Χριστούγεννα

Πού φτάνουν τα Χριστούγεννα και τι κι αν δεν το νιώθεις εορτάζεται

μεθοδικά και χρόνια μες σε κείνο που για όλους είναι αγάπη;

Κοιτώ τα μάτια των παιδιών-εκεί κατοικεί η ελπίδα.

Η καρδιά μου μαλάκωσε- το ύφος μου είναι μια καλοσύνη διαυγής.

Χρόνε που περνάς, έλα ως την γραφή μου και απάλυνε συμπτώματα της θλίψης·

Λιγόλογος πιο κι από μια λεμονιά αφήνω το χρυσάφι μου να

το νέμονται οι αθώοι του ανθρώπινου έπους..

Μια μέρα θα λείψουν οι χαρές και η αγάπη θα σβήσει.

Μια μέρα θα λείψουν οι χαρές και η αγάπη θα σβήσει.

Τα πουπουλένια σύννεφα θα σαλεύουν αργά στον αρχαίο μουντζουρωμένο ουρανό.

Η τυφλή Τύχη θα δίνει την εύνοιά της στον ενεστώτα που ακρίβυναν οι επιτυχίες.

Σαν πυγολαμπίδες οι πόθοι θα δένονται στο στήθος των ωραίων κοριτσιών.

Θα με πάνε τα βήματά μου στην αφετηρία των ξακουστών θαυμάτων.

Η κάθε λέξη θα είναι οδυνηρή επιστροφή στο φλεγόμενο νόημα.

Στο αδιαπέραστο σκοτάδι αυτά που ήτανε μυστικά θα

υποτάσσουν το χρώμα της πραγματικότητας και σε κοιλώματα του γέλιου θα φιλοξενείται η παρουσία της θεάς.

Στερούμαστε τις κρυφές σημασίες

Ο έρωτας είναι ξιφομαχία περίπλοκη-

η αέρινη φύση των πραγμάτων βυθίζει στον ύπνο το πλάσμα που έχω στην αγκαλιά μου και το αγαπώ

χωρίς να έχω ερείσματα από την ζοφερή πραγματικότητα.

Πρέπει να αντέξεις, σου έλεγα·

Όλες οι επιθυμίες είναι ήλιος·

Στερούμαστε τις κρυφές σημασίες και δεν μας καλύπτουν οι λέξεις·

Ο θάνατος είναι μια άθροιση αμετάκλητου σκότους εντός μας.

Όταν αφήνω τον λήθαργο και ακολουθώ την φωνή

συγκινούμαι με την νουθεσία που δίνεις

και μένω έκθαμβος από των λουλουδιών την ηθική που εισβάλει

στο παρόν των δικών σου και των δικών μου αισθημάτων..

ερωτικές επαναστάσεις..

Με το δάχτυλο γράφεται πάνω στο ιδρωμένο τζάμι το κάτι που θέλω:

μπορεί ένα κρυφό σ’ αγαπώ που δεν με άφησε η τάξη των

πραγμάτων να πω

και τώρα, μόνος μέσα στο δωμάτιο, αφήνω

την καρδιά μου με την ελευθερία να παίζει

ευτυχισμένη ολότελα.

Ειπωμένα πια όλα, -αν θες,

χιλιοειπωμένα

κουρασμένα, βαρετά, καθώς

γέρνουν μες τον χρόνο και

τους αφαιρείται η φωνή.

Και εκείνο που είσαι και εκείνο που είμαι

από μακριά επικοινωνεί
και ό,τι δεν κατάφερε η ατολμία μας το καταφέρνει

αφήνοντας ξωπίσω του όλα εκείνα που ποτέ δεν ήτανε
ερωτικές επαναστάσεις..

Πλησίασε με τα όπλα που έχεις

Ένα σαλιγκαράκι που τραβά κατά την σαλιωμένη ιδέα του

αρχέγονο και φιλειρηνικό

οι μέρες που νοτίζονται από την χειμωνιάτικη μελαγχολία

η κοιλιά σου, που ξεπροβάλει από την πιζάμα κι είναι των πόθων μου το ανεμούριο

οι αποστάσεις ανάμεσά μας, οι απώλειες, οι γερασμένες συνήθειες

ένας χρόνος που επενδύει στην σιωπή και η μοναξιά που έχω μάθει ν’ αντέχω-

αντικλείδια σ’ εκείνο το σ’ αγαπώ που σου είπα και είπες..

Πλησίασε με τα όπλα που έχεις και κατάλαβε πως δεν θα παραδοθώ ει μη μόνον

η νύχτα με αρπάξει και δεν θα μπορέσω να ακούσω

τι είπαν τα φεγγάρια μας σαν συναντήθηκαν-

εσύ μες την γύμνια σου κι εγώ

σ’ ένα ευρύ πουθενά που κανείς σε αυτό δεν ελπίζει..

Όρθιος μπροστά σ’ έναν ναό που χτίστηκε με δάκρυα και με γαρίφαλα-

Γιατί με κατοικούν εκλάμψεις και ουτοπίες που εγώ μετουσίωσα-

Γιατί του αίματος η άψη αποτέλεσε μια λυρική φωτιά που με κατάπιε-

Όρθιος μπροστά σ’ έναν  ναό που χτίστηκε με δάκρυα και με γαρίφαλα-

Και άρχισε και δεν τελειώνει ο χειμώνας.

Προγραμματίζω κάθε συλλαβή που θ’ ακουστεί μέσα στην ερημιά μου-

Οι αγάπες που μπορεί ένας άνθρωπος είναι οι πιο ωραίες του σκηνοθεσίες-

Χτυπώ τα πλήκτρα και εγγράφεται η νύχτα πά’ στον αφαλό του ουρανού που απόψε

απόνα σύμπαν μακρινό αποσκίρτησε και αποκόπη᾿…

Η Θεσσαλονίκη ξαπλώθηκε μέσα στον ήλιο

Τα φανταστικά και τα πραγματικά σ’ ένα μαγνητικό πεδίο που η ζωή ορίζει και για σένα

η γη γυρίζει ή δεν γυρίζει- ποιός κόπτεται;

                           Η Θεσσαλονίκη ξαπλώθηκε μέσα στον ήλιο σαν μια γόησσα που λούεται στην παραλία του ντουνιά.

                           Ο πύργος της πλανιέται στο κενό του ανερμάτιστου Θερμαϊκού.

Ελευθέρωσα όλες τις πλανόδιες σκέψεις και ήρθα

κοντά στο μηδέν και απ’ όπου

το συμπέρασμα, για οτιδήποτε, μπάζει.

Περιφέρομαι ειλικρινής και μόνος δίπλα στης παραλίας την ευάλωτη εικόνα και το οξυγόνο κάνει να τονίζονται τα μάγουλά μου στο ερυθρό..

Η γιαγιά…

Είναι βαριά, μου έλεγε η γιαγιά μου, η καλογερική κι η προσευχή·

κοίτα που πάλι το θυμήθηκα· τώρα

που ένα νέφος θλίψης ζώνει την πόλη και των χρωμάτων που ξέρω ξεθώριασαν οι λάμψεις- εκεί

που άνθρωπος είμαι και πονώ και στην μελαγχολία σκέψεις αντιπαραβάλω

λυρικές.

Να είσαι απλός, μου έλεγε· τα λόγια της

ακόμα ηχούν μες το μυαλό μου και ας έρχονται

από την παιδική μου ηλικία, ευρυγώνιος μέγας φακός.

Πολλές νύχτες κοιτώ τον ουρανό και χάνω

προσανατολισμούς και βεβαιότητες· ένα

θυμίαμα που ανεβαίνει απ’ την οθόνη κι όμως, προς τον ουρανό, αφήνει

την μορφή της να στρώνει της θαλάσσης την τρικυμία με το δεξί

χέρι της προτεταμένο, όπως για να ηρεμήσουν τα ποτάμια που εκβάλλουν

στον ωκεανό της βαθιάς νύχτας του Δεκεμβρίου που ένα ελπίδας φως πλημμυρίζει

το αποταμιευμένο Αγαθό της ψυχής..

Χάριν ελπίδος

Χάριν ελπίδος διάγω  

μονήρης

λυπημένος-

Καθείς ακολουθεί της μοίρας του τα προβλεπόμενα·

Σφυρηλατώ την τελεία όπως για να την απολαύσω να αυθαδιά

πάνω στην πρόταση που μου αρμόζει.

Τολμώ δεξιότητες που φέρουνε στίγμα αντίστασης κι ο λόγος είναι εδώ και δεν παθαίνει·

Φιγούρες αγγέλων κατασκευάζω, ιχνογραφώ της φαντασίας τα γινόμενα.

Για ένα κύμα της ποίησης νέο, για μια νεόκοπη και σφριγηλή καρδιά

που χαίρεται της επικεντρωμένης μου αγάπης
την κυανή ευθύτητα.

Εωθινό..

Την ώρα που τα βέλη βρίσκουν τον στόχο τους και οι φωτιές ανάβουν σαν οι πραγματοποιημένες αγωνίες του ενάρετου,

το σπίτι βουλιάζει σιγά σιγά μες την λίμνη, τα ωδικά πουλιά του

αφήνουν μια τελευταία νότα να κανοναρχεί λίγο επάνω απ’ το νερό

και η διδασκαλία των λουλουδιών πάλι ατέρμονα βάλει

εναντίον της κακεντρέχειας και των ανέμων.

Το φεγγάρι βάφεται με χρυσοκίτρινη όψη και σαλτάρει πίσω από τις μάντρες που έμειναν λευκές-

στον άνω δρόμο με τα κυπαρίσσια..

Του ρολογιού οι υπενθυμίσεις ασήμαντες και ληγμένες απ’ όλα, για όλα.

Μόνο μια κουκουβάγια την αυγή παρατηρεί την μεγαλοθυμία του Θεού και, που δεν πίστεψε νωρίτερα, στενοχωριέται..

Το μελάνι ποτέ δεν με συγχωρεί.

Ένα σημάδι που λιώνει μες τα σύννεφα, ένα μακρινό δάκρυ

Που αγαπά την τελειότητα της μουσικής και την αλήθεια

Της απαλής μέρας.

                                Νερό διάφανο σαν οι προθέσεις ενός γλάρου

Που αλαφροπετά ζυγίζοντας τον στοχασμό του κι άλλο, κι άλλο..

Το μελάνι ποτέ δεν με συγχωρεί.

Με ζώνει με αδυσώπητες χειροβομβίδες που σκάζουν τινάζοντας

Την μηδαμινή μου υπόσταση στον αέρα…

Τα χέρια μου..

Τα χέρια μου είναι ρίζες, είναι πηγμένο νερό

Είναι επιφώνημα είναι σιωπή

Ακουμπούν την ύλη και η ύλη μεταστοιχειώνεται

Γίνεται χάος, μουσικό άθυρμα της μέσα μου ερημιάς

Τα χέρια μου είναι πεισματικά σύνολα που ζητούν να πλάσουν την γενναιότητα του κόσμου

Πράττουν την υποψία του φωτός, ξέρουν από την υποψία και του άλλου νοήματος

Που κρύβεται επιμελώς πίσω από την καθημερινή φλυαρία

Τα χέρια μου είναι ήλιος την μέρα και φεγγάρι στην νύχτα

Είναι εγωισμοί που φτάνουν ως το αυτί του μελωδικού γαλαξία

Καρτούν τον ρυθμό από ένα τραγούδι αρχαίο

Δίχως λέξεις τα χέρια μου είναι κραυγή που ξεσηκώνει τους λαούς των αισθημάτων

Και ταξιδεύουν πάνω από τις άπλετες θάλασσες

Κάνοντας κράτος την γιορτινή φαντασία..

                                                                2011

Τονίζοντας τις αναλογίες..

Η γη είναι μια εικασία του Θεού.

Πάνω της επιχειρούν μικρά ανθρωπάκια

Και των ζώων οι αγέλες εκείνες που αγαπούν

την τόλμη και την ζωή.

Η βροχή είναι μια επωδός καταπληκτική.

Γονιμοποιούνται οι δυνατότητες και όλο το σπέρμα του κάμπου

Γίνεται μια καλοτυχία ευφραντική.

Καθόλου απογοήτευση ή θάνατος.

Οι πόλεις έρχονται πιο κοντά στο μυστικό της θεατρικής σκηνής του ορίζοντα.

Όταν βραδιάζει φωταγωγούνται όπως μια σκέψη ή μια προσευχή.

Η μουσική του ήλιου τονίζει στην λήγουσα τις λεμονιές και τα παιχνίδια των παιδιών.

Θα σε θυμάμαι λουλουδένια μου

Θα λείψουν οι υποψηφιότητες των αστεριών από την νυχτερινή συμφωνία,

Ένα αεράκι θα σκουντά γλυκά τα φυτά,

Τα λόγια που σου λέω θα είναι μία άλλη όψη της γαλήνης

Δεν θα αποκριθεί κανένας για θάνατο.

Στην ερημιά ενός βράχου που δαμάζει το πέλαγος

Θα λέω τα παραμύθια μου, ανήξερος από τις φασαρίες των ανθρώπων,

Θα στοχάζομαι ωραία λευκά

Θυμόσοφος ενός λαού που θέλησε η ιστορία πια να μην υπάρχει.

Στην ξύλινη καλύβα μου το κρύο θα κόβει βόλτες, θα πονώ

Από μνήμη και έρωτα

Θα σε θυμάμαι λουλουδένια μου σαν μία μακρινή της νεότητας ευτυχία

Που στέριωσε ανάμεσα σε όλα που υπήρξανε πολύτιμα και βελουδένια..