Πίσω απ’ τις ρητορείες…

Τι να πρωτοπώ; Ποτάμι του λεξιλογίου που σκηνοθετεί μέσα μου

σαν ένα θέατρο τρομερό- κι εγώ

που υποψιάζομαι μουσικές, άοκνος, περιπατητής

στον κήπο των ονείρων, εντοπίζω την τριανταφυλλένια μου

ντυμένη μες τα τούλια της έκστασης, να κάθεται

στου πηγαδιού το πεζουλάκι και να ακυρώνει

την άβυσσο

μόνη αυτή  

και μέγα το σύμπαν

μόνος εγώ  

κι οι λέξεις σαν χείμαρρος

Τι με διώκεις Πνεύμα των οράσεων, τι με κυνηγάς;

ψάχνω τον καλό εαυτό μου, ψάχνω

ποιός είμαι ο ερημίτης που του κόπηκε η φωνή

κοιτάζοντας το θαύμα του κόσμου..

Βεβαιώνω τις Αλήθειες που κουβαλάει ο Άνθρωπος

του θείου εντεταλμένος, βεβαιώνω

το Μικρό που αγωνίζεται να γίνει
Μέγα

πίσω απ’ όλες τις αδιαφόρετες πικρές ρητορείες…

Σημειώσεις πάνω σε χαρτάκια…

Πρωτεύουσες προτάσεις και δευτερεύουσες ζωές

Η λογοτεχνία χτενίζει ένα κεφάλι αλλοπρόσαλλο

Η τέχνη κατανοεί τον κόσμο

από την αθέατη μυστηριακή πλευρά του- ωστόσο

Ο καλλιτέχνης είναι σκλάβος του απύθμενού του εγώ

Που τρέμει σαν το ψάρι όταν βγει

από τα ύδατα του της φιλοδοξίας.

Αυτά εδώ   

τα άλλα παραπέρα

Σαν σαλιγκάρια που αραδίζουν πάνω σ’ ένα φύλλο

που κρατάει δροσερές

Σταγόνες απ’ την σιγανή βροχή  

πάει ο μήνας

Οι ταξιαρχίες των πουλιών ανασυντάσσονται    

να αντέξουν της ψύχρας το μένος.

Βδομάδα άρχισες με μία πνιγηρή

Σκόνη που μου μπουκώνει τα πνευμόνια.

Γράφω μόλις γυρίζω απ’ την δουλειά.

Είναι που μελανός νιώθω καλύτερα.

Θυμάμαι που συνήθισα να σημειώνω πάνω σε χαρτάκια

Τις λέξεις την μοίρα μου..

Ζουμ…

Αναστέναξε σαν ένα φύλλο που το πήρε φθινόπωρο

Αναστέναξε σαν να του χώρεσε αναπάντεχα η προσευχή

Μες τον αέρα

Στον νου μου αυτά,

στην καρδιά μου

Επιγραμματικά διάφανα σαν σκοτεινιάζει και δεν λύνονται καθόλου τα μυστήρια

Εκείνος κουκουλώθηκε μες το πουλόβερ του κι εκείνη

Έγειρε πάνω του να νιώσει πόση ζέστα αναδίνει το κορμί

Όταν ο έρωτας ωραία του χαμογελάσει..

Κι εγώ

Που παρεξήγησα τις Ομορφιές μέχρι να τις κατανοήσω

Εγώ

Ο αντιρρησίας και ο δύστροπος

Τα φωτογράφιζα ετούτα με τις λέξεις

Ξέροντας πως τα μέγιστα ζουμάρει ο στίχος μου

Πάνω στα απλούστατα των γεγονότων!

Η τόλμη μου…

Χαμηλό απόγευμα φθαρμένη βδομάδα ήλιος ωτακουστής..

Στα ρηχά της ώρας η καρδιά μου χτυπάει

σαν ένα τύμπανο που διαλαλεί τιμαλφή ουρανό.

Σιγεί η ποίηση έως να μας αφήσει εμβρόντητους.

Στην εφημερίδα διαβάζω.

Ουραγός κάτω από των φωνηέντων την κλαγγή, νομοθετώ

για μία χώρα που δεν θα υπάρξει.

Αρμόδιος αναρμόδιος.

Μπολιασμένος την ακίδα της πρωτοβουλίας.

Έχουν δίκιο οι ντροπαλοί: η ζωή είναι ένας άκαιρος μύθος.

Ποτέ δεν φτάνουμε πουθενά- μόνο την τόλμη μου λυπάμαι

Που σπαταλιέται σε φιλοσοφίες μπιρ παρά, την τόλμη μου

που κλέβει την δειλία των άλλων και ενορχηστρώνει

Μουσικές ισάξιες, σε λυρισμό, του φεγγαριού..

Προσωπικό…

Συμφωνώ λέξεις που καλύπτουν αισθήματα συμφωνώ

Μια μπάντα που τα όργανά της δεν κατσούφιασαν ποτέ

Προ-ιστορίας έδρασα φαίνεται, προ

Ανθρώπινης δόξας

Κι αν κούρασα κορμί την ψυχή δεν την λύγισα- προ

Όλων σφυγμομέτρησα την ερημιά, λάλησα, είπα·

Στο αγιάζι που τρυπούσε τις νύχτες σαν η δική μου προσευχή

Σε έναν ήλιο που συνάντησα

Μικρός εγώ, μικρότερος από στρουθί, εγώ

Ο από θεούς λησμονημένος

Ταιριάζω ένα βαθυκύανο πάζλ

Τ’ ουρανού μου-

Εδώ μετρούνε όλα

Αλλιώς τα γραμμένα: η πόλη με έχει δέσμιο

Τα πέλματά μου κλονίζονται

Η ποίηση με κάνει να θρησκεύω ξεφωνίζοντας

Κάτω από το μαγικό σχολείο των αστεριών

Το μελαγχολικό παιδάκι που ήμουν

μεγάλωσε

Κοιτάει και μετράει τ’ άστρα

Α μακρινέ μου ξεχασμένε Δάσκαλε!

Κόβω ένα φύλλο διαβάζω την γη

Από την χλωροφύλλη της

Το νερό μου μιλά ψιχαλίζει έχω αποδεχτεί το ασήμαντο

Κόβω ένα φύλλο με παραξένεψαν οι άνθρωποι

Είναι του λύκου το τομάρι που δεν βγάζουν από πάνω τους, είναι

Η συνδιαλλαγή τους που μυρίζει αρρώστια και θάνατο..

Εκδηλώσεις…

Επιμένω στα δύσκολα και θηρεύω τσακίζοντας και τον αυτό εαυτό μου

Είναι οι εμμονές μου που με παν’ κατά μπροστά –περίεργο!

Κι η θλίψη μέρος από το παιχνίδι είναι.. Προσπαθώ

Να γεύομαι του αέρα τις διορθώσεις

Επάνω στην πραγματικότητα που αλλάζει

Μαλαματώνοντας τα δωρικά φυτά..

Όρθρου βαθέως…

Να μετρώ στο ροζάριο την ταπεινότητα κι από το κυβερνείο μπαλκόνι μου να βλέπω

τ’ ουρανού τα κονάκια.

Γράφοντας

την

μπροσούρα

των

ανέμων

Γράφοντας

την

μπροσούρα

της

βροχής…

Η Κυριακή με βρήκε να μετρώ νωρίς μέσα στο ακόμη αχάραγο,

της ανατολής την σκέπη, όρθρου βαθέως, με την ψυχή μου η συνάντηση..

Μέσα στα μπράτσα μου, ξυπνούν οι φλέβες της Ζωής και της Δύναμης

το Ουράνιο Πνεύμα της Δημιουργίας..

Σαββατόβραδο…

Εξαιρετικά το απόγευμα ντύνεται ψύχρα και νοστιμεύει τις μουριές που θάλλουν ακίνητες σαν καρυάτιδες φωνής.

Η ποίηση νομιμοποιεί την αυταρέσκεια των ευκάλυπτων.

Λακωνικό φως ακονίζει την θαλπωρή των σπιτιών.

Ώχρα και των γονέων, ώχρα στους τοίχους της γειτονιάς.

Λιλιπούτεια σπουργίτια τιτιβίζουν για μια κατορθωμένη θύελλα.

Το σαββατόβραδο μιλά αφήνοντας το σαπούνι να λουστράρει τα σώματα έως να βγούνε στο πλατύσκαλο της σκηνής.

Το θέατρο της νύχτας πάει και έρχεται..

Είμαι ο κτήτορας των ψευδαισθήσεων…

Η βροχή είναι κουρτίνα που βόσκει σύθαμπο τ’ ουρανού.

Η βροχή είναι δέος της σταγόνας και αγωνία να υπάρξει.

Στων κλαδιών την διακλάδωση

η ψιχάλα είναι ένας κόμπος που λύνεται από του Σεπτεμβρίου την σπάθα.

Λαιμητόμος το μεσημέρι καρατομεί από συνήθειο την ησυχία των πουλιών.

Ένα κομφούζιο από αυταπάτη και κρυστάλλινη διαφάνεια αφήνει τις μνήμες να περάσουν ως απέναντι

στην χαρά του μυαλού.

Έχω κι αυτό που δεν έχω.

Τόσο λιτά και τόσο εμπεριστατωμένα.

Είμαι ευτυχής: είμαι ο κτήτορας των ψευδαισθήσεων..

Εδώ σε έχω…

Πίνεις το χρώμα του ήλιου σαν μια παραφυάδα που γεννήθηκε από μια λαμπερή παρακμή…

Η εσθήτα σου
έρμη μες τον καλόγνωμο αέρα
μαγνητίζει τα δόρατα της ανταύγειας στις τολμηρές πτυχές της.

Εδώ σε έχω! Ανάμεσα

στο φως και την αστραπή,
στην διάρκεια του λίγου και του πολύτιμου, εδώ σε έχω

σχεδόν κάτω απ’ την επήρεια της θάλασσας ή του κήπου

την ορθοδοξία που πλουταίνει
τα ωραία τριαντάφυλλα

χιλιόδοξη,
δικαιωμένη,
φτάνοντας

στο λιβάδι το ένα

του ουρανού όπου δεν έχουν πέραση
οι ανούσιες σοφίες…

Προς το μοιραίο, προσοχή!...

Κουράστηκα ανάμεσα σε υποψήφιους νεκρούς και υποταγμένους..

Τα λάθη έγιναν κλίμακα σκότους.

Η πατρίδα σιδεροδέθηκε.

Ο προδότης πάντα υπάρχει. Τελικά.

Στην ιστορία, αυτό που είναι καυτό, αγγίζεται μόνο με την επιθυμία.

Ίσως δεν ζω να το δω μα, η φωτιά που στήνουν, θα κάψει ανηλεώς την αρχαία μου γλώσσα.

Σαν λατινικό μηδέν θα στενάζω και θα είναι πικρή, κι ας δεν θέλω, η μοίρα μου.

Τίτλου μηδενός…

Διάφανη γαλήνη πάνω από την αυτοκρατορία των νεκρών.

Ακούραστη μέρα ακούραστη ώρα.

Χαίρομαι την χαρά μου χαίρομαι ο αφελής

Αν μη τι άλλο είμαι ειλικρινής και για τούτο κραυγάζω

Είναι η ψυχή μου που βοά είναι η ψυχή μου

Για τις αισθήσεις μου ο χρόνος μαλαματώνει τις νότες και σφυρίζει κλεφτά

Η νύχτα βρίσκει τα δέντρα σκυμμένα πάνω από το μνήμα των αγαλμάτων

Να ακούν την συναυλία των λουλουδιών και να γεύονται κρύο αέρα

Της μελαγχολίας.

Βρόμικο ευτύχημα…

Μακρινό πλοκάμι της Πτολεμαΐδας

Πτολεμαΐδα μέσα στην βροχή

Από τι σκοτεινό κόσμο ήρθες πυροδοτώντας την έκπληξη των αισθήσεων;

Κάποτε δεν προλαβαίνω να αντιγράψω από τα τετράδια

Κάποτε λαχανιάζω σαν ο δρομέας ο μόνος του

Στην σελίδα η παράγραφος νουθετεί την χωροδιάταξη του κενού

Οι λέξεις απαιτούν βαθιά ρυμοτομία

Έτσι χτίζονται οι πόλεις των ποιημάτων

Ο αέρας είναι βρόμικος μυρίζει καπνιά

Μια λαδομουντζούρα δένει τα χέρια μου

Στην χειραψία με τον θάνατο κι ο θάνατος σιχαίνεται και μ’ αποφεύγει..

                                                         Πτολεμαΐδα  19.9.2014

Οδοιπορικό…

Στις πλαγιές που ξημέρωσε ο ήλιος και έλουσε τα δάση της δρυός

Το πουλί ακούστηκε που τραγουδούσε   

τερπνά, υψηλόφωνα,  λυρικά, δονώντας

Το φως της αστραπής..

                                     Κι ο δρόμος

Που σέρνεται δίπλα στον γκρεμό και αφήνει την άσφαλτό του

Να λυγίζει σαν φίδι γυαλιστερό,

τραβά κατά τον κάμπο,

τον απλωμένο κάμπο που αποσβαίνει των βουνών τις εξάρσεις.

Εκεί, στο φαρδύ παπούτσι της πεδιάδας

είδα τους εργάτες να τρυγούν και να μεθούν με το πρωινό φως

Η ποίηση γέμισε αέρα τα πνευμόνια μου

Κι αισθάνθηκα μικρός θεός που πίνει νέκταρ και εκστασιάζεται

Νικώντας την δριμύτητα του ζοφερού θανάτου..