Σκαρφαλωμένοι πάνω στις μεγάλες σκαλωσιές της νύχτας

35.

Σκαρφαλωμένοι πάνω στις μεγάλες σκαλωσιές της νύχτας

οι αιώνιοι πρίγκιπες του σκοτεινού φωτός

πίνουν των άστρων αμβροσία..



Στα χέρια τους έχουν το θυμιατό των ανέμων,

το μικρό βασανάκι της μεγάλης καρδιάς..

Ο γύρω κόσμος
Βαθαίνει απουσιάζοντας-



Και πιάνεται μες την απόχη η κάθε σκέψη

που θα τολμήσουν.. Ώσπου

στο χάος του απέραντου τίποτα αρμοστεί η θέρμη
του αληθινά ονειροπόλου που θέλει

μία πιο δίκαιη ζωή..

Ρέουν μαργαριταριών ανάσες

34.

Ρέουν μαργαριταριών ανάσες και κάτι βρεγμένα φύλλα των δέντρων που μετά

τα καρφώνει στο χώμα η βροχή.



Ευθείες σκέψεις αρμενίζουνε και η ώρα

έξη το πρωί, γίνεται όπως πάντα

πιο ακριβός για τον καθένα ο θεός..

Στρατής εποίησεν..

33.




Χορεύουν τα λόγια, χορεύουν οι εικόνες, στο μυαλό μου.

Ανοίγω τους ευαίσθητους ουρανούς μου να πλημμυρίσουν πουλιά,

ελπίδες.

Ζητάω ρέστα μουσικής..

Νότες που περισσεύουν ως το αύριο..



Οι ολοστρόγγυλοι όρκοι που δόθηκαν

από την μέρα που έφυγε στην μέρα που ήρθε

κάποτε γίνονται δέντρα

ιαματικά,

νερένια δέντρα,

ζωντανά

ξαπλωμένα

μέσα στο μεσημέρι των ανέμων,

τον γλυκό στοχασμό που φυλακίζει

μια ιδέα ρέμβης πλάι στην πολύλαλη θάλασσα.



Και τα σπίτια που δεσπόζουν ευτυχισμένα, όλα μαζί,

συντροφικά, φιλέρημα, αφήνοντας

ανοιχτά τα παράθυρά τους και τις πόρτες να χάσκουν

σαν στόματα κουρασμένα που χασμουριόνται και μπαίνει

αιφνίδιος ένας απρόσκλητος ήλιος..



Προσπαθούν να είναι αγνά, ηθικά, θησαυρίζουν

ανθρώπινη μοναξιά- αυγαταίνουν

τις περιούσιες τους



από καλοδιατηρημένη ψυχή που κόβει βόλτες

ρομαντικές κάτω από ένα καλοπροαίρετο φεγγάρι..



Έτσι όπως το ποίημα τούτο που θα τα χωρέσει

Στρατής εποίησεν..

Χασομεράνε τα άσπρα σύννεφα

32.



Χασομεράνε τα άσπρα σύννεφα και κάπου

κερδίζουν άνεμο τα χελιδόνια.



Μια κοπέλα καθισμένη εκεί

στο πεζουλάκι του επάνω κήπου

πλέκει πολύχρωμα όνειρα.



Μυγάκια του κρασιού, μπεκρήδες

κυνηγούν μία εκ βαθέων ανάσα.

Το καΐκι του ήλιου ψηλά αρμενίζει

γυρίζοντας προς την ανατολή τα ηλιοτρόπια..

Ένας μαΐστρος που δαγκώνει απαλά την θάλασσα.

Ένας σιρόκος που σωπαίνει.



Στα κάστρα των ανέμων φάνηκε

ο τελευταίος αυτοκράτορας-

προτού η πόλις αλωθεί..

Και τώρα τίποτα..

Και τώρα τίποτα..

Θα πάμε πίσω: στο απόλυτο αίσχος, στο κενό των κενών..

Κλείδωσε την καρδιά σου, κοίτα πέρα μακριά:

ο ορίζοντας που ήξερες τώρα νυστάζει

Και μαζεύει να ησυχάσουν τα ωραία πουλιά του.

Το φως εξακοντίζει τα βέλη του

Προς τα πέρα βουνά

Και χλιμιντρούν για να δηλώσουν παρουσία οι θάλασσες.

Τα ρολόγια γράφουν τον χρόνο ανάποδα: είναι το δευτερόλεπτο

Καθαγιασμένο- ηχεί

Σαν ένα σήμαντρο απόμακρου κοιμητηρίου που οι νεκροί του σηκώθηκαν και απαίτησαν μια δίκαιη ανάσταση..

Κοιμάμαι αλλά δεν κοιμάμαι- είμαι ακούοντας τους ήχους της νύχτας

Που έρχεται.

Τα φώτα των δρόμων μεγαλώνουν τις σκιές και αναγνωρίζω τον άνθρωπο

Που χάνεται μες την βιασύνη των παρόδων, την σιωπή

Των σπιτιών, τον θόρυβο

Της λεωφόρου που καταλήγει στο τίποτα του αύριο κόσμου..

Όλα σε μια παρέλαση των αισθημάτων.

Όλα νομίζοντας θα λιγοστέψουν.

Ηττημένα- οικτρά ηττημένα..

Καληνύχτα!

Πάντως έτσι συμβαίνουνε τα πράγματα

31.



Πάντως έτσι συμβαίνουνε τα πράγματα -χωρίς

να τους αφαιρείται τίποτα-

συμβαίνουν και είναι

που να προσπαθήσεις να εμβαθύνεις στα ρηχά τους θα βγεις

και μ’ ένα ρήγμα ο ονειροπόλος.



Έτσι που τώρα να μιλώ ανάποδα

με ένα λεξιλόγιο απίστευτα τραυματισμένο

από εισβολές μιας αλλοδαπής εξουσίας και μιας ημεδαπής

αδράνειας.

(όσοι πιστοί του πολυσήμαντου Ήλιου με καταλαβαίνουν..)



Τέλος

ανακαλύπτω μόνο με τα δάκρυα

να ξεκλειδώνεται αληθινά ο κόσμος..



Αρχίζεις εσύ να μιλάς και κατόπιν

οι ιδέες σου όλες που κρίνονται

αιχμηρές σε πληγώνουν..



Με ψυχολογία τρωτή που θα πας

μες το επίμονα πιο θλιμμένο σου αύριο;



Χρησιμοποιώντας έναν μπούσουλα άστρων να!

Είσαι του χρόνου ο αξεδίψαστος ταξιδευτής..

η πικρή θάλασσα, η πολυσήμαντη

29.

Ο στέρεος ψαλμός των δέντρων, το αχάραγο γυαλί

του αέρα-

η θάλασσα



η πικρή θάλασσα, η πολυσήμαντη

η με νόημα πλατιάς ιδέας μία και μόνη..



Τόσο αρχαία και τόσο νεόκοπη

σαν νόμισμα φερτό από το παρελθόν -αλλά και ακόμη

πολύτιμο..




30.



Η μέρα έχει μια διαπιστωμένη πλεονάζουσα σοφία που δεν οδηγεί πουθενά.


Καρφώνει τον ήλιο της επάνω στα μαλλιά των δέντρων, αποταμιεύει

ψυχές και χιλιόχρονη

προσωποποιεί την καλοσύνη της μες την αιθρία..

Φώτα τώρα και μετά τίποτα φώτα

28.



Φώτα τώρα και μετά τίποτα φώτα

στην προκυμαία -και πάνω απ’ αυτήν που αρχίζει

μικρό το αλσύλλιο..



Ακούω φεγγάρια

γυμνά

όπως καρφώνονται επάνω στα φθαρμένα καταστρώματα.

Και βλέπω

μες απ’ τις λέξεις- παράξενο είναι-

παράθυρο στον ουρανό:



Η σύνταξή τους.

νοτισμένα αλουμίνια,

χειμώνας- κάπου στην Σάμο-

βαραίνει κάποτε αγριεμένος ο καιρός.

Ένας άγγελος φωτιάς κατεβαίνει νομίζοντας

η παρουσία του θα συγκινήσει.



Κανείς δεν κατέχει πως ξεκρεμούν μία λάμπα

από τον φανοστάτη της δημοσιάς που ως τώρα πρόδιδε

ως και το χώμα..



Ένας αδέσποτος σκύλος πιο μόνος

κι από την μοναξιά-

ούτε γαυγίζει, ούτε

και έχει διάθεση..



Τα άστρα παίζουνε τρίλιζα

Γίνονται ξαφνικά

μία μεγάλη άρκτος

επουράνια

που σχεδόν σε φοβίζει.



Με μαθηματική ακρίβεια θα φτάσουν οι σημασίες του σήμερα

μέσα στο μέλλον

που δεν θα το καρπωθούμε εμείς γιατί σφαλίσαμε τα μάτια να μην μάθουμε

πως δίδαξε να το προσέξουμε το παρελθόν..

Άμιλλα των εντόμων να πιάσουν τον άνεμο-

Άμιλλα των εντόμων να πιάσουν τον άνεμο-

Φιλί γλυκό πικρό κινίνο που σου πήρα-

Σώμα γυμνό σαν τρεχαντήρι που μ' αυτό αρμένισες

την θάλασσα του πόθου..



Άψογο φωνήεν που συνεπαίρνει τον που σπουδάζει την γλώσσα·

Γυαλοκοπάς όπως το ψάρι μέσα στο νερό.



Μια που σε είπα- μια που δεν σε είπα·

Είμαι ευτυχισμένος και με μία που κατόρθωσα λέξη..



Είμαι όπως είσαι και είναι κι ο καθένας μας μοναδικός..



Ερμιόνη..

11.8.2010

Τρόπος που προσεγγίζω τα πράγματα..

Τρόπος που προσεγγίζω τα πράγματα..

Στον ήσυχο κόλπο ράθυμα όλα γυαλίζουν

Μες την ακινησία του πρωινού.

Πολίτης του εύρυθμου δεν θέλω

Ασυνεννοησία που απορυθμίζει τον βίο·

Μακάρι οι επιδιώξεις των χρηστών να λάβουν κράτος

Κάποτε και να ευοδώσει

Το ανθισμένο οικουμενικό αγαθό.

Ωραία που ξύπνησα!

Όλα είναι λουσμένα στο φως

Που το ατσάλι του όπως μια λάμα καλοακονισμένη κόβει

Την ησυχία της μέρας!

Οι σκέψεις μου ανεμίζουν

Μες την καθαρή γαλάζια ατμόσφαιρα

Και γίνονται ασπίδες σ' έναν πόλεμο αόρατου κόσμου·

Οι ιδέες ανθίζουν πολύχρωμες

Και ακίνητες είναι έδαφος σημαντικό που φύεται

Επάνω του η αισιοδοξία..



12.8.2010

Ερμιόνη..

Αδειάζει η φωνή από μέσα μου όπως από μία αρχαία υδρία

27.



Αδειάζει η φωνή από μέσα μου όπως από μία αρχαία υδρία
το ύδωρ εξ-άπτεται

μετά

χυνόμενο επί της γης.

(Όχι δεν είναι λογοπαίγνιο- προσπάθησε να καταλάβεις..)



Ωστόσο πάλι πληρούμαι

ενός φωτός την αποκαλυπτική υγρασία.



Και έτσι, νοτισμένος, γυμνός

παραδομένος στο πλάσμα που είμαι

δεν θα με πάρει ούτε κι ο θάνατος

πλήρως κενό..

Βρες μου έναν τρόπο να επικοινωνήσω με σένα

26..



Βρες μου έναν τρόπο να επικοινωνήσω με σένα που θα φτάσεις από το μέλλον- εσύ

αναγνώστη του αύριο..



Εκτός

από το να σου αφήσω τις λέξεις μου για παρακαταθήκη

που η καρδιά μου γνωρίζει να μπολιάζει με αίμα μου και

σπαρταριστές να φυλά

όπως ψηφίδες

φυτεμένες μες την σελίδα.



Βρες μου έναν τρόπο να σε ξέρω όπως εσύ θα με μάθεις

από αυτά που σου αφήνω για εσύ να με βρεις..

Τα μυστικά της μέρας που περιπλανιέται μέσα στα σοκάκια

25.




Τα μυστικά της μέρας που περιπλανιέται μέσα στα σοκάκια

ενός Ροδίτικου κάστρου-

τα φύλλα των αψηλών δέντρων που σισιρίζουν

με τον λίγο μέσα τους άνεμο-

το απόγεμα μαγεμένο που έρχεται..



Στο δωμάτιο μόνος διαβάζω..



Οι φιλοδοξίες μου όλες φροντισμένες

σαν φρούτα που θα ωριμάσουν μετά..



Ρήματα θάλασσας: ‘’αλιεύω’’ ‘’πλέω’’ -επιφωνήματα

στεριάς:



‘’Ω! τι ωραία

σιγή των ευκαλύπτων!



του βραδιού που πέφτει

σε λίγο!’’



Καθώς

ένα βελόνι νοσταλγίας τρυπά

για να χωρέσει η καρδιά μου

χρόνια εφηβικά..

Παρατείνεται η διάρκεια του εφήμερου

24.



Παρατείνεται η διάρκεια του εφήμερου και τα λόγια

που είναι σπαθιά, είναι λόγια ποιήματος

που αυτοαναφλέγεται

για να υπάρξει

σαν φλόγας ιδέα.



Το κραυγαλέο εγώ ενός τέτοιου ποιήματος χωρά μόνο

σε ένα λεξιλόγιο δημιουργημένο πριν από χιλιάδες χρόνια, που έχει αθροίσει
επικοινωνίες αισθημάτων

πριν γίνει

συμβολικά γραπτό.



Και ξέρω

την καθαρή φύση

ενός λόγου με πιο πολλά νοήματα

απ’ ότι θα μπορούσε να αντέξει

η ίδια η ζωή..