Ο κόσμος αγαπά πάντα τα δράματα.

Πίσω από το άρωμα της μέρας ο ήλιος, καθώς δύει, μορφάζει εξουθενωμένος.

Οι μαγγανείες δεν φτουράν’ και εκλείπουνε.

Τώρα

Πιο καθαρό αίμα, πιο καθαρό μυαλό!

Οι φυλές μετουσιώνονται σε κάτι άξιο.

Ο εργολάβος της θρησκείας στέκεται συνοφρυωμένος στην πύλη του ναού και για τα πάντα αναρωτιέται.

Ο κόσμος είναι μαριονέτα που ζητά να χορέψει σε νέες μουσικές

Ο κόσμος αγαπά πάντα τα δράματα.

Ένα οικουμενικό άστρο φέρνει την γιατρειά στις άρρωστες ψυχές που κούρνιασαν μες το σκοτάδι.

Στο ημίφως ο Αίγισθος και στο ημίφως η δολερή Κλυταιμνήστρα..

Είμαι ο που είμαι και για όλα που κόπτομαι..

Συμπλέουν τα άνθη με τον αέρα-

Ομόθυμα· οι εικασίες που έκανα, όλες καλές-

Στρώνω τραπέζι

Ψωμί κι ελιές και κατακόκκινη ντομάτα-

Συγκινούμαι που πέφτουν μες την ερημιά οι ιδέες μου

Αντιγράφω ουράνια σχέδια,

Μουσική που ακμάζει ντύνει τον ορίζοντα με πορφυρό

Μια γραμμή όλα: η θάλασσα

Και το προσχέδιo του παραδείσου

Ντυμένο υγεία των ενστίκτων-

Είμαι ο που είμαι και για όλα που κόπτομαι..

Το κορίτσι…

Όμορφη και λυπημένη γυρνά στα προάστια κλείνοντας κι άλλο την καρδιά της.

Δραματική και αέρινη.

Κι όπως εξοστρακίζεται μια σφαίρα σκέψης και χτυπά τον νου από πολλές μεριές,

Βαδίζει, μπρος από τις φωταγωγημένες βιτρίνες, νύχτο-

Πεταλούδα που αγαπά τον νεωτερισμό του φωτός.

Στις παρυφές μιας ελπίδας.

Στον άκρατο εγωισμό της πόλης.

Τα τακουνάκια της ακούγονται πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου.

Ζει την εντύπωση από κάθε πλευρά.

Απομυζά

Αισθήματα ακμαία που ποθοκρατούν την νύχτα

ως τα απώτατα σύνορα..

Όταν εσύ

ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου να φυλακίσεις τις εικόνες που θέλεις

ο πλούτος της μέρας σκορπίζεται για να τον χαρούν της γης τα φυτά..

Προσκολλούνται ταπεινότητες υπερθετικές

Τήλε που τις μετρώ και που τις φέρω αυτούσιες μες τα ποιήματα.

Είμαι ο μαθητής κι είμαι ο δάσκαλος σ’αυτό το σχολείο που δίνει στον έρωτα υπόσταση και βάθος..

Στην πέρα μνήμη…

Τα δόντια μου μασούν λιθάρια τα χέρια μου κομματιάζουν καθρέφτες

αλλά τίποτα δεν αναιρείται από την σειρά των γεγονότων, η ιστορία

ανοίγει σαν ένας μακάβριος λάκκος

που πέφτει μέσα του η σειρά των ημερών.

Τα έθνη τυλίγονται με δάφνες που μαραμένες απηχούν μια λύπη λεπτή.

Κάτω από την γη συνεννοούνται μυστικά τα κόκαλα

των νικητών και των ηττημένων.

Οι πόλεμοι πέρασαν –οι πόλεμοι έδωσαν

την σειρά τους σε νέους πολέμους.

Δουλεύει η μηχανή.

Το χάος κυοφορεί χάος-χαίρε ντουνιά!

Κλέβω μίσχους λουλουδιών και ονειρεύομαι κορίτσια

που μοσχοβολούν όπως η Άνοιξη

για να επιβιώσω.

Όμως σε μακρινούς μέσα ύπνους, κάτω από τις λερωμένες κουβέρτες, τα όνειρα

γίνονται εφιάλτης, και ακούγονται πολυβόλα

που βάλουν κατά της ελευθερίας του κόσμου-

στην πέρα μνήμη, στο διάσελο

που θέλει να υπάρξει, πέρα από σκηνοθεσίες,

κάποτε, ο Ποιητής..

Τράβα κατά τον Νου…

Όταν η μνήμη αποχρωματίζεται τα πάντα αναδίνουν ασθένεια…

Είναι βαρύγδουπος ο πόνος και ακόμη

Πιο λαλίστατη η ανέχεια. Όπως κατάντησαν τα καθεστώτα να υπηρετούν

Τα ανθρωπάρια και τις μιαρές τους επιδιώξεις. Αν βρεις

Κατά πού συμβουλεύει η πυξίδα

Τράβα κατά τον νου

Που λίγο λίγο τον καταδικάζουν

Να σβήνει- και δες

Την αυγή που φέρνουν τα μάτια των παιδιών

Των κρατούντων αναιρώντας το σκοταδερό άνομο κράτος..

28 Οκτωβρίου 2014

Δίνω την συγκατάθεσή μου σε κείνα που μυρίζουν ηθική και αθωότητα.

Οι καραμέλες των αισθήσεων

με τραβούν προς το ησύχασμα

κάτω από το φθινοπωρινό ταξίδι προς το παραμύθι που σαρκώνεται.

Σουρεάλ βροχούλα που αποβαίνει μοιραία μεταμοντέρνα.

Που λέτε και που λέω.

Όπως παίρνει σχήμα η γλώσσα ανάμεσα

σε πολλαπλά τραύματα που την καθιστούν

νωθρή

και δεν χωρά αμφιβολία

ότι θα συρρικνωθεί

παρότι δεν το επιθυμούμε

ούτε το επιθυμείτε

κι εσείς..

Ποιά νίκη λοιπόν και ποιά αντίσταση όταν πωλούνται όλα άρδην μην

αφήνοντας

ένα ίχνος στην ιστορία άλλο από της διαρκούς προδοσίας;

Ακούω στο μέλλον οιμωγές και κλάματα πατριωτικά που ξεπερνούν

τα οπλοπολυβόλα

στον χορό των ριπών, ανοίγοντας

πληγές που χαίνουν ως την επική στιγμή

που το έθνος πάλι ξυπνάει…

Συλλαβίζει η γη τα επουράνια κάλλη σου.

Ανάμεσα στους κόμπους της βροχής, υπάρχει μια σταγόνα ουρανού που στενάζει

Υπάρχει ένα πρόσωπο γυναίκας που έκλεψε θεότητα από χρόνους αρχαίους

Και ένα φερέφωνο που υπαγορεύει χαρά στο μονόπρακτο της Δευτέρας..

Το καθετί είναι βαθύ όταν βραδιάζει

Ο αέρας είναι λεπτός και μαραίνεται

Συλλαβίζει η γη τα επουράνια κάλλη σου.

Στον μηδενικό χρόνο κι ο τόπος που ζούμε δεν χωρά

Ενισχύονται οι υποψίες για κάτι αιώνιο

Εκφράζουν μένος οι αριθμοί

Η λογοτεχνία κατεργάζεται μια ιστορία ξεθυμασμένη…

Οι μέρες είναι εκμαγεία του ήλιου

Συμπυκνωμένη σεμνή Ομορφιά

Ρόδο άλικο του λόγου σεμνότητα

Επιφώνημα όταν οι λέξεις τελειώνουν

Αυγή- λυρική στεντόρεια αυγή

Όνειρο ξακουστό ευτυχισμένο ηχείο

Από μέσα σου ακούγεται η ζωή που γελά

Το σεντόνι τεντώνεται όπως ο ουρανός που γαλανίζει

Τα ερωτευμένα κορμιά ενώνονται κάτω από σχήμα του πόθου

Οι μέρες είναι εκμαγεία του ήλιου

Ηθικός είναι ο κήπος και ηθικό είναι το αηδόνι

Ηθικό το πέλαγος και ηθική η γραφίδα

Που δίνει στην Αλήθεια τεκμήριο και βαρεία υπόσταση

Χορός στα χαμηλά και χορός στα σύννεφα

Κρησάρει το φεγγάρι το πάθος του, μένει ίζημα λύπης

Στο σονέτο της νύχτας η μουσική κάμπτεται μέχρις θανάτου

Ο μαέστρος πόνος κάνει τον άνθρωπο πιο ακόμα σοφό..

Η Ποίηση

Βρόμικος είναι ο αέρας και νυστάζει τις λεύκες στο πλάι του δρόμου

Στην ασφάλεια των σπιτιών καταφεύγουν οι άνθρωποι που ζουν ανασκευάζοντας

το ζόρικο παραμύθι τους

Δυσκόλεψαν οι σχέσεις, στόχος είναι το πικρό ύφος που όλοι κατέχουμε

Δεν υπάρχει ανωφέρεια, όλα κατηφορίζουν προς το μαγικό σκοτάδι που πέφτει

Σαν μια εσάρπα πάνω τους να καλυφθούν.

Η Ποίηση θεά λυσίκομη κρατά ένα κερί αναμμένο και όπως να προσκυνά σ’ έναν ναό του ήλιου

Κερδίζει την ανταύγεια που στιλβώνει την πραγματικότητα με το δωρικό φως μιας Αρετής…

Λοιπόν η νύχτα

Λοιπόν η νύχτα

Και λοιπόν το φθινόπωρο

Τα πουλιά που κούρνιασαν στα κλαδιά των δέντρων

Η ησυχία που λίγο λίγο απλώνεται

Δοκάρια τ’ ουρανού που φτάνουν ως τα άστρα

Πλανόδιες νυχτερίδες που ζηλεύουν το φεγγάρι

Λάσπη στους δρόμους από την νεροποντή

Σε άλλον χρόνο απ’ αυτόν που ξέρουμε συμβαίνουν οι θεομηνίες

Μια ταριχευμένη λύπη σιγανοψιθυρίζει κάτι για την ψυχή μας

Δημιουργεί πλασματικές εικόνες της σκιάς το κράτος

Στο δασάκι πέρα όλα ζαλίζονται

Καθώς ο αέρας τρυπά τα αυτιά των πεύκων και τους κρεμά σκουλαρίκια

Που γυαλίζουν κάτω από το φως της σελήνης…

νοτισμένο μεσημέρι της Κυριακής.

Θρυμματισμένα φωνήεντα που κοάζουν σαν τα βατράχια

Κάτω από το νοτισμένο μεσημέρι της Κυριακής.

Έχασα κάτι σύμφωνα που δεν μου συμφωνούσαν και μου βγήκε λάθος ο λογαριασμός. Χουζουρεύω

Στον καναπέ ακούγοντας την μουσική που ξεπληρώνει χρέη μου και αναβαθμίζει αισιοδοξίες.

Όπου κι αν πας θα είμαι κοντά σου με τους στίχους μου και την βαθιά θάλασσα που αγαπώ..

Είσαι μια λυρική πεταλούδα που, επάνω της, έχω ποντάρει τους ποιητικούς μου ουρανούς!

Από πού έρχεται η φωνή

Σιγανή κι όπως μετεωρίζεται

Ανάμεσα στα πραγματικά γεγονότα και τα απραγματοποίητα

Όνειρα;

             Σε βρίσκω και σε χάνω.

Κανέναν δεν συγκινούν οι ταλαιπωρίες μου.

Τα κρυμμένα φανερώνονται και, όταν τα ακολουθώ, είναι πάλι κρυμμένα.

Είσαι μια λυρική πεταλούδα που, επάνω της, έχω ποντάρει τους ποιητικούς μου ουρανούς!

εγώ που είμαι εγώ

Τι συμβαίνει λες,

μες την επικράτεια των νεφών, ιώδες

και που βάλει κατά των εκτάσεων

της φθινοπωρινής ραστώνης,

βάφοντας

την έμπνευση

με το λιλά της έκπληξης;..

Ακμάζει επικό το απόγευμα.

Ο ήλιος υπερβάλει στο χρυσό του νομισματοκοπείο.

Ο αέρας σέρνεται σαν σαύρα γλαφυρή.

Η Αττική, όπως μεζές, δοκιμάζεται.

Εγώ γεννήθηκα να τολμώ

παρομοιώσεις. Μια λύπη

αδιόρατη με κυριεύει

κάποτε και,

κάποτε,

εγώ που είμαι εγώ,

είμαι ταυτόχρονα κι ένας, μέσα μου, άλλος..