ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ..

Έτσι κι εγώ αντέχω, έτσι

κι εσύ μεγαλώνεις

μέσα μου-

τρεφόμενη μ’ αισθήματα.



Και ξέρω ότι κάπου πάει ακόμη και το τίποτα αν ξέρεις

στα βαθιά του να δεις..



Μετά

από τις άσκοπες περιπλανήσεις μέσα σε ένα εγώ

κατασπαραγμένο από αγωνίες κι έναν βιοπορισμό

που βραχνάς σου γίνεται….

(ποιός άραγε καταλαβαίνει;)



Σπάζουν τα νεύρα μου

απόναν πονοκέφαλο. Με κακοθυμία

βγάζω λάμψεις

περιεχομένου πικρού.



Πιο άγριος από ποτέ.



Και απ’ το όνειρο πετράδι ζορίζεται

ορυκτό να βγει

μες από απέθαντες λέξεις.



Τι είμαι αλήθεια εγώ ο ονειροπόλος;



Πόσο μοιράστηκα

ανάμεσα στον κόσμο που επιθυμώ και τον κόσμο που ζούμε..



Τώρα φιλονικώ μ’ εμένα γιατί δεν μπορώ

να εξασφαλίσω ένα κάτι αργύριο, ένα μικρό κελί

σκήτη ανέμων με πουλιά

μόνος να κατοικήσω..

Η ΤΡΙΤΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ…

Προσευχή που θα την πουν τα λουλούδια για τον μάγο θεό τους

Και μετά πέφτει αβρή η βροχή-

Έτσι για να χαϊδέψει τα κεφάλια τους με τα σγουρά τα πέταλα..



Αρχοντικός ο αέρας μετά

Που σβήνεται η τελευταία ψιχάλα

Πάνω στα φύλλα των φρεσκοπλυμένων δέντρων..



Η Τρίτη των αγγέλων!

Ζόρικος Μάρτιος-



Πιο δυνατός από ποτέ.. Εγώ που είδα

Μέσα στα μάτια κοριτσιών να πλέουνε τραγούδια

Άσπρα, γαλάζια, κίτρινα, και θαλασσί

Τον πόθο να τα στεφανώνει..



Αν ξέρω κάτι είναι να σωπαίνοντας μιλώ

Μασώντας φύλλα δάφνης.



Αναστατώνονται γλυκά οι νύχτες μου

Να σε σκέφτομαι.. Περπατώ

Στα ψυχικά σοκάκια σου

Χαμένος για χαμένος..

ΕΡΩΤΙΚΟ..

Όταν βραδιάζει με ξεκουράζουν τα μάτια σου

Όπως τα φέρνει μπροστά μου το όνειρο.



Εσύ πλέεις αλλού. Κι εγώ

Αλήθεια από το αλλού σε άλλο μέρος πάω

Γιατί από το όνειρο πηγαίνεις εύκολα μες το μεγάλο πουθενά.



Θα σ’ ανοίξω λοιπόν και ξανά την πορτούλα του ύπνου

Αποκεί που οι εραστές μες τον πόθο μεθάνε

Και θ’ αφήσω τα τραγούδια να στεφανώσουνε

Κι εσένα κι εμένα



Και το γλυκό

Εγωιστικά ασημένιο φεγγάρι..

ΠΟΙΗΣΗ..

Θα έρχεται σαν από μία νοσταλγίας χώρα

η ποίηση.



Θα την κρατούν μες την καρδιά τους λιλιπούτειοι σπουργίτες

που ουρανοδρομούν..



Όπως μες της Σαπφώς τα άσματα.



Θα γελά

παραμερίζοντας κάθε κουρτίνα σύννεφου



Κάθε ήχο σκληρό δίχως νοήματα

αγάπης κι ευωδίας..

ΠΟΥΠΟΥΛΟ..

Ένας ουρανός εμπνευσμένα γαλάζιος..



Πουλιά τινάζουν το σεντόνι της ημέρας..



Το αρχαίο κάτοπτρο όπου κοιτάζεται η κόρη Αυγή

ραγίζεται σε χίλια δυο κομμάτια..



Ένα ελληνάκι ποίημα που χειροκροτά

την έπαρση των λυρικών ανταποδόσεων του Μάη..



Το πούπουλο ενός πουλιού που έφυγε κυνηγημένο από τον αέρα

τόσο ελαφρύ, τόσο τίποτα που λες

και είναι ό,τι δεν είναι..

ΓΕΦΥΡΩΝΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΟΥ..

Μια προφορική ένταση ανάμεσα στον λόγο που είναι και στον λόγο που γίνεται:



Σαν το λουλούδι δηλαδή -

που αρχίζει την σοφία του να την διαμοιράζει

όπως το σκούντηξε πολύχρωμο ο αέρας-



Και μετά σιωπή-



Η πολύτιμη σιωπή που καταλαβαίνεις

την ζωή απλούστερη όπως σου ξεδιπλώνεται

σαν μέσα στα τετράδια ορθογραφίας

των παιδιών..



Έτσι μαθαίνεις να αποκρυπτογραφείς την ουτοπία κι έτσι

γεφυρώνεις μέσα σου το ανεπίτρεπτο

κενό

από τον άλλο άνθρωπο



Σχίζονται οι αιώνες δυο κομμάτια κι απομένει

μια ποίηση ζεστή που την κρατούν

γραμμένη

σε πλάκες μάρμαρου και κατεβαίνοντας απ’ το βουνό

παλιοί σοφοί..

θλίβομαι και δεν είμαι κανείς

Με κουλτούρα δανεισμένη από τα παράθυρα των τηλεοράσεων

και πώς να ζει ένας άνθρωπος που η γνώμη του

όσο μεγαλώνει λαφραίνει;



Και τι έχω εγώ

Που θλίβομαι και δεν είμαι κανείς

Που θέλει να έχει πατρίδα..

Πώς έφτασαν να σβήσουν μέσα μου τα ερείσματα που ήθελαν τα σύμβολα μιας πατροπαράδοτης ευαισθησίας ψηλά;

Πώς γράφονται πια μέσα μου αρχαιοκάπηλες οδύνες;



Ο άπατρις θα κάνει

τα πάντα για να αιματοκυλήσει έναν ουρανό..

Και ποιόν συμφέρει;

Σαν να λειτουργεί στοιχειοθετώντας επί ενός αοράτου

Πιεστηρίου.. Ποιός λαδώνει

Αυτά τα γρανάζια; Κι ο κόσμος συνθλίβεται

Κάτω από την μη έχουσα μέλλον ανοργάνωτη κοινωνία του..

Όλα δείχνουν ότι χρησιμοποιώντας λάθος τον άνθρωπο

Ο κόπος σου θα ανταμειφτεί με τόσο πόνο

που δεν θ' ακουμπάς ησυχασμένος κάποτε

Σε κανένα χώμα-

Θα σε βρικολακιάσουνε τα κρίματα..

ΑΧ, ΑΓΓΕΛΟΠΑΡΜΕΝΕ ΜΟΥ!...

Τρώει σάρκα αν δεν το ξέρεις ο Μάρτιος.

Μηρυκάζει τρελά σαν μαινόμενος τράγος.

Τρως την χλόη του κι εσύ και βελάζεις

σαν χαμένος αμνός.



Να υπερασπιστείς τα νοήματα της αγρύπνιας

και κάτω από το φως της σελήνης

να δεις τα μυστικά σου να αποκαλύπτονται.

σαν να ‘ναι και εσύ να ερμηνευτείς.



Πώς πήγες μόνος μες το πλήθος;

Ποιός σου έδωσε τα κλειδιά γι αυτήν τη πόρτα

τ’ ουρανού;

Ποιούς είδες

αγγέλους;



Ώρα που δύει η ζωή σαν ήλιος- με σύνεση που έλαμψε..



Αχ, αγγελοπαρμένε μου!....



Φαρμάκι που θα πιεις για να γνωρίσεις

πως ελαττώνεται η ψυχή μέσα στα χρόνια..

ΕΙΚΟΝΑ..

Η ώρα 6.00 το πρωί στο πάρκο περπατάω-

λίγο μετά που κόπασε η βροχή



Ένας λαός πουλιών όπως οργανωμένη ορχήστρα

τραγουδά.



Μα τόσο ξέφρενα που αναρωτιέμαι αν είναι ύμνος

ή φως από λαρύγγι που το προίκισε οι θεός.



Συλλογισμένος πάω..



Διαμαντικές νεροσταγόνες αποσπώνται από τις βελόνες των πλυμένων πεύκων



Τσουπ πέφτουν πολλές φορές κι επάνω μου μαθαίνοντάς με

μια ξαφνική χαρά!



Και μετά οι μεγάλοι ευκάλυπτοι

την ώρα που ξυπνούν οι αγριοπαπαγάλοι

και κρώζουν τρελά

σαν απ’ την μέρα που έρχεται να απειλούνται.



Στην λίμνη ακίνητη νεροχελώνες

κολυμπούν κι ερωτεύονται

απαλά

μέσα στο αργόσυρτο εωθινό φως.



Εικόνα μπρος στα μάτια μου που ξεπερνά τα μάτια μου!



Και με τις απλούστερες λέξεις το ελάχιστο

που θέλω να αρθρώσω κατορθώνω..

ΠΟΙΗΜΑ…

Ένα ερωτικό ποίημα όπως το διαβάζει ο αέρας σε μία τριανταφυλλιά..



Ένα πρωινό με περιεχόμενη χαρούμενη σκέψη που σκάει σαν ρόδι

να ξεχυθούνε οι πορφυροί του κρύσταλλοι



Ένα μικρό παιδί που παίζει αδέξια με ένα πιο μεγάλο τόπι:

σαν υδρόγειο που να την κουμαντάρει δεν μπορεί..



Κι εγώ που σκέφτομαι με εικόνες, χρώματα, που δεν ορίζω..



Εγώ-



που υποτάσσομαι να είμαι ο βασανισμένος νοσταλγός τους…

Συνήθισα να ζω μ' αμφιβολία

Σκαρφαλώνοντας έναν αληθινά δύσβατο ουρανό



Των ματιών μου οι αναζητήσεις είναι ο κόσμος που αμέσως δεν φαίνεται



Συνήθισα να ζω μ' αμφιβολία

Για το αληθινά υπαρκτό, δεν πιστεύω

Εκείνο που είναι ερυθρό και από μέσα όταν ξεφλουδίζεται

Εμφανίζεται το κρυφό του το μαύρο.



Ίσως να έχω δείξει μια προσήλωση στο απόκρυφο



Τόση που να μου γίνεται εμμονή ν' ανακαλύπτω

Τον άλλο τρόπο που μιλούν τα πράγματα..

ΖΗΤΩ ΝΑ ΜΟΥ ΕΠΙΣΤΡΑΦΕΙ..

Και τώρα ιδού εγώ: στην μέση του χορού, ακίνητος

βασιλιάς της ευθυκρισίας..



Διόνυσος που γύρω του χοροπηδούν μαινάδες:



Κόρες γυμνές, φορτισμένες

με κάψα ερωτική-

να δοθούν

και στον άνεμο ακόμα..



Ξέρω που πονάει ο μέσα μου εαυτός, που ζορίζει

η ηθική του κόσμου

και τσιρίζει

όπως αντιπαρέρχεται όλες τις θρησκείες..



Με φως του άλλου εαυτού και με ύμνο τον μέσα μου

άλλες αρμονίες κάνω



Να φανούν όπως συντρίβουν καθιερωμένες νότες

μιας επίγειας τάξης.



Ζητώ να μου επιστραφεί ο απαγορευμένος

Παράδεισος..

ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ…

Αδέσποτα λόγια, σκέψεις αδέσποτες, φαντάσματα

του μυαλού και του κόσμου



Κάτω από την λαμαρινένια λάμψη του τοπίου..



Αυτοκινήτων κλάξονς που τσιρίζουν επίμονα σαν για να ενοχλήσουν

τα δευτερόλεπτα της αμέριμνης ησυχίας.



Όχι άλλη αυτοκτονική διάθεση, λέξεις

που πασχίζουν να καταρρακώσουν το ρήμα της ζωής, που

μετέχουν στον θάνατο, να τον φέρουν πιο κοντά, να είναι

απελπισμένος ειρμός.



Μέσα στα ποιήματα των μοναχικών ξερνούν απελπισία

οι κολασμένοι, δεν ξέρουν

ότι ο χρόνος ακυρώνει όλες τις ματαιοδοξίες τους, δεν ξέρουν

να εκτιμούν την ανάσα σωστά.



Και όπως ξέρεις να είναι η ζωή με όλα της ολέθρια, βαφτίζονται

στο φως των ημερών οι ελπίδες που γεννήθηκαν από το τίποτα και πιο πολύ

στο τίποτα την λάμψη τους χρωστάνε..

3.4.2009

ΤΙ ΕΙΣΑΙ;

Σαν μια απόφαση που εκκρεμεί γιατί ο ήλιος πάλι λάμπει..



Θα δεις που είσαι ο μάγος των εκμυστηρεύσεων, θα δεις

που ξέρεις να κοιτάς μέσα στους άλλους

και με λέξεις αισθημάτων πλοία να κάνεις..



Όμως ποιός την χρειάζεται αυτήν την θάλασσα;



Η υπεροπλία σου ένα βασανιστήριο βαρύ-



Οι αιώνες των ιδεών επάνω σου βαραίνουν

και σε οξειδώνουν



Μες την νοτιά των ανθρώπων- Τι είσαι τελικά;



Έχουν κράτος οι σκέψεις σου, κάπου φτάνεις

που είναι άλλος ουρανός.



Και τον κατοικούν

αιρετικοί πολυθεΐας άγγελοι…