Φταίει που μίκρυναν και χάσαν τον συμβολισμό τους τα φεγγάρια σου

Φταίει που μίκρυναν και χάσαν τον συμβολισμό τους τα φεγγάρια σου

φταίει που η σπονδυλική σου στήλη άρχισε να καθιζάνει

που
χορεύεις άτσαλα πάνω στων ιδεών την πίστα

που είσαι άκαιρος
πια, που έχεις
χρεία ανέμων

που χτυπώντας το ρόπτρο δεν ανοίγει κανένας την θύρα

που άδικα με παιδική αφέλεια στοχάζεσαι

που γράφεις ποιήματα κι οι άλλοι δύσπεπτα τα βρίσκουν..

Το υποτιθέμενο φως των ειδήσεων

Το υποτιθέμενο φως των ειδήσεων
είναι ένα σκοτάδι καθησυχαστικό
καλά επιμελημένο για να σου αρέσει.

Η γαρνιτούρα του
των δημοσιογράφων η μελάτη ρητορεία
αλλά με τσέπες άδειες ο καθείς
είναι αγρίμι που δεν το λογάριασαν σωστά.

Και το φως ρέει από τον χρόνο γίνεται
επαναστατικό μήλο που θ' ανατρέψει
ψευτοπαράδεισο.

Μην σου υπόσχονται
βιολιά που θα παίξουν αλλιώς
μουσική: ξέρεις τώρα:

Είσαι άστεγος σκύλος που εκδιώχτηκε
απ' τ' όνειρο του

Και θέλουν να φαντάζει για σένα δικαίωμα
να επαιτείς και ένα τίποτα αθροιστικό πάντα να έχεις..
Πρόσεχε!
Πρόσεχε!

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων..

 

Τι να το κάνεις αν δεν έχεις πρόσωπα
εκατό ή χίλια;

Βάλε σε κόπο τους μελετητές..

Από τα ασκιά των ανέμων ο ζέφυρος έπνευσε
το φεγγάρι μαγνήτισε όλα τα βήματα
η παλίρροια των χρωμάτων γεύτηκε μισαλλοδοξία ουρανού
κι η νύχτα έγινε μια μάγισσα που ζει ευτυχισμένη.

Αυτό που είσαι ρέπει προς το σκοτεινό συμπέρασμα των αγαλμάτων
έτσι πεθαίνουνε οι ποιητές, να ξέρεις
θα σβήσει πρώτα η φωνή και θα σου μείνει η αιτία
για κάτι ανορθόδοξο να υποφέρεις.

Αλλά τι θα είσαι αν δεν έχεις πρόσωπα εκατό ή χίλια;

Αν θα σε μάθουνε όλοι μονομιάς και κατοικήσουνε την φουκαριάρα την ψυχή σου;

Άστους απέξω- εσύ γεννάς τις αντιφάσεις και κατά περίπτωση αποπλέεις
από την γη των λωτοφάγων προς μια φωτεινή Ιθάκη του μυαλού..

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις

Ανοίγεις την πόρτα του νου μου και μπαίνεις
Πλανόδια σαν σκέψη που δεν έχει ιθαγένεια
Ιερογλυφική τιτάνια και στενογραφημένη…
Με τα πλουμίδια σου και προπάντων εκείνο το πολύχρωμο όνειρό σου
Που φτάνει ως τα κουρασμένα βράδια μου..

Θεότητα που πια εκλείπει
Σώμα φωτεινό για να ο έρωτας μπει
Χρησμέ του αίματος, κώδικα της αθανασίας..

Λέω την παρουσία σου όταν μόνη σου είσαι
Όλα που θα μπορούσα μ' αισιοδοξία να σκεφτώ. Έρχεσαι
Από μέρη σιωπής
Για να με μάθεις να ωραία μιλάω.

Ρυάκι νικηφόρο των χρόνων μου!
Τώρα που με σκουριάζει πια η ζωή
Ξέρω πιο καλά μυστικά να φυλάω..

10.7.2011

Ποιά είναι η στιγμή της αλήθειας και ποιό το αποταμιευμένο αγαθό

Ποιά είναι η στιγμή της αλήθειας και ποιό το αποταμιευμένο αγαθό

που αφθονεί κι η ψυχή σου το γεύεται σαν μια αχτίδα ήλιο τα μάτια σου;

Ούτε στάλα μην ξεφύγει το φως, ούτε πνοή

μες τα συντρίμμια ο αέρας.

Δαμάζω το άλογο του χρόνου και δοκιμάζω στο ανυπόστατο τις αντοχές μου.

Κάτι ακατόρθωτο που το ξέρουν οι εραστές θέλω και με λόγια δεν λέγεται.

Μια πολύχρωμη απουσία και η υποψία ότι πίσω από κείνα που ξέρουμε

υπάρχουν άλλες μουσικές που θέλουν άλλα ώτα.

Μια μέθοδος γυμνή από προθέσεις μια αυταπάτη που κανόνισε η ουτοπία να υπάρχει.

Βλέπω να συγκεράζουν οι τέχνες του τίποτα λογοκρισία και αναρχίας παρελκόμενα.

Λεξίπους λοιπόν που με το βάδισμα ετούτο βρίσκει την χαρά του.

Δημιουργώ το σκότος της κατάφασης και την λάμψη των φωτεινών αντιρρήσεων.

Να η μπλόφα! Να ζεις σε πείραμα που καταλήγει λάθος

καθώς το αποτέλεσμα της πλάνης σου δεν επιδέχεται μετρήσεις και καταγραφές.

Η ποίηση με ροκανίζει δίχως τέλος.

                                                          Κως 19.8.2012

Ακούγεται ένα ″κρικ″ από κλαδάκια που σπάζουν

Ακούγεται ένα ″κρικ″ από κλαδάκια που σπάζουν κι ο θάνατος είναι πιο κοντά
Ερωτεύεται την νύχτα, φορά τις παντόφλες της
Παίζει με τα πεσμένα βυζιά της.
Η μνήμη επιδίδεται σε γονυκλισίες
Αντίρρηση έχουν τα νυχτολούλουδα να κοιμηθούνε
Αντίρρηση έχουν τα πουλιά να πεθάνουν.
Η ζωή σκηνοθετεί και όλοι εκείνοι οι σπουδαίοι θεατρίνοι
Που ανήκουν στο σόι μας γίνονται θλιβερές μαριονέτες που κουβαλούν ένα άγχος
Να γίνουν όλα σωστά
Πριν σβήσουν τα φώτα της σπουδαίας γιορτής.
Έχω δουλέψει μεροκάματα και μεροκάματα σε μια απάνθρωπη πόλη
Έχω δουλέψει σηκώνοντας τα μανίκια μου
Σηκώνοντας τα ασήκωτα έχω δουλέψει
Φθείροντας τα κόκαλά μου και ξεστομίζοντας πότε πότε και κάποια βρισιά.
Αλλά έφερα ένα φως μέσα μου που οι άλλοι δεν ήξεραν, έφερα
Λόγχη στο όπλο μου της ηθικής
Κι έτσι δικαίως τω λόγω από φωνές αθώων σχηματίστηκα.
Α ανυπαρξία ανθρωπιάς μες τον λαβύρινθο της πόλης, τέλμα
Που βουλιάζουν όλες οι ωραίες καρδιές…
Τουλάχιστον μου έμεινε η ποίηση και το παλιό σακάκι μου να πάω
με την αξιοπρέπεια του πικραμένου στον χειμώνα με μια προσωπική λεβεντιά.

Το να με θυμούνται αύριο

Το να με θυμούνται αύριο
είναι μια ιστορία που αγαπά το εγώ μου·
το να με διαβάζουν αγαπώντας τον τρόπο που μίλησα, το να με ακολουθούν
θέλοντας τα επιγραμματικά αγαθά μου- είναι μια ξιπασιά του εγώ

που την θέλω πανάθεμα…
Αλλά όμως
δεν θα παραχωρήσω τίποτα από την λάμψη των χρωμάτων που τροφοδοτούν την ψυχή μου
και έτσι
ζάμπλουτος
ο φτωχός θα πορεύομαι..
Να τι θέλω αλήθεια: να με σκορπίσει ο αέρας λέξη την λέξη μου
μέσα σε όλες τις καρδιές..

Σαντορίνη…

έργο της Χρυσούλας Μαυροπούλου



Έσταξαν μέλανα θυμό τα δευτερόλεπτα

στο ρολόι της γης

έσπασε τσόφλι το αυγό του τρόμου

η πέτρα γέννησε απρόσκοπτη θύελλα

θρυλικές θάλασσες γεννήσανε αύρες

πιο κοντά στο κονάκι του πόντου.

Ο αυτοκρατορικός ήλιος μαστίγωσε το πέλαγο

με πορφυρή φωτοχυσία

Τόσο ύψος τόσος θάνατος

τόση προσμονή τόση εγκατάλειψη

η μέρα έγειρε αβέβαιη κατανοτιά.

Μελανό γινάτι θεού που κοχλάζει

ψυχή αψιά

ένα πετροχελίδονο

αφήνει σώα τα μωρά του

στου γεροΠοσειδώνα την γενειάδα-

Καταβυθίζονται οι σβιλάδες των ανέμων

μες την κοιλιά της θάλασσας

κι αναγεννώνται

πενταπλάσιες

στο δυναμόμετρο της άνοιξης-

Αναμερίζουνε πειθήνια τα νερά

να βρει εστία ο μακρινός Προφήτης..

Ανταλλάσω τον θρύλο σου μ’ έναν μύθο αρχαίο

ζεύω την λάβα σου στο αλέτρι των αρχαιολόγων

τινάζω την παμπάλαια σκόνη σου

πάνω στις άγραφες σελίδες μου, υπομένω

την θλίψη των βράχων σου

αδηφάγα ορθώνεσαι

πάνω από τα κύμβαλα της μέρας

να διαβείς με βήμα εξουσιαστικό

την μέγγενη των εποχών που σ’ εγκλωβίζουν.

Συσκεπτόμενη μες την αυγή του πελάγου

με γλάρους εξουσιαστές

αινιγματική είσαι σαν κοχύλι

που δεν λειάνθηκε ακόμη και δεν έπαιξε

τον στιλπνό ολοστρόγγυλο ρόλο του..

Εθελούσια θυσιάζοντας πλάτος

αποκόμισες οφέλη ηλιοβασιλέματος

ναυαγισμένη μες την θάλασσα που περισπάται

απ’ του ουρανού την ζήλια..

Ποτέ δεν πάτησα τους όρκους μου

ποτέ δεν παρέκλινα απ’ την ευθεία ματιά

μέσα μου αναστήθηκες ηφαιστειακό κέρας

που ξεσηκώνει αντιρρήσεις

καυτή και αγέρωχη

με μνήμη που ζητάει τα ρέστα

απ' το ταμείο του εφησυχασμού.

Πάλι εκεί που σε γονάτισε ο καημός της λάβας είσαι

κουρντίζεις την κιθάρα των ανέμων

μισοφαγωμένη από την λαίλαπα του κρατήρα σου.

Εκεί που είδα την χρυσόμυγα να πιπιλάει τα ζουμερά μεριά σου

και μετά είδα το ατσάλι της θάλασσας να σκίζει

πρωραίο αιδοίο της οικουμενικής Μεσογείου.

Ο γκρεμός της νοτιοανατολικής πλαγιάς σου

φοράει το μπανιερό του και βουτάει

στα βαθιά

που ο ήλιος

δαγκώνει την επιδερμίδα σου

και τα ·μη· σου κάνει ·άντε προχώρα·

επάνω στον αφρό που γαργαλάει

τα ακρογιάλια σου-

Σκάνε πυροτεχνήματα του γέλιου σου

λιγωμένα-

στο αντιμόνιο της αναπνοής σου

ευδοκιμούν λίθου τομάρια..




9.7.2012

Δευτέρα…

Του Μαρτίου η πλάνη πρωταγωνιστεί στο θέατρο της φύσης σαν

Μια μουσική που τεντώνει τους μυώνες της χαράς αφόρητα.

Το ένα σκέλος της πραγματικότητας είναι ψέμα και το άλλο

Μια αλήθεια που παραπαίει πριν σβήσει σ' ένα χτες ευκολοσύντριφτο.

Οι μνήμες πάγωσαν, γέρνει προς τον αφανισμό της η συμπάθεια.

Αρχίζει η βδομάδα,- μ΄ ανίκητη δύναμη και αποφάσεις

Που ίσως ποτέ δεν πραγματοποιηθούν.

Ένας χορός από μικρούς κοκκινολαίμηδες που ειρωνεύονται τα  σκοτεινά κατεστημένα

Μπροστά στα μάτια μου κάθε πρωί.

Και η Δευτέρα ήρθε.

Γεμάτη μπαρούτι και όνειρα..

Ειδωλολατρώ…

Στον αιθέρα ενσαρκώνονται λόγια πορφυρά·

ένα κενό από λεξιλόγια που τρέμουν μαγνητίζει

την ροή των φθόγγων που απαιτούν το συμφέρον τους

σε μια γλώσσα

που μπαλώνει την σιωπή έως την άκρη της·

παλαιόθεν τ' ακούσματα που αγαπώ με συγκλόνισαν·

τι επαναστάσεις θέλω που η Ελλάδα πρωταγωνιστεί; Και κάπου

που δεν το βάζει κι ο νους μου ταξιδεύω

πλάνητας σε ωκεανούς που προτρέπουνε περιπλανήσεις·

δώσμου έρωτα Θεέ μου δώσμου καιρό να υφάνω

την προσευχή που θέλησα-

για έναν αντίλαλο θρησκείας ειδωλολατρώ..

Έξω από το καταθλιπτικό κατεστημένο…

Αυτός που δοκιμάζει τον πηλό ξέρει

την άλλη όψη του νομίσματος, την ευθυδικία

απέναντι σ' αυτά που είναι κάποτε να μας αποδοθούν..

Και στο τραπέζι επάνω ρίχνει τα επιχειρήματα

φρέσκα, σαν τα νεόκοπα λαγήνια, μες την ώρα

ενός μεσημεριού που σφύζει

από πάθος κι αιωνιότητα.

Ακούει τον σφυγμό των πραγμάτων όταν τα πράγματα

απιστούν και στον εαυτό τους· ξέρω

πόσο πονάς άνθρωπε, το καταλαβαίνω

και ψάχνω το στίγμα σου,

στην κόψη πάνω του πλανήτη, να

σηκώσω βάρος από το βάρος σου, να

σε κάνω να νιώσεις μια συντροφιά

που, ανθρωπινά, σου ανήκει..

Σταμάτησα ανάμεσα στις λεμονιές· ο αέρας με έτσουζε

στο πρόσωπο· ο ήλιος ήταν γλυκός

για τα βλέφαρά μου· κι εκεί

έγραψα μέσα μου- χωρίς σελίδες, χωρίς γραφή- μια μυστική

συνομωσία εγώ ο ίδιος μ' εμένα- να

μείνω αυθαίρετα θαρραλέος κι ειλικρινής

έξω από συμβιβασμούς που δεν θέλω..

Σαν σε φιλμ του κινηματογράφου…

Να ευχαριστηθώ την ησυχία μου, το πλατύ-

σκαλο της μέρας, τον καθαρό ουρανό- απόψε

Που η τάξη αποκαταστάθηκε

Και μια λιακάδα διηγείται τα κατορθωμένα της

Στην γη- αποτρέποντας άλλες μελαγχολίες· σαν

Να λειτουργεί επάνω στην ιστορική Στιγμή

Με θαύμα και έλεος..

                                     Να,

                                επιτέλους

                                 Κυριακή-

                                 τα πάντα

                              στιλβώθηκαν

Και στην σελίδα μου ήρθαν

Αλλάζοντας ουσία, δίνοντας στο τοπίο

Κάτι από το σφρίγος τους- στο σημείο εκείνο

που μηχανεύομαι

Να σπάσω το φτενό της

Κι η μοναξιά να γίνει

οσία..

Μοίρασα τον ύπνο μου σε μερίδια: μισός

Έξω από αυτόν, ν' ακούω την Φωνή στ' αυτιά μου

Που μου υπαγορεύει φωταψίες.

                                                    Και όλα

Το πρωί κυλάνε σαν σε φιλμ του κινηματογράφου που

Των ηθοποιών η παρέα γελά και τραντάζεται

Το πρωινό,

Όπως μες τον καθρέφτη της ατμόσφαιρας

να ζουν κάτι σκιές που ωραία και ευτυχισμένα

πραγματοποιούνται..

                                            1.3.2015

Είναι που, κι άλλα υπονοώ…

Κάτι τολμηρό ας με βρει· κάτι

Που να το αποφασίζω όπως φεγγάρι

Την νύχτα, ή

Όπως μια θάλασσα ο ουρανός.

                                                Ήρθαν να με βρουν τα φωνήεντα·

Στον καιρό

της ζημιάς που δεν διορθώνεται, στην εποχή

Που όλοι πουλάνε ιδέες

Και που πιστεύουνε τους λαοπλάνους.

                                                               Μυρίζει οξύτητα η λέξη, ο θάνατος

Εισβάλει από παντού· μια γνώμη που είχα

Μπερδεύτηκε με στεναχώρια και έγινε

Ιοβόλα κι ολέθρια.

                               Εργάζομαι στην θλίψη.

Είναι που ξέρω ότι θα βρεθώ να πράττω ουτοπίες, ή

Να γδύνομαι και βιαστικά να πέφτω στα νερά

μην σώσουνε οι μοίρες να με δούνε.

Ελλάδα μου βασίλεψες απ' τα παιδιά σου…

Αφήνω τις τελείες μου επίτηδες πολλές

για, κι άλλα δυστυχώς, ακόμη, να υπονοούνε…

Απόπειρα νίκης…

Προχωρούν όλα αργά καθώς τα καταλαβαίνω

να ασφυκτιούν μες το σχήμα τους, αργά

μετά τα μεσάνυχτα, που σκαρφαλώνω

μια κλίμακα του πουθενά κι αναζητώ ένα φως ενταλμένο

να μου φανερώσει χαρούμενους ουρανούς-

Οι ώρες πέρασαν· έμεινα εδώ

που η ζωή ουκ εα με καθεύδειν

για ένα ματαιότητας τρόπαιον..

Σαλιγκάρια που είδα την μέρα να αραδίζουν στο πάρκο, μετά

την βροχή

πάνω στα φύλλα των φυτών, Σαββάτου

γενομένου,

ο ήλιος έπαιζε

κρυφτό πίσω απ' τα σύννεφα· κουβεντιάζαμε

για μια πολιτική που κόμπους λύνει

που ξαναδένονται· ορέ ντουνιά,

απέλπιδες που είναι οι ελπίδες σου· εγώ

που ξέρω από πόσο μαύρο ήλιο κλέβουνε υπόσταση τα χρώματα, εγώ

θα προσπαθήσω μία Άνοιξη-

κι ας με νικάει κατά κράτος ο δολερός

κρύος χειμώνας…