνω στην σκληρότητα
τα δυτικά προάστια.

Είσαι ένας φίλος άλλου οράματος….Οι μέρες πέφτουν
Μες τα χρόνια
Αθροιστικά-
Στοιβάζονται
Σαν περασμένο τίποτα..

Όλα είναι εγκλήματα σε άλλη γειτονιά..

Εγώ επιμένω στο ανεξαργύρωτο
Ηθικό δεδομένο!

χωράφια με λεύκες πανύψηλες

46.

Περπατούν παράλληλα κι ανεβαίνουν μαζί μας καθώς ταξιδεύουμε
χωράφια με λεύκες πανύψηλες
σαν λόγχες
γιγάντιων πολεμιστών.

Ένα μυστικό αεράκι τόσο δριμύ
από το χιόνι των γύρω βουνών
που λες και θα σημάνει σαν μία νεκρή
ώρα που η ζωή συστέλλεται
κι αρχίζει να ζαρώνει.

Τρώνε χιλιόμετρα οι τροχοί του αυτοκινήτου…

Αγαπώ το ξάφνιασμα
της ταχύτητας-

Μόλις να δεις και όλα έχουν φύγει…

Ούτε να προλαβαίνεις τα σκεφτείς- Η αποθέωση
του δευτερόλεπτου!
Ποιός νοιάζεται
για την παρατραβηγμένη ώρα, την μέρα που μάκρυνε
και τέλος- σε καλό μας- πουθενά δεν βγήκε;

Τώρα συντελείται το όνειρο των κοιμισμένων πουλιών!

Η νύχτα πέφτει κάθετα καθώς διαβάζεις
κι έξω έχει ψύχος και πόλεμο..

Κι ανθρώπους που αντιμάχονται ανθρώπους..

Το υποτιθέμενο φως των ειδήσεων είναι ένα σκοτάδι καθησυχαστικό

Το υποτιθέμενο φως των ειδήσεων είναι ένα σκοτάδι καθησυχαστικό
καλά επιμελημένο για να σου αρέσει.

η γαρνιτούρα του
είναι των δημοσιογράφων η μελάτη ρητορεία
αλλά με τσέπες άδειες ο καθείς
είναι αγρίμι που δεν το λογάριασαν σωστά.

και το φως ρέει από τον χρόνο γίνεται
επαναστατικό μήλο που θ' ανατρέψει
ψευτοπαράδεισο.

μην σου υπόσχονται
βιολιά που θα παίξουν αλλιώς
μουσική: ξέρεις τώρα:

είσαι άστεγος σκύλος που εκδιώχτηκε
απ' τ' όνειρο του

και θέλουν
να φαντάζει για σένα δικαίωμα
να επαιτείς και ένα τίποτα αθροιστικό να έχεις..
Πρόσεχε!
Πρόσεχε!

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ.

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ ΚΑΤΑΧΩΡΗΣΗ.

Γυρίζω εκεί πάλι και πάλι. οι παλιές μου αγωνίες ξαναορθώνονται.
ό,τι έκανα είναι αφαίρεση από την πράξη που έμελλε έτσι να γίνει.
τίποτα δεν είπα που ν' αξίζει ανταπόδοση.
τα κόκαλά μου τρίζουν, οι ραφές
του κρανίου τρίζουν- πώς τα κατάφερε ο παλιός θεός και γέννησε μιαν Αθηνά;
μια ακαδημαϊκή προσήλωση να μην βλάψω τον μηδέποτε τετραγωνισμένο ορθόδοξα κύκλο.
μια επιμονή να είμαι μόνος αστροφόρος μέσα στο νεφέλωμα.
πατάς με πατώ σε ανεβήκαμε όμως όλοι σ' αυτό το άμοιρο πλοίο
που είναι με όνειρα γεμάτο στα αμπάρια του.
λέω τις λέξεις που κοστίζουν περισσότερο:
λέξεις κεχριμπαρένιες.
ένα, δύο, τέσσερα, οχτώ-
με μαθηματική απόδειξη το άπειρο εντός μου.
κρούει τα έγχορδα και βασανίζει τα πνευστά.
τέλος όλων, ένα ποίημα πιο θνησιγενές κι απ' το σήμερα
που πέφτει κάπου πίσω απ' τα βουνά και γίνεται
ηλιοβασίλεμα
που διαολεμένα καγχάζει..

Ήθελα απλά να γείρω και να κοιμηθώ

44.

Ήθελα απλά να γείρω και να κοιμηθώ
ν αφήσω πίσω μου την κούραση της μέρας
να χαθώ σ έναν ύπνο μακάριο.

Η νύχτα έρχεται αξίζοντας σιωπή-
μου αρέσει που πουθενά δεν ανήκω

Σαν που ενός συμπαντικού λεξικού ο κάτοχος εσύ
να μην αρκείσαι να υπερασπίζεσαι το φως μονάχα
αλλά ένα διαμελισμένο σώμα που οι Βάκχες σκόρπισαν
παντού και γύρω..

Αξιώνω να μου αποδοθούν τιμές σιωπής

Επάνω σ’ ένα μνήμα πιο λιτό κι από ανάσκελο λιθάρι

Πέμπει φως το φεγγάρι
τις νύχτες και αν δεις
φύονται τα παιδιά της ανεμώνας!

Τι ωραία!

Να αξίζεις μόνο το ευχέλαιο του εκλιπόντος-

Να σου τελείωσε ως και το ασβέστιο των αποσυναρμολογημένων
οστών.

Να μην σε νοιάζει κάθε τι που είναι ή δεν είναι..

Μόνο ένας λόγος σου να μένει και να ηχεί
μέσα στην απουσία!

Μεταφράζω σιωπές που είναι κάποτε να διαβαστούνε

36.

Ανταλλακτήριο αξιών που είναι η όραση!

Ακούω τον ψίθυρο ενός γύρω μικρόκοσμου

Μεταφράζω σιωπές που είναι κάποτε να διαβαστούνε

Άθελα μου ρίζωσα μες την πατρίδα από κοκκινόχωμα

Των όμορφων φυτών βασίλειο…


Και πια καταλαβαίνω που μου λείπονται τα μύρια όσα

Αν πω να ζωγραφίσω έναν πλήρη ουρανό.

ΕΠΙΛΟΓΗ

ΕΠΙΛΟΓΗ

Αν μπορούσα να επιλέξω ρόλο ζωής θα επέλεγα άνεμος
Χωρίς καμιά ιστορία
Σώμα χωρίς ταφή,
Και μνήμη ούτε

Μόνο μια αίσθηση να απλωθεί μες το παρόν
Σαν ένα αφηνιασμένο δευτερόλεπτο!

Άνεμος που φουσκώνει τα πανιά των γλάρων!
Άνεμος σαν ψυχοπονιάρης γητευτής,
Άνεμος ξίφος, άνεμος φωνή
Άνεμος αφοβιά, άνεμος πόλεμος
Άνεμος δόξα

Που έρχεται απ’ το υπερώο των βουνών να κάνει
Ρίμες του οξυγόνου.

Πριν να είναι γραίγος ή σιρόκος

Φουντώνει ψυχικές φωτιές
Των δέντρων-

Πριν κελαηδήσει το πουλί και βρει το ταίρι του.

Ανεβαίνει μέσα μου η στάθμη των έσω νερών, ανεβαίνει

Ανεβαίνει μέσα μου η στάθμη των έσω νερών, ανεβαίνει
η κλεψύδρα που μετρά την χαρά σου νομίζει το έργο της μέγα
εγώ σ' αγαπώ πριν και μετά την κάθε διάρκεια
γεωμετρώ όπου απουσιάζει η θλίψη
γίνομαι ένας φλύαρος γλάρος που πετά στο γαλάζιο του πόθου του.

Όταν γράφεις το τελευταίο σου επιφώνημα μες το ηλιοβασίλεμα
οι λέξεις είναι προπύργιο της ομορφιάς που σε πλούτος κερδίζει
και χάνονται για να χαθούν οι τόσες θεωρίες μου.

Είμαι άσεμνος που θέλει με την λόγχη του στήθους να παίξει..

Και γεύομαι την δροσερή αρμύρα σου που νίκησε
το σκότος του βραδιού
και έσκισε απόψε τα σεντόνια να παραδοθείς σε μένα..

ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ..

ΤΥΜΒΩΡΥΧΟΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ..

Σαν μια ορχήστρα χεριών που γράφουνε αέρινες φιγούρες
επιφωνήματος
με κραυγαλέα βιασύνη-
όπως σαν του μαέστρου δηλαδή.

Και μετά ετούτο το ξινάρι που χτυπάει την πέτρα και σπιθίζει
αρχής γενομένης από ψυχής μεριά.

(Μιλώ για έναν τυμβωρύχο που ανασκαλεύει
στα χαλάσματα του εαυτού του μέσα.)

Ποιός θα συλήσει το είναι του και δεν θα ματώσει;

Και ανασύρεις λέξεις που δεν πιάνονται ουσιαστικά
γιατί σου επιτίθενται συνέχεια
λες κι είσαι συ ο φταίχτης της ζωής.


Κανένας δεν λογάριασε πως μέσα στα ποιήματα
κι εμείς πονάμε…

ΜΟΝΟ ΞΕΡΩ ΨΥΧΗΣ ΜΕΛΤΕΜΙΑ..

ΜΟΝΟ ΞΕΡΩ ΨΥΧΗΣ ΜΕΛΤΕΜΙΑ..

Τίποτα για τον σαματά, τον παρδαλό χορό της πεταλούδας
που τερματίζει όλη την καλοκαιρινή παρέλαση μέσα στην ζέστα
ξέπνοων ανέμων-

Κι αν δεις
σημαίνουν τίποτα οι σκέψεις της.

Από μια εποχή χαλκού που έχει αφήσει τα σημάδια της πάνω στα βράχια
που τώρα τα χαϊδεύει ένας αέρας
κρουστός .

Πάνε οι περγαμηνές μου· ανίδεος είμαι
από φωνή πουλιών και χρόνο.

Μόνο ξέρω
ψυχής μελτέμια
και μια μουσική
που όλο ελαττώνεται
μέσα σε τούτες τις ημέρες.

Και μετά η καλοκαιρινή βροχή σαν μια αξία ξεχασμένη..

Πλένει τ’ αγκάθια, πλένει τα σπαθιά
που φύλαξε το χώμα στο δικό του υπόγειο μουσείο.

Κάπου ο Άδωνης θα ήταν εδώ…

Μπορεί χωρίς τον θρύλο του…

ΞΑΝΘΗ. ΑΒΔΗΡΑ. ΑΝΑΣΚΑΦΗ.

ΞΑΝΘΗ. ΑΒΔΗΡΑ. ΑΝΑΣΚΑΦΗ.

Θρυμματίζεται μια κάθετη αχτίδα
του ήλιου.
Γέρνουν τα φυτά
ν’ αρπάξουν από τα κομμάτια της.
Ομιλίες νερού και πάνω απ’ όλες τις αποκαλύψεις ξέρω
ότι καραδοκεί ένας θεός
θρυλικός
από γενιές παλιές ανθρώπων
δημιουργημένος-
να τους εμψυχώνει τάχα..

Και σ’ αυτό το κάστρο ρημαγμένο πια από της μοίρας τους αιώνες
φυτρώνουν θρασέματα τα ζιζάνια-
όπως ν’ αυθαδιάζουνε μες τον καιρό.

Η αθανασία το ξέρει: όλα την αμφισβητούν.
Στους λίγους τάφους που με φέρνει το αργό περπάτημά μου
μέσα απομένουν σκελετοί
ξεκούραστοι-
αδιαφορούν για όλα-
ξέρουνε πως τους κοιτώ.

Αυτοί στρέφουν τα μάτια τους αλλού και το κρανίο
γίνεται σπίτι μιας τσιγγάνας κατσαρίδας
που βγαίνει μία απ’ του στόματος την πόρτα, μία
απ’ τα παράθυρα εκείνα των ματιών.

Ο ήλιος όλο υψώνεται και ξέρει ότι και πάλι θα νικήσει.

Ευλογημένη μέρα που ήρθε πάνω απ’ τους θεόρατους ευκάλυπτους

19.

Ευλογημένη μέρα που ήρθε πάνω απ’ τους θεόρατους ευκάλυπτους
μες την καρδιά μας να σταλάξει γλύκα.

Τα πέπλα της με πεταλούδες της φωτιάς πετούν και χάνονται
μέσα στον ξανθωπό αέρα.

Ώρες που γράφει ο ήλιος κοκκινάδια σαν των μήλων
ή σαν τα χείλη ωραίων γυναικών
που επιθυμούν
οι άντρες.

Ώρες που η σιωπή σαν μια επώνυμη της ιστορίας ξιπάζεται
και δεν αντέχουμε την τόση φιλαυτία.

Βαδίζουμε μέσα στον θόρυβο του κόσμου.

Λαοί εντόμων που πετούν πάνω απ’ τα βαλτωμένα
νερά
που κρύβονται οι νερόκοτες.

Καλαμιές αφρόντιστες. Τρυπούν τον βουρκωμένο
πυθμένα του Οκτώβρη.

Φασαρία: Ανθρώπων και πουλιών.

Σαν μια κατάνυξη που καταλύεται
από την ανεξιθρησκία του ήλιου.