Είναι που με πονά η πατρίδα

Τέτοια απουσία μέσα στην παρουσία! Κι ο σκηνοθέτης

Που παίζει με τις ζωές εγκαταλείποντας

Τις ατάκες στην Τύχη..

Πού οδηγεί τελικά το μονόπρακτο; Θλιμμένοι

Ηθοποιοί δεν ποιούν πλέον ήθος αλλά μια ανηφόρα τραβάνε

Που πάει κατά το πουθενά.

Μου είπες, είσαι λίγο λυπημένος τελευταία..

Πώς να στο εξηγώ; Είναι που με πονά η πατρίδα,

Είναι που νιώθω το ιοβόλο σκοτάδι της

Τις συσσωρεύσεις των αχρείων που δοκιμάζουν επάνω της

Τρομερά δηλητήρια·

Είναι που νιώθω ότι αν δεν γίνει κάτι, θα χαθεί-

Σαν ένα άστρο που έλαμψε και τώρα χάνεται από τον ουρανό

Στα βάραθρα του Χρόνου και της λησμονιάς..

  

Όταν φυσάει η απόγνωση το κρύο είναι τσουχτερό.

Όταν φυσάει η απόγνωση το κρύο είναι τσουχτερό.

Να μην ξεχάσω να κάνω τις τιμωρίες ορατές.

Να μην ξεχάσω να εξοστρακίσω.

Ας χαθούν αυτοί που με κάνουν να χάνομαι.

Ο άνθρωπος είναι ο τρόπος

Ο τρόπος πρέπει να βρίσκει ιδίω τρόπω ανταπόδοση..

Εσύ...

Το σκλαβωμένο μεσημέρι χτυπά τα τύμπανα του και ο ήχος φτάνει ως τον νεφελώδη ουρανό.

Ο άνεμος κουτσομπολεύει τα πάντα.

Τα δέντρα τραγουδούν την κλασική αρχαιότητα των φύλλων τους.

Η γη αιμόφυρτη και δυνητική ζει για την αιωνιότητα των χαμένων ελπίδων.

Τολμηρές απόψεις έχει το κάθε πουλί που διεκδικεί μια χώρα δικαίου.

Εσύ που πιάνεσαι από το καγκελάκι του ορίζοντα, είσαι το θηλυκό που υπερβαίνει του ονόματος την σημασία.

Από την σταθερότητα των ζυγισμένων μηρών σου ο Άτλας του πνεύματος με συνεπαίρνει και οι λέξεις μου νανουρίζουν το που μικραίνει μπροστά σου απύθμενο χάος.

Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας

2.


Η αυταπάτη είναι η εύκολη γλώσσα μας
σαν λαμπυρίζουν
οι απέραντες μέρες του ήλιου
ή
οι νύχτες στέκονται με το ξεκουμπωμένο τους πουκάμισο
βαριές και μάγκικες
φουμάροντας μ’ ανυπομονησία
στον σταθμό ενός τρένου
και περιμένουν το κορίτσι τους
και το φεγγάρι..


Όλα συντελούνται πίσω απ’ το τζάμι που κάποιος κοιτάζει
τις γάμπες των ωραίων γυναικών
που περνούν
ή
μέσα στο κουρασμένο όνειρο του δύτη
που βαρέθηκε ν’ ανεβάζει σφουγγάρια από τον βυθό..


Το τραγικό μπορώ να το αναγνωρίσω ακόμη
και στο μαραμένο τριαντάφυλλο που χάνει
τα δόντια της όρεξης της ευωδιάς του..


Βέβαια θα μου πείτε ο θάνατος…
Πονάει ετούτη η πραγματικότητα.
Σπρώχνω αυτό που πέφτει μα δεν είναι άλλο
από βοήθεια στην ιστορία
που προχωρά
μέσα στον θόρυβο του κόσμου
που ακροάται
και την πράττει…


Ζούμπερι 27.10.1983

Γράφω όπως να είμαι ένα παρατεταμένο λυρικό έγχορδο..

Γράφω όπως να προσανατολίζομαι στο ορμέμφυτο μιας έσω πίστης

Είμαι παρών και λείπω


Όμως κι εσείς

Μην υποκρίνεστε πως είστε κάποιοι άλλοι

Γίνεται οι εαυτοί σας, αυτοί οι φθαρμένοι λέοντες

Που δεν διεκδικούν πια τίποτε άλλο

Από τα αποφάγια μιας ύαινας..


Γράφω όπως να είμαι ένα παρατεταμένο

Λυρικό έγχορδο..

Ονειρεύομαι επαναστάσεις…

Ονειρεύομαι επαναστάσεις από το μέρος των ρόδων
Χορτασμένες φαμίλιες που δεν έχουν χρεία να πολεμούν
Αρωματικές σκέψεις που ξορκίζουν την βλάσφημη κατάθλιψη
Ονειρεύομαι γαλήνη ψυχής


Τόσο εθελούσια στον έρωτα των λέξεων παραδόθηκα
Που ανιχνεύεις το μπαρούτι της περισπωμένης επάνω μου
Είμαι πιο νέος απ' ότι ήμουν ποτέ μου


Μια κιθάρα ακομπανιάρει το φεγγαρόφωτο κι εγώ σου λέω
Τα μυστικά της καρδιάς μου όπως ο άνεμος τα φέρνει
Στης κάμαράς σου τον ψίθυρο


Τα πληκτρολόγια είναι σαν δαγκωμένα χείλια
δεν θα μπορέσουν να πουν πόσο πολύ εγώ να το ξέρεις σ' αγάπησα
Ταλανίζοντας την έρμη ζωή μου
Γύρω από μια χίμαιρα που μ' οδηγούσε στο λάθος..

                                                      14.2.2011

Όλα έχουν μια κατεύθυνση.

Όλα έχουν μια κατεύθυνση.

Φοβάμαι μην με απορροφήσουν στην δύνη τους.

Κόβω μικρά κομματάκια τα σύμφωνα και όταν μου α-συμφωνούνε

ντρέπομαι την μοναξιά, αλλά σε αυτήν μέσα ευδοκιμώ

όπως το σαλιγκάρι στο κέλυφος.

Στην ουσία περιπλανιέμαι από εγώ σε εγώ

μην έχοντας να φτάσω πουθενά, μα την αλήθεια.

Οι ουτοπίες είναι γάργαρες- καταναλώνονται

νωπές και όταν η ψυχή ανάγκη τις έχει.

Οι κοινωνίες ασχυμονούν αλλά και πού σε πάει μία γερασμένη ηθική

ενός κόσμου που ολοένα γκρεμίζεται; Δεν θέλω
να μιλώ. Νεύματα κάνω

να με αποκρυπτογραφήσουν οι θάλασσες και η ταξιαρχία
των πουλιών που σηκώνει
την αυγή στα πουπουλένια φτερά της.

Ακροβατώ στο απόλυτο

Φωτεινά αγαπώ, η λύπη των ημερών με πεισμώνει, θέλω και άλλες κι άλλες αθωότητες.

Περίεργα που αφήνομαι στο πλάνεμα του φεγγαριού και μέσα

στων σελίδων την θαλπωρή.

Τα νύχια μου μεγαλώνουν, γρατζουνούν την ιδεατή σου υπόσταση, ο καιρός των αποφάσεων είναι πάντα κοντά.

Ακροβατώ στο απόλυτο, φυλάττω τα λίγα μου και τα νιώθω ακριβά, μαργαριταρένια φωνήεντα προσάπτουν αίγλη στον ποιητικό οίστρο.

Το σπίτι μου βουλιάζει μες την νύχτα, οι ορτανσίες αυθαιρετούν και αλλάζουν τον κώδικα

της ζωής
της σιωπής.

Στης γλώσσας τo λιβάδι χλιμιντρά το ατίθασο αλογάκι μου..

Καθένα άστρο είναι ένα παραμύθι τ’ ουρανού.

Πολλά άστρα-σαν αποζημιώσεις επ’ αόριστον

του ονειροπαρμένου.

Όταν προχωρά βαρύ το σκοτάδι, ακούγεται ένας σιγανός ψίθυρος

Απ’ τα κορμιά των δέντρων-

Νεράιδες χορεύουν κάτω από το φως της σελήνης και πανέμορφα ξωτικά

άδουν για να αγαλλιά ο ουρανός.

Δεν ζω πουθενά που το ξέρω:

Μένω σε μια Κυπαρισσία που ευνοεί τις παρρησίες μου.

Ο θάνατος κι η θλίψη δεν με ξέρει.

Το άλφα μου ζει σαν να έχει αποτινάξει από πάνω του οτιδήποτε στερητικό.

Στης γλώσσας τα λιβάδια χλιμιντρά ατίθασο το αλογάκι μου..

Αυτή η μέρα η άλλη

Αυτή η μέρα η άλλη

Η στερεωμένη επάνω στην ζέστα της καρδιάς, αιθέρια

Και ιαματική· αυτή η μέρα μας έχει σκλαβώσει.

Πουλιά πετούν στο γαλάζιο της, σ’ έναν

Χορό ζέφυρος να αγαπά πουνέντε.

Άφησα τα σκεπάσματα και βγήκα

Να περπατήσω μες την πόλη. Οι άνθρωποι

Ωραίοι μου φαίνονται-λιγάκι στενοχωρημένοι που η αφεντιά τους

Δεν μπόρεσε ποτέ να αντιληφθεί 
με πόσο λίγο όνειρο αγγίζουμε την ευτυχία.

Σαματάς από των Χριστουγέννων τις αγορές·

Στους δρόμους όλα είναι εφήμερα-

Μια αντίρρηση που έχω γίνεται θεληματική κατάφαση και τότε γνωρίζω

Να σιωπώ μιας και η ομιλία πουθενά δεν με βγάζει..

Κανένα παλάτι δεν έχω

Επάνω στο γραφείο η κούπα με το τσάι και μια στοίβα με βιβλία αγαπημένα.

Έξω το κρύο τσούζει κι ο χειμώνας είναι έξαρση.

Τα δέντρα είναι αντανακλάσεις της ευθυμίας πάνω στην γη.

Κόμπος δεμένος στο μαντήλι μου η νύχτα.

Ησυχία αχράντου.

Συλλαβίζω το σκοτάδι, οκνές παρομοιώσεις δένουνε με λάθη τα φυλλώματα.

Το γλάσο του ουρανού περιχύνει του βουνού την Σπερχειάδα.

Κανένα παλάτι δεν έχω παρά σε μια καλύβα μένω εντός εκτός κι επί τα αυτά στα γηραιά ανθρώπινα κυκλώματα..

Σιωπώ ή πεθαίνω;

Όμορφα απουσιάζουν τα γεγονότα από την αιωνιότητα:

Όπως να σε μπερδεύουν όλα μέσα στην πολυκοσμία

και να αναζητάς ένα μοναχικό που σε ανορθώνει δωμάτιο.

Ακούγεται η μουσική  
παράπονο λυρικό το φεγγάρι βάφει μ’ ασήμι το θαλερό υπερπέραν.

Μουσαφίρηδες ανέμων οι πανσέδες κανονίζουν από τα χρώματα να είναι πιο ποιητικοί.

Μηνός του τελευταίου        ο χρόνος ενεργεί γαλάζια κι ως τον ουρανό.

Σιωπώ ή πεθαίνω;

Έρχεται από μέσα μου η φωνή που μου υπαγορεύει θάλασσες μαργιόλες και γόνιμη γη..

Σαρανταποδαρούσα..

Άντε τώρα με σαράντα πόδια να πας

Να σταθείς μες το άπειρο.

Εδώ με μια ψυχή κι αυτό,
αφόρητα ταλαιπωρείσαι.

Είναι που αλλού τραβά η επιθυμία μας κι αλλού η ζωή μας πάει.

Τώρα φοράς το σκάφανδρο αλλά δεν θα σε κάνει άτρωτο ο βυθός.

Θα μηρυκάζεις ιδέες κάτι
τέρμινα προ του θανάτου.

Ευτυχώς σε θέλουν τα λόγια και σ’ αυτά με καρδιά ζεστή καταφεύγεις

Δίπους και ευτυχώς! Τι να τα κάνεις τα σαράντα πόδια
και την μία και μοναδική φαντασία;..

Με την σιωπή μου μηνύματα θέλω πάντα να στέλνω.

Πόσο φυλακισμένοι στα γεγονότα και η πραγματικότητα σε όλα να μας ξεπερνά!

Θόρυβος, θόρυβος μόνο

πάνω από την πόλη και κάτω
από τις τρομαγμένες ψυχές.

Ίζημα θλίψης διαβρώνει κι αυτόν που σε όλα
επιτυχώς αντιστάθηκε.

Με την σιωπή μου μηνύματα θέλω πάντα να στέλνω.

Οι λέξεις με αναγκάζουν σε επιδόσεις μυστικής ζωής.

Ζω μέσα στην κάμαρα κι έξω από τον διαβασμένο εαυτό μου.

Νικηφόρος και νικημένος αγγίζοντας
το πνεύμα των ζωηρών αντιφάσεων..