Κατάδυση…

Απρόσμενη δραπέτευση μέσα στην επιφάνεια και έξω από την επιφάνεια-

Ποιητική αδεία των νερών, παμφάγο

Σκοτάδι και κρύσταλλο

Πλατφόρμα των θραυσμάτων-

Ακολούθα το σώμα σου, ακολούθα την λυρική νύχτα και βγες

Από την άλλη μεριά της, στον ναό της φωτιάς

Αντίστοιχη αυτού του εαυτού που ποτέ σου δεν ήσουν

Με νέα ζωή και με νέα ειμαρμένη

Ακάλεστη στο παρελθόν και με προσανατολισμό

Το ευάλωτο μέλλον και το τσουχτερό

Μέγα παρόν..

Για τις δικές μου ομολογίες

Για τις δικές μου ομολογίες 

κι ο χρόνος έπαιξε παιχνίδια ζοφερά

Κι έμεινα καψωμένος με την συντριβή μου ακόμα

Στην θλίψη των λέξεων-

Παρείσακτες ημέρες που πολιορκήθηκαν από κάτι μήνες 

γενίτσαρους

Και λαβώθηκαν, 

ανάμεσα κνήμη κι ωλένη, 

υπενθυμίζοντας

Σ’ όλους τι είναι θνητό το θνητό..

Πολύ δεν κοιμάμαι. Ξυπνώ

Καταμεσής της νύχτας και διαλέγω

από τους στίχους μου τον κορυφαίο

Κι αυτόν που μου ‘χει αδιαίρετα υπαγορευτεί.

Σκηνοθεσίες στην πλευρά που είμαι αλλά

Σε άλλη πλευρά να ανήκω

Ανένταχτος πίσω από τα κόλπα τα στραβά

της μοίρας. Να

ο θάνατος…

Η Τασία κοιμάται. Κοιτώ
την Ελένη

στην πίσω αυλή,

καπνίζει

αγγίζοντας

το άστρο που έχασα.

Η Μαρίνα
αγαπά ερωτικά καταφύγια..

Η Κατερίνα πάγωσε στα χείλη της

το πιο ωραίο μας φιλί

γλύκα κι ενθύμιο.

Όλα τα έσβησα μες το κρασί της Ποίησης

και

βρήκα να παίρνει γεύση λυρική

η ζαβολιά που θέλησα

και

στο τσεπάκι μου,

συνέχεια την είχα..

                         Κάλυμνος  24.11.2014

Να το ιδεατό σου φωνήεν

Είναι η σιωπή δρόμος για να τον ταξιδέψω, είναι

Τρόπος να γυρίσω κοντά σου. Έτσι

Όπως σε άκουσα λυπημένη

Μαντόνα που καταστρώνει

Τα πλάνα των ουρανών.

Τα ερωτικά σου λημέρια

Κήποι όπου κι η πέτρα ακόμη σπιθίζει

Και στα παρτέρια το γαρίφαλο φτιάχνει

Αντικλείδια για
τα θησαυροφυλάκια της άνοιξης.

Να το ιδεατό σου φωνήεν κι εγώ

Συνεπαρμένος να φωνασκώ δοκιμάζοντας

Το διαβασμένο σου στήθος:

Λιμενοβραχίονα μέγιστο

ενάντια

σε όλες τις κακοτοπιές

που φέρνει ο αιώνας

και ο άκαρδος πόντος..

                                               Κάλυμνος 23.11. 2013

Μεμιάς τα γεγονότα

Πολλά επίπεδα έχει και η επιθυμία και η θάλασσα:

Κόσμος παράλληλος, ανεξιχνίαστος για μας που κωφεύουμε να ακούμε

Αυτό το αντίφωνο πουλί που λέει

αλήθειες πάνω στο ψηλό ψηλότερο δέντρο

Της μελαγχολικής Κυριακής.

Όλα γύρω είναι απέραντα και η μνήμη

Είναι απέραντη- αυτό που κρύβεται και δεν το φανερώνουν

Μεμιάς τα γεγονότα, κι αυτό είναι απέραντο.

Πυκνές φωνές που κινούν το μηχανοστάσιο της θαλάσσης

Ασημένια λόγια δίπλα στην προκυμαία

Αυτοκτονικά δευτερόλεπτα όταν στην Κάλυμνο σκοτεινιάζει

Και η ατμόσφαιρα στέλνει την υγρασία της να γράψει

μια ευκίνητη σιλουέτα

Που μαρτυρά όπως ένα μολύβι πάνω στην σελίδα..

Ο ουρανός απόψε ξεφλουδίζει σαν κρεμμύδι

Που απεκδύεται τον οξύ λαύρο χιτώνα του-

Δεν κλαίω·  είμαι πεπεισμένος για τα πιστεύω μου·

Θα αγωνιστώ για όλα·

Ας συνάψει συμμαχίες ανόσιες η φθορά·

Θα επιμείνω σ’ αυτά που οσμίζεται η ψυχή μου και βοά

Αθωότητα-

Εδώ

Και πάντα…

                                  Κάλυμνος 23.11. 2014

Κάλυμνος..

Απ’ το παράθυρό μου η θάλασσα

Και μια παλιά ιστιοφόρα γαλήνη.

Κάλυμνος ομοούσια του πελάγους, Κάλυμνος

Σφηνωμένη στον αφρό.

Το δίκιο της είναι ένα μεταφυσικό στερέωμα

Που το καταλαβαίνουν οι παλιοί δύτες

Σώσε με Παναγιά μου!

Ένα σχήμα που ακόμη, αν δεις σχηματίζεται

Και τα βουνά γυμνά, σαν βράχοι

Που χόρτασαν ήλιο..

Στις επιφάνειες των κοφτερών τους δοντιών

Ο χρόνος δημιουργεί τα ερωτηματικά του

Όπως έρχεται η νύχτα.

Και ο σταυρός ψηλά φωτισμένος αφήνοντας

Τον εαυτό του να ξεπεράσει κάθε εποχή

Φαντάζει σαν ένα μελαγχολικό μνημόσυνο αυτών που φύγαν

Αφήνοντας την κατοικίδια σκέψη τους να γίνει

πιο θρησκευτική κι απ’ το φεγγάρι.

Αντιγράφω την πετυχημένη αίρεση της θάλασσας-

μπροστά στο Επαρχείο

ό,τι απέμεινε απ’ τους παλιούς ενθουσιασμούς

λύεται- και μένει

μια ζοφερή συνήθεια όλα να τα υπομένουμε και

τίποτα, καθόλου πια να μην αντιδρούμε

σ’ αυτά που μας γινήκανε κανονικός βραχνάς..

                                                Κάλυμνος  23.11.2014

Περίπατος μες τον λαβύρινθο των γεγονότων

Ταξίδι πριν από την ώρα του ταξιδιού

Περίπατος μες τον λαβύρινθο των γεγονότων

Δράττω τα συμπεράσματα όπως ενός κλαδιού η απόληξη

Αγγίζει τον χαρακτήρα του αέρα, Σαββάτο μεσημέρι

Η χλόη καγχάζει πύρινη στον ρυθμό της πραγματικότητας

Το τηλέφωνο χτυπά, η επικοινωνία επιτυγχάνεται

Αρχέγονα χτυπώντας το ταμπούρλο της

Όταν σχολά η βδομάδα και οι εμπειρογνώμονες

Ταλαιπωρούνται να πετύχουν μία οικονομία θετική

Και ο θεός των πουλιών ευαρεστείται

Να μην έχει καμία σχέση με όλα αυτά, παρά

Να αδιαφορεί και να τιτιβίζει

Σε μια συναυλία που εντυπωσιάζει τον καλοπροαίρετο φίλο μου

Που διαβάζει ανακαλύπτοντας το φως που διαβάζω..

Ένας ήλιος λούζει τα πάντα με το ιαματικό ψιθυριστό βερνίκι του.

Έκλεψα την εικόνα και πάσχισα για την εικόνα

Για την εικόνα ίδρωσα και, στο τέλος

Ειλικρινά πολύ το χάρηκα-

Μου είναι φιλικά τα χρώματα

Τα ακούω πως μιλούν, έχουν την λεβεντιά τους

Μες την λιακάδα αυτή την απρόσμενη του Νοεμβρίου

Που τα επηρμένα κυπαρίσσια μοιάζουνε ψηλότερα και το γαλάζιο

Δηλώνει άγνοια για τις βροχές που μας τυράννησαν.

Φορώ μια σάρκα ταλαιπωρημένη.

Πολύ δρόμο έκανα μέσα στην κούραση- τώρα χαϊδεύω τα φυτά

Που, σχεδόν, μου αποκαλύπτουν τα μυστικά τους.

Ένας ήλιος λούζει τα πάντα με το ιαματικό ψιθυριστό βερνίκι του.

Και δίνει στην ευτυχία νόημα και συντεταγμένες..

Εισόδια…

Για τα εισόδια η Μαρία τέλεσε τα πάντα μέσα στην καρδιά της-

Κι όπως την πήρανε οι κρυφές χαρές και αναστήθη’

Πληρώνοντας τον φόρο της απέναντι στης κοινωνίας την κακία

Μες τον ναό άκουσε την ψυχή της να αγάλλεται και να στενάζει…

Του Νοεμβρίου αγγίζοντας τις μέρες

Αλλού κι εδώ που η μαρτυρία τέτοια θέλει

Αυτή η Μάνα και η αδερφή κι η θυγατέρα

Έζησε την τελετουργία απ’ το δράμα να αναγεννηθεί…

Γιατί στον νου της χάραξε πια η πιο θεϊκή ελπίδα

Και ήξερε βαθιά της ότι ο δρόμος της αυτός πονάει

Πήρε λοιπόν τις αποφάσεις της όπως οι μυστικοί το κάνουν

Και εισήλθε εκεί που την αντάμωσε μια θεία Μοίρα..

κάποιος που είναι ο πιο αθώος, συνεχώς νικάει.

Ερωμένη κατάσταση να βρίσκω μες την προσευχή τα ταπεινά μου τιμαλφή.

Καρπενησίου που διαβάζω νύχτες άξεστες και νύχτες των ερώτων.

Διακοσμούνται τα ποιήματα από τα άστρα και εδώ ανάβουν όρκοι που διαστέλλονται ως το άπειρο.

Πάει να πει: κάποιος που είναι ο πιο αθώος, συνεχώς νικάει.

Η γλάστρα μου αφήνει την αλόη να γελά.

Ο παπαγάλος μου γελά και η σελίδα κλείνει αφήνοντας υπόνοιες

για ξαστεριές και τα τοιαύτα..

Για τα χέρια μου

Για τα χέρια μου η βροχή των διαττόντων και το κορμί

Του κοριτσιού που φωνάζει

Αγγίξτε με, αγγίξτε με- χωρίς έλεος..

Για τα χέρια μου το σύννεφο

Που πέφτει και κερδίζει χοϊκό νόημα, για τα χέρια μου

Το σκοινί της καμπάνας που ακούγεται

Ως τις σελίδες τις μακρινές του Παραδείσου..

Για τα χέρια μου η πένα που διατρέχει

Τα εμπόλεμα πεδία των ιδεών και καμουφλάρει

Την Αθωότητα πίσω από της Αλήθειας της την καταφυγή..

Για τα χέρια μου και το στιλπνό φύλλο του δέντρου

Που διδάσκει ύφος μεσημεριού κι εξανίσταται

Για το ποταπό και το μιαρό του γύρω μας κόσμου..

Ανυπάκουος σε όλα, για όλα..

Ας τα χάσω όλα- μου υπακούει

ο ουρανός

Και ξέρω τα λουλούδια να αγγίζω

Με πάθος πρωτόπλαστου.

Μικρά ναυάγια που με έκαναν

Γνώστη των βυθών κι εξοικειωμένο

Μ’ αυτό το ακραίο μυστικό των ωκεανών

Δύτης καθ’ όλα.

Αντικρίζω την πανδαισία του βάθους

Οι ιδέες με κρεμούν

Ανάποδα

από το ταβάνι του πόντου.

Κερδίζω τον χρόνο μου σπάζοντας

τον γρίφο του έρωτα-

Ανυπάκουος σε όλα, για όλα..

Τι θα ήσουν άλλο;

Τι άλλο θα  ήσουν  μέσα στο διάπυρο σκέλος του ήλιου

Από μια ματαιόδοξη πεταλούδα

Που καμαρώνει τα κάλλη της; Κι όταν

Σε φλυαρήσει η κάθε κουτσομπόλα ηλιαχτίδα

Στον ντουνιά της μουσικής, τότε

Θα λαφυραγωγείς τον Πόθο που δεν σε εγκατέλειψε

Ακόμα κι όταν σε έφερε

 η ηλικία αλλού ..

Έχω μια φυλακή που σάμπως αγαπώ και μου αρέσει..

Παιχνίδι μέσα στις αντανακλάσεις, άθυρμα

Ενός χαρακτήρα των νερών

Παθιασμένου-

πεινασμένο φως να μιλήσουν όλα κάτω από το φεγγάρι

Τονισμένα στην λήγουσα,

καταστρώνοντας σχέδια

Για την άκαιρη περισπωμένη τους-

Πικρή, δύσκολη ζωή· η αγωνία

σαν μαστίγιο πλουραλιστικό

Τοκίζει τα αποτελέσματά της επί θάνατον

Και λυγίζει τις πόλεις, σαν τα κλαράκια στα μεγάλα πεύκα που

Στρατολογούνται να κρησάρουν τον άνεμο.

Μασώ λόγια, φτύνω

τα άκαρπα κουκούτσια τους-

Αυτό που μου αναλογεί το ‘χω πληρώσει

Πολλάκις.

                 Έχω μια φυλακή που με γραπώνει και

με αποσπά

Απ’ την καθημερνότητα

Έχω μια φυλακή

Που, σάμπως αγαπώ και μου αρέσει..

Τα χρώματα διδάσκουν απλότητα.

Εν τέλει απουσία

Εν τέλει ένα ανύπαρκτο ψηφίο που καθορίζει

το φως της παραγράφου

Χλιμιντρούν τα νοήματα

Σαν άλογα αφηνιασμένα

Όπως και ένα τριαντάφυλλο αφήνει

Την αυτοκρατορία του να είναι ορατή

Σε μας τους άπληστους-

Τα χρώματα διδάσκουν απλότητα.

Η αρχιτεκτονική των οστών

Διδάσκει απλότητα-

Ο θάνατος μας αναγνώθει σαν βιβλίο που οι αλήθειες του

είναι γυμνές-

Ήρθε η Τετάρτη

Κοίλη, κυρτή, εγκαλούσα

Σε μια ιερουργία της Ανάγκης

Για να ζήσω, να ζήσουμε..