Τον καταλαβαίνεις τον χαμερπή και λίγα να λέει

Τον καταλαβαίνεις τον χαμερπή και λίγα να λέει-

Έχει το ένοχο ύφος μιας ύαινας-

Κλονίζεται και η ματιά του μαρτυρά ποταπότητα-

Δεν θα βρεθεί ποτέ σε έναν ελεύθερο ουρανό.

Παράγει η εποχή τιποτένιους-τα παλικάρια

Δαγκώνουν το πείσμα τους και προχωράνε

Τοκίζοντας το αθώο που πρεσβεύουν με τα μυστικά πολύτιμα δώρα

Που καρπώνεται κάτι φορές η συνείδηση..

Ζούμε σε σκοτεινές σπηλιές και μοιάζουμε, όπως να βγήκαμε από την αγριότητα, αγρίμια..

Ενώπιον της ιστορίας η σκιά που γεννά

σκιές θλιμμένες του εαυτού τους

Κι ένας πόλος,

σαν ο θετικός, κρατημένος

Ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων που γρατζούνισε

η μέρα και η φθορά.

Εκεί η ξακουστή λογοτεχνία δεν χωράει ούτε

Το μεγαλεπήβολο άρμα οποιασδήποτε πένας στοχεύει

ψηλά,

κατά την τάξη των βραβείων και των τιμημένων.

Εδώ ο κόσμος είναι πιο μικρός και πικραμένος

Του λείπουν τα αγαθά- ο ρημαδοπολιτισμός του

απέτυχε

Γύμνωσε τα επιχειρήματά σου και πες τα με λόγια

Κοφτερά-η κοινωνία των λίγων υπονομεύει

της μάζας τον άνθρωπο.

Κόντρα στο δολερό και ανεβαίνει ή κατεβαίνει ο υδράργυρος

Υγρασία παρατείνει τα βάσανα

Πάμε για τα Χριστούγεννα μα δεν ανάβουνε ορθόδοξα οι πυρσοί του κόσμου

Ζούμε σε σκοτεινές σπηλιές και μοιάζουμε, όπως να βγήκαμε από την αγριότητα, αγρίμια..

Να εγκλωβίζεσαι σε κείνα που δεν είπες..

Να ξεφυλλίζεις τα τετράδια και το σίγουρο  να μην είναι ούτε εκεί ούτε εδώ.

Να εγκλωβίζεσαι σε κείνα που δεν είπες..

Με μια αίσθηση ηθικής εκλιπούσης –σαν

Να είναι εχέγγυο το ποίημα

Για καθετί δυσπρόσιτο και μακρινό.

Μπροστά σ’ έναν καθρέφτη και να συνεχίζεται η τελετή

Ο νεκρός ακίνητος κάπως σαν να χαμογελάει-

Να είναι ο χρόνος το μόνιμο και επισφαλές βασανιστήριο

Όλα να άγονται και να φέρονται ως την οικτρή επιφάνεια

Της θλίψης.

Ξέρει, ο πλέον συγχωρεμένος, όλα ταξινομούνται γύρω από τις πιο απίθανες περιπέτειες του όντος-

Κι όμως: κι η φυλακή υφίσταται και το λιοντάρι στην αρένα θα σε φάει

Κάτω από κάτι σκοτεινό οργανώνεται η κραυγή,

Από τι να πιαστείς και σωτηρία να έχεις; Καμιά θρησκεία δεν θα εγγυηθεί για σένα τώρα που το μήλο γεύτηκες και τον παράδεισο

τον περιφρόνησες και ήρθε προς τις ηδονές η αφεντιά σου..

Από τις αντιφάσεις αδιόρθωτος

Από τις αντιφάσεις αδιόρθωτος κι η μηχανή που τα αποδιοργανώνει όλα να μην είναι η μηχανή μου

Στων καιρών το μπουγάζι ήρθα

απεμπολώντας βάρος θύμησης και των επιδιώξεων που μ’ άφησε να έχω η ζωή

τρανά λυπημένος και τρανά αγχωμένος..

Τι το πολιτικό δουλεύει ατέρμονα αισχρό χοιροστάσιο..

Εγώ που αγαπώ μια πατρίδα

Έχω στο αίμα μου σωρεύσει τον καημό και στον καημό ποντάρω όλων των στίχων μου ευθυβολία.

Μην με νικήσεις χρόνε, μην

αφήσεις να οξειδωθώ, γυάλισε τα μικρά φτερά μου

κι επιδιόρθωσε μία ψυχή που η  ταλαίπωρη δεν φανατίστηκε από τις αστειότητες των ημερών μόνο για μία κοσμοθεωρία πασχίζει

που έχει των πολλών το δίκιο πάνω από τον άδικο

ζυγό των ισχυρών..

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΠΙΚΡΟ ΓΕΛΙΟ..

Ομορφιά μου μελίρρυτη

Ομορφιά μου μελίρρυτη, φωτεινό σύμπλεγμα

των αισθημάτων.. Απ’ τα ματάκια σου

ρέουν οι καλοσύνες ως τα απόμακρα ρυάκια τ’ ουρανού-

βρίσκω, αυτά που έχασα γερνώντας, μες την αθωότητά σου, ω πλασματάκι

της άδολης αγάπης μου, ακούω τα λόγια σου

και ω θαύμα πεθαίνω

Για να αναστηθώ μέσα σε μιαν ημέρα άσπιλη, που οι μουσικές ακούγονται από το λιλιπούτειο πείσμα που έχεις

να πολιορκείς την ζωή μου με τέτοιες παιδικές δεξιότητες που του ποιήματος η εικονοπλασία φτάνει να ωχριά

μπρος στης δικής σου φαντασίας τον απέραντο ωκεανό..

φερέφωνο του ήλιου λυρικό

Λαχανιασμένη των πνευμόνων αναπνοή·

ώρα έτρεξα μες το κρύο λιβάδι·

φερέφωνο του ήλιου λυρικό

μες τον χειμώνα διορθώνει την πλεύση σου.

Όλα ακίνητα ίσως:
σαν να ουρλιάξανε όλη την νύχτα και το πρωί

ανυποψίαστα παιδιά κρατούν στα χεράκια τους

σημαιούλες χαρωπές σαν η πρώτη μέρα της άνοιξης.

Γλυκαίνει την σκέψη η ζάχαρη, ο ουρανίσκος ευχαριστιέται,

η μέρα περπατά αγέρωχη και κορυφαία

όπως σε ένα χορικό η κάθε λέξη είναι παντοδύναμη.

Τότε, αντάλλαξε τα ευτελή που έχεις με ένα δάκρυ που επάνω

στα μάγουλα στέκεται όπως τρίγωνο ανακουφιστικό κι αρχαϊκά σε κάνει
να μορφάζεις. Εσύ κοντά στην θάλασσα..

ναυαγός και καραβοκύρης- εσύ

κοντά στον ουρανό

εξαπολύοντας
μικρές επαναστάσεις κάτω από την μύτη
των φρουρών της ουτοπίας..

αναζητώ μυήσεις που με θρέφουνε

Τι σημασία έχουν οι φωνές που τώρα λείπουν; Εσύ

έρχεσαι κατευθείαν από το μέλλον ενός θαυμαστικού, εκεί
που η τάξη είναι κυρίαρχη και ο λόγος

ασφυκτιά από την δύναμη που του προσδίδουν τα επιφωνήματα. Έρωτα

κορυφαίε, έρωτα ιερέ, σαν μιας παλλακίδας που ονειρεύτηκε ότι την κοίταξε
το αρχοντολόι

και γκρέμισε εντός της καθένα

δεσμό του νου με την πραγματικότητα.
Κυριακή αοράτου κτήσεως η προσευχή

και προσδοκώ ανάνηψη από του ύπνου τον βαθύ γκρεμό-τώρα

που οι βδομάδες μ’ αφήνουνε να μην μιλώ μα του εαυτού μου να σώζω

ένα κομμάτι μυστικό που ανήκει σε μια ιερότητα
έξω από θρησκεία, μέσα

σε μια αναντίρρητη κοίλα αιωνιότητα.

Τα πάντα παίζουν μαζί μου,

εκείνοι που αλλιώς καταλαβαίνουν

αποκρυπτογραφούν τον ψίθυρο και τον μεταβιβάζουν
σε φωνή

που λέει
στεντόρεια πού ο κόσμος να πάει.

Χτενίζομαι, βγαίνω στον κόσμο πιο όμορφος-

ξημέρωσε     και μέσα στην καρδιά μου-

αναζητώ μυήσεις που με θρέφουνε-

ο θάνατος σαν μάθημα που εντρυφώ

με πλησιάζει..

οι πεποιθήσεις μου αυτοκτονούν και χαίρονται

Να σπουν των φωνηέντων οι ανάσες πάνω στο χνοτισμένο το τζάμι

της έμπνευσης-

Να κυριεύονται σαν από ιερή μανία

όλα-

Ένα σάλιο του αέρα να νοτίζει τα φυτά- απόγευμα

Το Σαββάτο οκνηρό και φιλέρημο αποτραβιέται

στην σπηλιά του Χρόνου-

Πλέκονται φώτων δέσμες πάνω στο κρύο κεφάλι της νύχτας

Που έρχεται-

Σιγά σιγά

Σαν ένας καμπούρης νεωκόρος που ανοίγει

τον ναό της μοναξιάς και ύστερα πεθαίνει-

Στον ίλιγγο μιας αστραπής   εκεί που ο καιρός χαλάει

Και οι πεποιθήσεις μου αυτοκτονούν και χαίρονται-

Νιαουρίζουν οι γάτες περιμένοντας τα ψαροκόκαλα της ελεημοσύνης που μια γερόντισσα τις φιλεύει-

Γρατζουνίσματα πάνω στον πάσαλο του ουρανού-

Ένα ερωτευμένο ζευγαράκι φιλιέται κάτω από του ζαλισμένου πεύκου την κυκλοθυμία-

Η ανάσταση των πάντων είναι πιο κοντά και όμως

πιο ακόμα ιδεατή.

Στα παιδιά να πεις παραμύθια

Στα παιδιά να πεις παραμύθια γιατί το έχουν ανάγκη, στους μεγάλους

κι αν πεις την αλήθεια δεν θα καταλαβαίνουν-πες

ένα μικρό πικρό τραγουδάκι για κείνα
που πάντα χάνονται μες τα χρόνια

και ο θάνατος τα φέρνει πιο κοντά και πιο κοντά.

Ο Αη-Βασίλης έρχεται από την καμινάδα

τα δώρα του μες το τσουβάλι
γυαλίζουν

με χρυσό περιτύλιγμα

το τζάκι ξεφυσά τον καπνό του και ο τάρανδος

λαχάνιασε να τρέχει μες το χιόνι.

Η πόλη μας είναι φτωχή, οι άνθρωποι
υποφέρουν

οι εποχές δυσκόλεψαν και όλοι πια
έχουμε ανάγκη από μια τιποτένια

σαν των παιδιών ψευτουπόσχεση ότι θα φτιάξουν όλα όπως
στα παραμύθια κάτι συναινεί

να έχουν όλα τέλος δίκαιο κι ευτυχισμένο..

Σκηνικό ενός ανεξακρίβωτου συμβάντος..

Αόρατα πουλιά κι αόρατα λόγια

Κι αόρατες μουσικές καθώς η μέρα χαράζει

Και είναι επιφανής ο πόνος και η πόλη πιο σκληρή.

Τα παιδιά ακόμη κοιμούνται, οι μανάδες τους

Πιστεύουν στην αγάπη τους και στον Θεό-

Και η ζωή προχωρεί αδιαφορώντας για τις ιδιωτικές ιστορίες.

Ένα φεγγάρι κρέμεται ανάσκελα στον ουρανό

Και, όταν ξημερώνει, κάτι καρακάξες

Σαν old fashion παπούτσια καλολουστραρισμένα τσιμπολογούν 

ένα ψοφίμι πάνω στο οδόστρωμα-

Του Σαρλώ μακρινές κοντινές εποχές.

Οι καταγραφές των συμβάντων πάντα υπολείπονται της αλήθειας-

Ο θάνατος κάπου κρύβεται και πάντα είναι απρόσμενα κοντά

Το κρύο που έβαλε μας περονιάζει
μας κουκουλώνει ψυχολογικά.

Απ’ τα ποιήματα κρατώ την ικμάδα και διυλίζω το νόημα
να μείνει ένα βαθύ πηγάδι όπου ύδωρ δροσερό με ξεδιψά κι αφήνω

Το μυαλό μου αμέριμνο να περιφέρεται
μες τους ωραίους κήπους

της φαντασίας μου και των ονείρων..

Πώς ξεθυμάναμε έτσι μωρέ;

Μάλλον θα έχω χάσει σημαντικό μέρος από την πίστη μου στον άνθρωπο και πιο σημαντικό από την πίστη μου στους συμπατριώτες μου που δεν μπορούν πλέον να αντιδράσουν ούτε, φαντάζομαι , στο ηλεκτροσόκ.

Στις μέρες μας – ή μάλλον από πολλά χρόνια πριν πάντα έτσι θα ήταν- η χειραγώγηση των μαζών είναι προϊόν επιστήμης, δεν είναι ένα τυχαίο φαινόμενο που τα πολιτικά συστήματα αφήνουν στην τύχη.

Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να το καταλάβεις αυτό.
Οργανώνονται τα καθεστώτα τόσο αποτελεσματικά που μόνο μια ατυχής συγκυρία θα μπορούσε να τα κάνει να ξεφύγουν από τον χαραγμένο δρόμο τους.

Και πάντα και παντού για να πετύχεις τον ΕΛΕΓΧΟ
ο στόχος είναι η παιδεία.
Εκεί αν λειτουργήσεις αποτελεσματικά και ··πλύνεις·· τους εγκεφάλους μεθοδικά μπορείς να περάσεις  τα πάντα.

Αυτό λέγεται ΕΞΟΥΣΙΑ.

Ας σκεφτούμε πού μας οδηγεί μια παθητικότητα που βολεύει τους κρατούντες και δεν φαίνεται να έχει τέρμα αυτή η εξαθλίωση που οδηγεί σε αποχαύνωση και κατάθλιψη.

Είμαστε Έλληνες εμείς; Είναι σίγουρο αυτό; Ο παππούς μας είπε μολών λαβέ στην κραταιά αυτοκρατορία της εποχής του; Πώς ξεθυμάναμε έτσι μωρέ; Αυτό ονειρευόμαστε για τα παιδιά μας;

Συνέρθετε πριν να είναι αργά!

Μην δέχεστε τον θάνατο που σας έχουν επιφυλάξει..

Ραπίστε!

Με την αφή…

Κι ανατριχιάζει κάπου η ραχοκοκαλιά μου·

Γίνονται οι γεωγραφίες του κορμιού ευανάγνωστες, κάθε

Λέξη νικά τα περίχωρα των νοημάτων και στον καθρέφτη

Σπάζει η μορφή σου σε χίλια κομμάτια, όλα

Για να δεθούν σε ένα σύνολο απουσίας.

Σύννεφα ακροβολίζονται στην άκρη του ουρανού, νύχτες

Γραπώνουνε το ασήμι από το φεγγάρι   και

Μια μελαγχολική μου σκέψη δένει κόμπο άλυτο

στον ίσκιο μιας επιθυμίας.

Και στο στήθος σου που γιορτάζει ο πόθος

Το χέρι μου καίγεται και αφομοιώνει λυρική αθωότητα

που ανήκει σε σένα.

Ωραία και μέγιστη η πλάνη μου!

Το κρύο έχει ζωστεί γεμιστήρες

και απειλεί καταστάσεις.

Ο ευκάλυπτος που αγαπάω τρέμει

μες τον βοριά.

Η μουριά του καλοκαιριού έχει χαμένη ταυτότητα.
Πολλαπλασιάζονται οι ανημποριές.

Κάτι πέρλες της βροχής ακουμπούν την λάμψη τους πάνω στα φύλλα

πληρώνοντας με ομορφιά τα άφρονα δευτερόλεπτα.

Διακλαδίζονται μες τον ενεστώτα οι προσευχές μου.

Μια ήπια κατηφόρα φέρνει τα όνειρα ως το λιβάδι της εντύπωσης.

Ωραία και μέγιστη η πλάνη μου!

Και σαν να έχω ανάγκη όλα τα θαύματά της.

Στον καιρό και στο καλό προστίθενται όλα:

Άθροισμα γαλανό που μου κρυφογελάει πίσω απ’ τον συννεφιασμένο ουρανό.