Πάσχα και θα σου φέρει ελπίδα η Aνάσταση

Από να είσαι αθώος στο να φαίνεσαι κι αθώος ένας δρόμος ανθισμένου λουλουδιού

Να μην σου αφιερώνεται ολοκληρωτικά η Ιδέα αλλά να σ’ αφήνει

να δρέπεις φευγαλέο άρωμά της

Πάσχα και θα σου φέρει ελπίδα η Aνάσταση

Πάσχα και παρασάγγας μακριά η νύχτα θα σχιστεί από μια λάμψη αιθέρος

Μέσα στον θόρυβο η τάξη ανατρέπεται

Εύστοχα η πλεύση προς το αιώνιο πάει

Ο Ιησούς στον θάνατο αφιερώνει την καλή του γνώμη..

Σκέψη καπνός…

Κάτι που έζησα και το παρέσυρε η ζωή

Ως το τίποτα· κάτι μυστικό ή και ολοφάνερο, βυθισμένο

Στην λάσπη ενός αδιάφορου μεγαλείου·

Συγκλίνουν οι ζωές, εντέλει,

με έναν τρόπο το Απρόσμενο σκηνοθετεί

Και είμαστε κομπάρσοι σε έναν θίασο που θα περιοδεύει πάντα.

Παραμύθι παραδομένο από γενιά σε γενιά-

Κι έχει ανάγκη ο κοσμάκης την λύτρωση- μα πού ο νους

Και πού η κρίση;   Επί τα αυτά κινούνται οι κοινωνίες.

Κυβερνά και είναι κορδωμένος ο μεγαλόσχημος.

Ο όχλος έχει μόνο καρτερία

Και δουλικότητα να υποτάσσεται. Γι αυτό

με πλήρωσε με εφιάλτες το όνειρο.

Και στην συνείδησή μου μπήγω μυτερά αποστομωτικά μολύβια..

Ο ουρανός είν’ ένας Νόμος στιβαρός

Προσμένοντας και το Σαββάτο να γεμίζει των κηρύκων τις ανάσες…

Τι διαλαλείς πουλί κι η αύρα που το φέρνει

Στα αυτιά μου σώνει την πιο μακρινή ηχώ

Της θείας Ανάστασης;

Φρούτο της γης που ρίχνεις το κουκούτσι σου σε θεϊκά χωράφια-

Άσε τις νουθεσίες σου, δεν γίνονται ανθρώπινα τα πολιτεύματα-

Ο ουρανός είν’ ένας Νόμος στιβαρός

Κι αν γίνει Άνοιξη, εγώ που ξέρω από αγάπη, θα με βρει να ψάλλω!

Νεράιδα του όρθρου

Διάνα στο στήθος με το δόρυ του σε βρήκε το πρωί.

Νεράιδα του όρθρου, ρήγισσα των χαρούμενων ψυχών

Που καθρεφτίζονται στου φεγγαριού την λαχτάρα.

Κι η ματωμένη αιθρία σου αγάπησε το ωχ που φτάνει ως τον άλλο κόσμο.

Με ξύπνησαν οι αναστεναγμοί σου και σηκώθηκα

Πιο ελαφρύς από ποτέ ν’ ανοίξω τα παράθυρά μου.

Ψιθύριζες και ό,τι σου λόγος ήταν παραμυθιού διάκοσμος

Που έστησε το σκηνικό που κλέβει από τον ουρανό αθανασία.

Σκηνικό…

Από αρχής κάτι νωθρό και το σκεπάζει το σκοτάδι,

καθώς της πόλης οι φωνές χαμηλώνουν και κάθετα

οι μυσταγωγίες της ησυχίας ιερουργούν επάνω στα φυλλώματα

των δέντρων.

Απρίλιος.

Νηστικοί άνεργοι περιφέρονται στου πάρκου το χωμάτινο αλώνι.

Φεγγάρι λίγο που σφηνώνεται στις γέρικες ελιές.

Είσαι η νότα που μου λείπει.

Η μουσική μου υποσχετική βαθιά σελίδα.

Ave Maria

ο Ιησούς, παρών σ’ όλα τα γεγονότα της συμπόνιας

Για να αποδράσουν τα ειωθότα προς το μέλλον, ακίνητος επάνω στην προβλήτα των καιρών κι η θάλασσα ξεσήκωσε το σύμπαν.

Α όπως νυχτώνει ωραία που του επιτάφιου η τεγίδα

Στολίζεται με λουλουδιών απόκοσμο φως!

Κι ο Ιησούς, παρών σ’ όλα τα γεγονότα της συμπόνιας

Σκορπίζει την χαρά των αστεριών διάπλατα εκεί που σβήνει σπίρτα το φεγγάρι… 

Των καθεστώτων η εφαρμογή σάπιος ορίζοντας.

Στο απόλυτο τίποτα χωρούν οι μιαροί και λίγο περισσεύουν.

Των καθεστώτων η εφαρμογή σάπιος ορίζοντας.

Ιοβόλο φίδι, τετελεσμένο, που δάκνει, ουροβόρο και όπως και να το θέσεις, κακούργημα

στον κόρφο σου κόσμε,

η κάστα των λίγων

να κλέψουν τα πολλά και να πεινούν οι κοινωνίες

καρκίνωμα..

Στο τέμενος των εποχών προσεύχονται οι ταπεινοί

Η κραυγή από πού έρχεται και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι ο άνθρωπος;

Όταν ο τροχός γυρίζει και οι αντωνυμίες φθείρονται σαν από την πολυκαιρία και σκουριάζουν.

Στο τέμενος των εποχών προσεύχονται οι ταπεινοί αλλά πάντα οι ληστές του πολιτεύματος επανδρώνουν εχθρικότατο στόλο.

Έτσι βουλιάζει το απαράβατο στην θάλασσα κι οι κοινωνίες ταμιεύουν επιβουλές και απάτη.

Έλα αθώε μου και σκάρωσε την κωμόπολή σου μες

Την πρωτεύουσα της εποχής!

λέξη χαοτική

Για να θαυμάζω την μέρα στην πρωτεϊκή της αξία

Ο θεός μου ‘δωσε εσένα, λέξη χαοτική, νόημα εύπλαστο-

Και την γύρη του άνθους, τρεμάμενη και λυρική μες τον αέρα

Να κανοναρχεί, γύρω μου, απεμπολώντας της θλίψης το κέλυφος-

Για να σταθώ στο ύψος μιας αστραπής και να γίνουν ξεκάθαρα μέσα μου όλα

Ματιά μου στην πεμπτουσία καρφώθηκες

Των ιδεών και των χοϊκών επιφωνημάτων..

Στον ορμίσκο με τις βαρκούλες

Είναι η διαβασμένη χορεύτρια μες την μνήμη των ωκεανών.

Περπατά στην ακρογιαλιά και λύνει τα ξανθά μαλλιά της.

Ο πυρός αέρας κινεί τον στίχο και την ποίηση.

Ξυπόλυτο πάθος, χορογραφία της άνοιξης!

Στον ορμίσκο με τις βαρκούλες, ο γραίγος ντύνει με έμπνευση την οικουμένη.

Με τον χρωστήρα μου αφήνω τα επιχειρήματα να παίζουν με την πανδαισία των χρωμάτων..

Και γίνεται μία σιωπή δυνατή όπως να γεννηθεί ένας θεός ή να θυσιαστεί μία ιδέα στον εγωισμό των ανθρώπων..

Μεγάλη Παρασκευή…

Διάπυρη μέρα μαγική καθώς,

φύονται τα πιο άλικα ρόδα και η παρτίδα

είναι χαμένη για όλους τους διεκδικητές. Κι όταν

κλαμένες οι γυναίκες πια στολίζουν

τον επιτάφιο

και του Θεού το σώμα που αλειμμένο μύρα ευωδιάζει

αφήνει μέσα στον ναό μια υποψία

νίκης κι ανάστασης, τότε

που τα μωρά παιδιά στην κούνια ξύπνησαν και κλαίνε

ζητώντας στήθος θηλασμού κι όπως για να γραφούν οι εξάρσεις

του αισθήματος κι εγώ πιο μυστικά απ’ τον καθένα

μέσα μου προσκύνησα-

μία σπίθα απ’ την αγάπη που διαλάλησε η Καρδιά Του και με βρήκε

Παρασκευή Μεγάλη να αφουγκράζομαι τα πάντα και για όλα να ανησυχώ

μέρες που ο πλανήτης απ’ ανθρώπου συγκλονίζεται

βάφω με την μελαγχολία μου την άγουρη σελίδα μα ελπίζω

λόγια και συμπεριφορές αλλιώτικες ως να σταθούμε

στο βάθρο το ψηλό της ανθρωπιάς μας!

Μεγάλη Πέμπτη…

Φαεινή όψιμη πεταλούδα

   καμπύλο σώμα της λύπης    
      η μέρα σε χαίρεται

        ψέγω την πίκρα και χαμογελώ,  
            η χαρά ένα μπόι πανύψηλο

              στο τετράδιό μου
ο ήλιος αγκυροβόλησε

              κόπτονται οι αχρείοι να μοιραστούν τα ιμάτια

            θ’ αποδοθεί μια μέρα μια απώτερη Δικαιοσύνη

          στερεώσου επί το χάος και δες
       την προσευχή πώς πιάνει τόπο

    μες την Μεγάλη Πέμπτη,
μες την καρδιά μας!

Προστακτικό…

Μην είσαι λυπημένη νεράιδα μου

αναστάτωσε ο αέρας το σύμπαν

στον νου μου βρες το δικό σου απάγκιο

όμως

και γύρνα πρόσωπο προς την Ανατολή

ό,τι δικό σου

αποτελεί θρησκεία

που η σιωπή μου μαθαίνει..

                   Ζάκυνθος 11.4.2014