Των φωνηέντων έργα αργά..

Ασυναίρετα των φωνηέντων τα τεκταινόμενα

εισιτήρια ενός παράξενου θεάτρου

εξιτήρια μιας προσγειωμένης ζωής

εκρηκτικά, δοσίλογα, πώς να τα συγχωρέσεις;

στην λέξη αυθαιρετούν βαρώντας το ταμπούρλο

του δικού τους σκοπού.

                                        επί σκοπόν

                                           λοιπόν

οψόμεθα..

                 να βάλε τις τελείες σου

και μια και δυο και τρεις να ξεμπερδέψεις. αρχίζει

το Σύμπαν από μέσα σου·

ποιος είσαι βρε που θες να σε υπολογίζουν;

                                                                       άσε

ανυπολόγιστα τα πάντα σου

και μείνε

σαν πρωτόπλαστος που δεν γνωρίζει

ούτ’ ένα λάθος προκοπής να κάνει…

                                                     27.12.2014

άλλων καιρών το σκηνικό…

ούτε μπορώ ούτε και μην.

κι αν πεις,

με έφαγε η γλύκα   αυτή καθεαυτή.

του κουταλιού το περγαμόντο

κι η φλούδα του πορτοκαλιού

το σύκο, το κεράσι, το νεράντζι.

η γιαγιά μου

προβαίνει από την γωνία

και σβήνει στον ασβέστη τα μεγάλα πάθη του καρπού.

μετά,

φορά το σκοτεινό τσεμπέρι της και,

στο μυαλό μου

την έχω ακόμα,

γονατιστή,

όταν που πέθανε,

όπως να προσευχόταν

ραντίζοντας τον άλλο κόσμο δάκρυα.

εικόνα θλίψης· οι μελαγχολίες μου

έχουνε την καταγωγή τους.

μαζεύω τους ήχους και με ξεπερνά ο αντίλαλος·

όσες λέξεις ταριχεύω

κάποια στιγμή θα τις συναντήσω

σαν Σώμα Αναστημένο ενός θαύματος που ακολουθώ

κι ας μην κατανοάω..

                                                        27.12.2014

ύμνος μικρός των αγαθών..

το ύδωρ ανθίσταται-  τόσο εξαγνιστικό,

τόσο απαραίτητο που, αν λείψει,

ανατρέπει την απόλυτη ισορροπία.

εδώ ο δυόσμος και εδώ το γιασεμί

εδώ η καυτερή ουσία του ήλιου και εδώ

το κέλυφος

                   της σελήνης το άριστον.

ο Πλάτων ο αρχιερέας, ο Ηρακλής

σκορπίζοντας με σύνεση την δύναμή του.

ο τελάλης Δεκέμβριος και η γελούμενη ευέλπιδη πρωτοχρονιά.

σωτήριω έτει 2014- τι αλήθεια πρεσβεύω;

στον δυναμίτη που τινάζει τα μυαλά του βράχου στον αέρα,

στον απογυμνωμένο λόγο από τα στολίδια του,

σε μια υγεία που αστράφτει ευθεία:

να η κατευθείαν Προσήλωση!

προεκτείνω την ευθεία μου τρανταχτά όταν το απώτατο

αυτό που έχω και να πεις δεν αξίζει

κάτι πιο πολύ από μια προσευχή παιδιού που της περίσσεψε

η Αθωότητα.

χρειάζονται οι Αλήθειες ερμηνεία;

                                                         27.12.2014

............

Κανένας θάνατος δεν με τρομάζει περισσότερο, από αυτόν των αισθήσεων.

Τι θέλω να ζω αν δεν μπορώ να αισθάνομαι;

Το άρωμα που κατακλύζει τα ρουθούνια μου, οι γεωμετρίες που χορεύουν μπρος τα μάτια μου, των πραγμάτων τα χρώματα, οι γεύσεις που μου αφήνουν στον ουρανίσκο μια γλύκα ανείπωτη, η μουσική- α, η μουσική!- το χάδι στο κορμί της αγαπημένης, το φιλί, και, πέρα από το τζάμι, η θάλασσα, η ανήλεη, αδιάβαστη θάλασσα, όπως με θέλγει και μου γεννά την έμπνευση μ’ όλους τους τρόπους που ξέρω και δεν ξέρω..

Ξέρω να ζω τις αντιφάσεις σ’ όλη την ένταση που μου χαρίζονται και με πάνε σε νέες αλήθειες..

                                            27.12.2014

Από βαθιά…

άκουσα μιαν ηχώ,

άκουσα μια φωνή που πήρε όλη την στεντόρεια

λάμψη του κυκλοθυμικού λεξιλογίου, και

από αρχαιότητα με πήγε

στους αύριο χρόνους.

                                     και κατάλαβα:

                                                             η ευλάβεια

που μου έδωσε η Στιγμή,

με ανάγκασε να μείνω,

εκεί,

γονυπετής

στα εικονίσματα,

άνθη των κήπων.

αχτίδες του ήλιου, διάθλαση των ιδεών από την εφηβεία

ως τα γηρατειά, λεηλασίες

στον κόπο του αίματος

                                      ατμόσφαιρα

να την αντέξεις και ας σε εξοστρακίζουν

οι ανίδεοι, ιερότητα

όταν,

κι εξοντωμένο να σε αφήσουν,

με το τελευταίο σου κύτταρο,

είσαι ίδιος ακόμα-

             αφοσιωμένος

             σε Οράματα

που οι άλλοι δεν τα προσεγγίζουν

βάφοντας τα χέρια τους

στο αίμα των λαών..

                                                           27.12.2014

Χαμένου εδάφους..

αν και είναι πασιφανές ότι νικιόμαστε,

παρ’ όλα αυτά,

αυτά που είναι να μας κάνουν άτρωτους, πάλι υπάρχουν·

ευτυχώς

              η δυστυχία μας είναι το θερμοκήπιο της ευτυχίας!

κατασταλάζουμε στο εκθαμβωτικό Τίποτα·

απ’ όποια μεριά και να προσεγγίσεις,

παρανάλωμα θα γίνει η καρδιά μες τον αβέβαιο καιρό·

αναβλύζουν ιδέες γύρω σου·

τα δέντρα κυβίζονται μες την νωχέλεια

και ο σπόρος από το ρόδι ιριδίζει

χαρούμενος που κράτησε την ζουμερή υπόσχεσή του.

η σκέψη μου, φορώντας τα καλά της,

ταξιδεύει,

ντε και καλά,

πάνω από τους μεθυσμένους κήπους·

βρίσκω αυτά που έχασα·

ουσιαστικά δεν μου ανήκει και κάτι

άλλο εκτός από Ουσίες

Ιδέες που με χαιρετούν καθώς γερνώ

πρωτόγονα αμετανόητος για όλα..

                                                27.12.2014

Τεθλασμένη Αλήθεια..

Καμία τεθλασμένη δεν έχει λοξοδρομήσει, όσο και αν της αποδίδουν απομακρύνσεις και ελλειπή στοχοπροσήλωση.

Φαίνεται αγαπώ το σύρσιμο της μέσα σε κείνο που, έτσι κι αλλιώς, συντελείται:

δεν είναι μόνο οι κορυφές, είναι και το πλατύ λιβάδι που μπορεί να σε διδάξει φως του σταχυού.

Ένας φώσφορος που ακυρώνει την νύχτα, μια πορεία που κυνηγά, από άστρο σε άστρο, την θλίψη-

κι η τεθλασμένη μου να κοιμάται και να ξυπνά

μέσα μου,

σαν τον παλμό μιας αορτής που στέλνει

το αίμα μου με αποτέλεσμα ψηλά.

Αφήνω τα λιγνά λογάκια μου να διασταυρωθούν με τα ψέματα και ξέρω

ότι θα γεννήσουν αλήθειες από κείνες που- όσο και να τις οξειδώσει θέλεις- όμως

από μόνες τους, πάντα, αντέχουν..

                                                             26.12.2014

Απολογιστικό..

Οι ήρωες γεννιούνται στον γκρεμό- ποτέ δεν το ξέχασα.

Η καρδιά τους

είναι Ουτοπία πραγματοποιημένη.

Λειτουργεί φόρα παρτίδα μπροστά

Από την ελευθερία που έρχεται..

Είναι η αξιοπρέπεια να βρίσκεις και στο φως και

Στην απομονωτική διάθεση ενός ζώου

που ξέρει πόσο δύνανται θανάτου οι οστεοθλάστες του.

Στεγνώνει το μελάνι πάνω στο χαρτί

Στεγνώνει κι ένα δάκρυ που σου είχα να μου έχεις..

Μόνο ο καπετάνιος Νους απόκοτα πάντα πορεύεται- για

Να ‘χει η κοινωνία ρότα..

Το λεξιλόγιο μου αναπαλαιώνεται κι όλο φωνάζει

Παμμακάριστη Ορθία Παναγία

Που μέσα σου

Αναστήθηκαν

Όλες οι Αρτέμιδες

Κι όλες οι Αφροδίτες-

για να κρατήσουν τις προθέσεις μου

φιλόδοξες

κι αμόλυντες..

                                                        26.12.2014

Τα πράγματα απαρνιόνται την αξία τους

Τα πράγματα απαρνιόνται την αξία τους αν τα ζέψεις να σηκώσουν πραγματικότητα.

Να η ψευτιά τους…

Αναγκάστηκα να αναγνώθω πάντα στα σκοτεινά

Τέμνοντας την Αλήθεια και

Συμμετέχοντας στο παιχνίδι τους όπως με ξεπερνούσαν

τα επιχειρήματα..

Κατέφυγα στο άπιαστο φοβούμενος πως ίσως υπερβάλω

Και ζητούσα επιμόνως την Έννοια που,

Παρεκτός κι αν δεν υπάρχει,

Ήταν το μόνο Εργαλείο που εμπιστευόμουν..

Ξυπόλυτος πάντα

Μέσα στο ποίημα..

Καμία επιβράβευση δεν μου ΄ταν αρεστή-

Μόνο να με διαβάσει η ψυχή σου εσένα

Αναγνώστη των ιδανικών πολέμων…

                                                           26.12.2014

Μηδέν άγαν..

Κάτι αθροίσεις μαγικές που κάνουνε το αποτέλεσμα να θριαμβεύει.

Μηδέν άγαν κι αν βγω

Από την πόρτα της βερικοκιάς, η κερασιά με περιμένει.

Χλιμίντρισε λοιπόν αλογάκι μου, ταΐσου

Χλόη της ψυχής, δράμε

Μες το χιμαιρικό πολίτευμα του Πλάτωνα.

Ανέκαθεν η Συμβουλή μου κόστισε,

Πάντα μετείχα στο συναίσθημα μετάξι.

Αφήνω το Σώμα να χαίρει    άφθαρτο

Και έξω από τα εύκολα δύσκολα..

Να ο συμπαντικός μέγας Ναός μου!

                                

Του θέλω ο καημός..

Αφρίζουν οι πρωτοξύπνητες μυρσίνες

Το αγιάζι της νύχτας μασουλά τα ελαιόδεντρα..

Άτσαλος ο καιρός μας αποσχηματίζει..

Πού είσαι τσαρλατάνε των πολιτευμάτων, έτοιμος

να ξεπουλήσεις τα πάντα;

Σου φυλάω μαχαίρι

Κι αν πεις για θάνατο, κακό..

Απόψε αναρριχήθηκα ως το ιδεατό Όλυμπο..

Χωρίς θεούς- δεν ήθελα μεσολαβήσεις      και είδα

Την αστραπή

Γυμνή

Σαν μια γυναίκα καψωμένη που

Είναι έτοιμη να δώσει

Την λάβα της

Στον εραστή που έρχεται.

Άλφα λοιπόν και άγουρο ωμέγα

Θρησκείες υπερφαλάγγισα- θα μείνω μόνος

Μες την ερημιά του κόσμου, θα αγαπάω

όνειρα.

Από παντού θα βάλουν εναντίον μου

οι ολιγαρχίες-

Έναν λαό με αισθητήρια ελευθερίας θέλησα..

                                                          26.12.2014

Φύλαξε τις Σημασίες!

Σκηνοθεσία επί της σανίδας    για να διαπρέψεις

Να κρατάς πρέπει λουλούδια

Και στα στήθια σου βράχο.

                                             Τέτοιος ο σήμερα καιρός

Τι να διδάξεις    αφού ο πόλεμος που συμμετέχεις είναι ακήρυχτος

και της βδομάδας η ταχύτητα

Πορεία τρελή πατάς με πατώ σε η Κυριακή

στο φόρεμα της χειμωνιάτικης Δευτέρας.

Δίνω φωνή στην ευθύτητα, αυτήν που αρμόζει

Σ’ αυτά που στην ζωή ονειρεύτηκα    τελεσίδικα μόνος

Κι αναμοχλεύοντας στ’ αποκαΐδια ιδέες που αρνούνται

να πεθάνουν-

Μετά ‘πο κάποια τάχαμου Πρωτοχρονιά

Βεβαρημένη από χρηματιστηριακά αμαρτήματα..

Για να σε φτάσω κάπου αργοπόρησα

Και ήπια το φεγγάρι άσπρο πάτο

Λέξη που μου μαγνήτισες την νύχτα

Αγώγιμη

Σαν ρεύμα που και τα λαμπιόνια πυρακτώνει

Και την ψυχή ανάβει, αχ φιλότιμα..

Σκηνοθεσία επί της σανίδας    για να διαπρέψεις

Κοίτα τι είναι ο δαίμονας και εφοδίασε

Το σκοτάδι με τόλμη.

                                   Στον χαρακτήρα των νεφών ταιριάζει

Η σιγανή μεστή βροχή. Όπως εάν ο δυναμίτης τέλειωσε το έργο του

Και, στην πορεία, ξεκολλούσε ο βράχος

Κάνοντας το τοπίο να πονά.

                                             Οφείλω συμπάθειες έργου

Στον σεναριογράφο ύπνο που με πριμοδότησε

Με τον ρυθμό που σ’ άλλα με υποβάλλει…

                                                               2.1.2015

Ερώτων αταξία

Ερώτων αταξία

Χαρούμενη σαν πιρουέτα που κονιορτοποιεί την ησυχία

Κι απλώνεται εύρυθμα στο ηχηρό σύμπαν της αρμονίας της

Και στην εξίσωση

Ίσον: έρωτας- μέθοδος- πόλεμος

Για να ‘ναι το φιλί εξηγήσιμο μέχρι το πέρας

Της νωπογραφίας.

Φτερά που σαλεύουν στον άνεμο, κόλπα

Μαεστρικά, ντελικάτες

Σκιές

Που φτιάχνουν φιγουράτη την χορογραφία-  καθώς

Αυτό που είσαι πάντα θα φαντάζει μακρινό

Και που, να θέλω να το πω, δεν λέγεται.

Καλή λοιπόν η τάξη που σου έδωσε τα χρώματα

Καλό το δύσκολο λευτέρωμα,-  κάπου εκεί

Στο χαρτί γρατζουνάω

Με την ταξιδιάρικη πένα μου

Κι η φαντασία σε έναν φιλοτιμίας κόπο με υποβάλλει..

                                                                  3.1.2015

Της θλίψης..

Συμμετέχουν οι ζωές μας σε τυφώνα απώλειας.

Όχι δεν θλίβομαι.

Μου αρέσουν πια οι τελείες

Τα σχήματα τα γεωμετρικά, η συγκομιδή

Που μπαλώνει τα σπασμένα της νύχτας..