Έχω δικό μου προσδιορισμό λοιπόν

Έναν ήχο κάνει η θλίψη σκαιό   σαν

να ξεφλουδίζονται οι νότες

κι απομένει η μουσική

όπως το ξίφος έξω απ’ το θηκάρι του..

      Ερμηνεύονται σωστά τα πάντα  και ό,τι μου διέφυγε

             εγκολπώνεται

μες τον ντορβά της αισιοδοξίας..

          Με πολλά λάθη πάω    και παρατηρώ

τον κόσμο που είναι πρόθυμος

και ανυπόμονος να γυρίσει στην τελματώδη φυλακή του..

Συνηθίζοντας την συνήθεια και λάμποντας

με την απουσία του   χρόνια και χρόνια   δικασμένος ερήμην

για ένα έγκλημα τιμής και ατιμίας..

Έχω δικό μου προσδιορισμό λοιπόν, σελίδα η θάλασσα

που την αρμένισα ανοικτά της Ουτοπίας και κατέληξα

αντικειμενικά σ’ όλα λουσμένος

το λάθος. Αυτό

το σκοτεινό όνομα της μοναξιάς που τρύπες κάνει

στου ουρανού τα κονάκια να εισβάλλουν

χίλιες νυχτερίδες

και να γεννοβολούν κατάθλιψη και θάνατο,

μια λέξη μου έδωσε που δεν χωράει απόψε στην σελίδα, μια λέξη φωτεινή

στραμμένη κατά την ανατολή που σε λιγάκι ήρθε,

μια κραυγαλέα ιαχή των φωνηέντων που ξεφόρτωσαν το έρμα τους

στην παραλία της μουσικής    κι εκεί

που έγιναν χαρούμενα τα σμήνη που τιτίβισαν

για μια γλυκιά αγάπη..

όλ’ αυτά που πάσχισα να είχα και να έχω..

Θα επέμβω μες την ερημιά     σαν ενός

αόρατου θεού χέρι

που σιάχνει τις μυρτιές ωδικά να μιλάνε. Θα

κρατήσω την υπόσχεση: ο ένας

που μπόρεσε να περάσει αμόλυντος την θάλασσα

κόβοντας την στα δύο     με το ποιμαντορικό ραβδί του,    ο ένας

αυτός θα πει πώς θα αλλάξει η ειμαρμένη.. Κι ενώ

βιολιά θα παίζουν κείνη την ώρα, πίσω

από τον φορτωμένο κισσό μαντρότοιχο, ο ήλιος

θα αποσαφηνίζει το ευνόητο

και ο κόσμος θα ανακτά πάλι μαγεία
που είχε και που επανέφερε η ποίηση.. Σαν λούστρο

στιλπνό που ενώ γυαλίζει, η χάρη του

δεν είναι κατανοητή παρά

πέρ’ από τις ιδέες, εκεί

που η κάθε λέξη
είναι μια θυσία

στο Ακριβές και στο Πολύτιμο   και όλ’ αυτά

που πάσχισα να είχα και να έχω..

Με συνεπήρε ο στίχος, με έφτασε στην μακρινή θάλασσα

Αμάραντα λόγια που βρήκα μες το πιο παλιό βιβλίο εκεί

στο ράφι που άνοιξε σαν πύλη του μυαλού μου ύστερα-

Απόγευμα του Ιουνίου γραμμένο

Στον ουρανό με σύννεφα και τονισμένη οξύτονα βροχή-

Ο εγωισμός που είχα ξοδεύτηκε σε έργα που δεν με ωφέλησαν, τίποτα δεν μου άφησε

Ο χρόνος – το λούστρο

Των πραγμάτων ξεθώριασε κι οι αναμνήσεις καίνε πια σαν μια φωτιά

Που πειραματίζεται κατά πού να τραβήξει-

Της κατάθλιψης έργο η σιωπή- και τι να πούμε άλλωστε; Έχει

Κακοφορμίσει η πληγή κι όταν νυχτώνει

Έρχομαι πιο κοντά στο πουθενά που ορίζω

Αγαλματένιος και ακίνητος, όπως του ερπετού η ακινησία πριν

Αποφασίσει την έφοδο-

Με συνεπήρε ο στίχος, με έφτασε στην μακρινή θάλασσα

Που όλα τα εξαγνίζει – και είδα

Να πλέουν τα καράβια κατά τον νοτιά

Φορτωμένα ελπίδα και αύριο-

Ποντοπόρα σαν η ζωηρή φαντασία μου

Που βρίσκει τρόπους και μου ξεγλιστρά

Και μόνο να την παρακολουθώ, από απόσταση, με αφήνει…

Αύριο θα αφομοιωθούμε όλοι απ’ την απουσία

Ανθίσανε οι αμασχάλες μου, βρύα φυτρώνουν στην κοιλιά μου

Τα χέρια μου έγιναν κλαδιά κι ένα πουλί

Κάθισε πάνω τους να κελαηδήσει

Η σκυθρωπή μέρα αφορίστηκε από τον ιερατικό ήλιο

Τα καλογυαλισμένα παπούτσια των σύννεφων

Κλωτσούν του χρόνου την μπάλα

Στάζουν οι ψιχάλες μες την καρδιά μου

Ο ύπνος είναι βάρκα αλλοπαρμού

Ό,τι θελήσω τίποτα δεν γίνεται

Ουραγός είμαι πίσω απ’ την δική μου ανάγκη

Αύριο θα αφομοιωθούμε όλοι απ’ την απουσία

Αύριο θα συντελεστούν τα ελέη των ψυχών

Θα μεγαλώσει υπέρμετρα η Παρασκευή

Δεν θα χωρά μες το ποίημα..

Τα καθεστώτα καθιέρωσαν τον δήμιο

Κλείνει ο κύκλος, τα γεγονότα μας ξεπερνούν,

Ζούμε δίπλα σ’ ανήκουστες φρικαλεότητες

Άοπλοι καθ’ ολοκληρίαν κι όμως πάνοπλοι, ονειρευόμενοι

Μία καλύτερη ζωή

Τα καθεστώτα καθιέρωσαν τον δήμιο

Τάχαμου κατά λάθος και τις μάζες αποξένωσαν

Βολεύει ο αιμολάφτης να είναι καλά κρυμμένος

Ο ένας που αφέντης είναι και του κοπαδιού ορίζει

Τις τύχες, είναι αχόρταγος σαν δαίμονας

Τι να τις κάνω τις παλιές σου ομοιοκαταληξίες

Εγώ θέλω νοήματα που να υπερβαίνουν

πάνω απ’ τα καλολογικά  στοιχεία που εσύ αγαπάς

αναχρονίζοντας και να μου δώσεις

Εγώ αγαπώ του μαχαιριού την κόψη

Βάλε πιπέρι αψύ στα πάντα κι αν

Φταρνιστείς απ’ την σπιρτάδα του, κάνε το κύμα σου άνεμο

Κι αναθεμάτισε εκείνα που μας ζώνουνε

σαν θλίψης κατακλείδα..

Αιθέρια και εύπλαστη

Λίθινο πρωινό μέγα

Μετά ‘πο την βροχή

Κάψες του Ιούνη να βγει μπροστά

Από της Περσεφόνης την ανάσταση

Νοτισμένα φύλλα γεμάτα νερό και μπαρούτι

Στιλπνά όσο το φιλί σου

Τρεμοπαίζουν ωραία

Ένας αέρας λίγος σκουντά

τις φιστικιές

Και τις μεγάλες πικροδάφνες

Εσύ κοιμάσαι ακόμη μες την αγκαλιά μου

Αιθέρια και εύπλαστη

όπως μια λαμπερή δροσοσταλίδα

Κοιτώ τα βλέφαρά σου

Κλειστά ματόκλαδα που τα γεμίζει μια φωνή

Από έρωτα- πού είσαι

Βαθιά μέσα στον ύπνο και συνεπαρμένη

Απ’ της αγάπης μου τον ζέφυρο και το λίγο

Της κάμαρας υποβλητικό φως;

Πατρίδα του κορμιού, αγαπάκι, μελισσάκι μου!

ΠΑΡΕ ΛΙΓΗ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Πάρε λίγη απόσταση από τα γεγονότα κι άσε

τα καυτά να κρυώσουν- σκέψου

νηφάλιος,

πού είναι ο τώρα σου στόχος· η εποχή

σε οδηγεί σε ακρότητες- όμως

πράξε με νου και με καρδιά εκείνα

τα οποία και αύριο θα έπραττες- σαν

να μην άλλαξε τίποτα και είσαι

απορροφημένος απ’ την ιστορία – τώρα

που καίγεσαι σαν την λαμπάδα και ο μύθος σου

ακόμα διαρκεί- γιατί σε θέλουν

οι ιδέες και σε αγαπά

η κοσμοθεωρία σου· και οικουμενικά

είσαι ένας αμφορέας που κρατά

το σχήμα ενός ανέμου

αναζωογονητικού,

και που ορμά να συμμορφώσει

της κοινωνίας τα άσχημα-

ποιητής με δάκρυα στα μάτια, ποιητάρης

του κόσμου που ολοένα πλάθεται

από φωτιά και με φωτιά..

                                                             12.6.2013

Έχε τον νου σου!

Πριν ξαπλώσεις κάνε τον απολογισμό· πειθήνιους

Κι υποταγμένους μας θέλει το σύστημα·     στα ζοφερά γρανάζια του

Η ζωή φθίνει και ο άνθρωπος
τρομοκρατείται

Όπως ένα σκυλί που με τις πέτρες έδιωξε από δω

Ο κοπρίτης γέρος σου γείτονας.

Πέφτουνε σφαίρες πλαστικές και σφαίρες πανικού-

ασκήσεις
πυκνής ομίχλης- στέρεψε η ομιλία·

Πού θα σε βρω όταν ανάψει η φωτιά κι ο ήχος

Απ’ τα άρματα που προελαύνουν καρφωθεί

Σαν σφήνα μέσα στο κρανίο σου; Απόψε

Είσαι εσύ κι εγώ

Που κρατούμε και κινούμε τα νήματα·

Δεν έχει σημασία αν βγει το φεγγάρι· η απώλεια

Κοστολογείται στην δική μας ζωή- γι αυτό

Έχε τον νου σου! Δες

Πίσω από κείνα που δεν φαίνονται: έτσι

Που να κατανοήσεις του καιρού το σκοτεινό

Φως – και τις επιταγές

Του τίποτα που σου ετοιμάζουν
να αρνηθείς να εξαργυρώσεις..

Με μπέρδεψε ο άτιμος αιώνας.

Όλα τα σχέδια που κάνω ματαιώνονται.

Με μπέρδεψε ο άτιμος αιώνας.

Τι σημαίνει αλήθεια - πόλεμος επί των πολέμων και

Θα μας φάει αναντίρρητα ο καπιταλισμός..

Παιδιά ζουν τον φρικαλέο της μάνας τους θάνατο.

Πατούν ένα κουμπί οι αήθεις και στην άλλη άκρη

Της γης, χιλιάδες θανατώνονται.

Ποιος είπε ότι βαδίζουμε προς την αποθηρίωση; Μπορεί κι εγώ

Ο άμοιρος που κάποτε διατηρώ μια άποψη ονείρου

Μες τας γραφτά μου κι όταν τα γραφτά μου

Με ξεπερνάνε.

Αυτόν τον μύθο που αγαπώ στα ποιήματα, αυτός ο μύθος με εγκλωβίζει

Αυτό που εξαρτάται από μένα είναι ένα ξερό κλαδί που επιμελούμαι

Την χλώρανση του.

Σαν να μην μου έκανε ποτέ ο αριθμός

Των θυμάτων της κάθε γήινης τραγωδίας και ήθελα

Να αντιστρέψω τον χρόνο και να τα δω

Δικαιωμένα μες την άλλη ζωή τους.

Αυτόν τον μύθο που αγαπώ στα ποιήματα, αυτός ο μύθος με εγκλωβίζει

Σε ένα περιρρέον λευκό και βαθύ αγωνίας σκοτάδι.

Τραγωδώ με την φορά που θέλει ο έρωτας. Κάπου θα είσαι

Εσύ ο ακροατής μου και κάπου θα σκέπτεσαι

Αυτά που σου μιλώ μήπως από εσένα υιοθετηθούνε

Και γίνεις ίδιος και απαράμιλλος εγώ..

Έρχομαι και φεύγω- όλες οι αποστάσεις είναι στα βήματά μου·

Έρχομαι και φεύγω- όλες οι αποστάσεις είναι στα βήματά μου·

Μια περιπλάνηση στο νυν της φωτιάς και στο αύριο 

του θανάτου.

Το μαχαίρι κόβει στεγνά την κοσμοθεωρία..

Οι ιδέες ξέφτισαν γιατί τις άγγιξαν με μαύρη

ψυχή οι άνθρωποι. Εμφορούνται τα μανιφέστα των λέξεων

από ηθικές που δοκιμάζουν την δικαιοσύνη στα απόλυτα μεγέθη της.

Τι ρητορεία είναι αυτή που υπερβάλλει

Στα μικρά και τονίζει τα μαζικά τέτοια μεγάλα;

Τις συμπεριφορές ψέγω που ζουν για τον φανατισμό

Εκείνοι που είναι έτοιμοι και να σκοτώσουν

Λατρεύοντας τον οίκο του θεού.

Πρόσβαση σ΄ ένα τετραγωνικό ελπίδας

η ποίηση κατέκτησε

Και τίποτα δεν θα μπορέσει να της αφαιρέσει..

Αυτή η αριθμητική φιλοσοφία σου πολύ σε παιδεύει..

37.

Τα ποτάμια κυλάνε ήσυχα προς την θάλασσα
η ζωή κυλά ήσυχα προς τον θάνατο
η ελπίδα κυλά ήσυχα προς την απελπισία
το φως κυλά ήσυχα προς το σκοτάδι..

Φοβάσαι τα ρήματα που κατατρώγουν το φοβισμένο σου υποκείμενο
που κλονίζουν το ένα σου και μοναδικό επιχείρημα
της ανάσας
όπως σου δόθηκε να ζεις.

Μαύρη πρωτεύουσα της θλίψης, μαύρη ώρα
που εσύ είσαι ανεξάρτητος μέσα στον χρόνο
που θα σε ανταμώσει γερασμένο μέσα στο μέλλον μετά..

Ασκεπής από θείο.. Πού πας;
Ταραγμένα τα βράδια σου..

Είσαι ο παρανομαστής των δεδομένων που από σένα
ξεφεύγουν -σαν για να είναι
χώρα της θλίψης η εποχή..

Ένα μαρτύριο φωτιάς που δεν το σταματάει τίποτα -Δυο
λέξεις που και αλλιώς ερμηνεύονται -Τρία
πρόσωπα- όλα σε ένα- όπως
το τρισυπόστατο αλεξίπτωτο για να πιαστεί ο θεός..

Αυτή η αριθμητική φιλοσοφία σου πολύ σε παιδεύει..
Να βρεις
το μέτρο μιας ελευθερίας που νόμισες
πως θα σε σώσει..
Αφήνει υποψίες ενοχής η εποχή..

Καθαρότατος ήλιος, μέρα σημαντική, αυτοφυής
αισιοδοξία..

Ψάξε να βρεις των λόγων σου όλο το φαρμάκι,
να αφαιρέσεις από τις πολιτικές τους εξουσίες
το ψέμα που διατρανώνει ότι έτσι πρέπει να ‘ναι η ζωή.

Πάλεψε!
Φτάσε!

Είσαι σαν πείσμα στριφογυριστό πάνω στο σίγουρο είναι σου…

Σαμοθράκη..12.5.2009

41.

Ωραία η νύχτα, καθόλου άνεμος να φυσά
άστρα πλέουνε και μια θάλασσα αρχαία
τεκμηριώνει το αιώνιο.

Στις παρυφές του βουνού ανάβουν φώτα
του άνω χωριού.

Οι νυχτερίδες που και πάλι συσκέπτονται.
Και μία ησυχία άνευ προηγουμένου.

Εκεί μέσα στην ήρεμη νύχτα γνώρισα πιο καλά το φως
του μοναχικού μου θεού
όπως που έριχνε μες την ήσυχη θάλασσα
σαν και παλιά τα δίχτυα
να πιάσει ψάρια μιας επικής εποχής.

Λιγάκι νότια σμίγανε τα νερά που έρχονταν
από τα Δαρδανέλια της καρδιάς μου.

Ένα Τένεδο ποίημα που έτσι απλά
σε άλλους χρόνους θα γράφτηκε.

Τώρα είναι αλφαβητάριο λησμονημένο.

Κι ένα βουνό φεγγάρι
τόσο ψηλό τόσο τρανό που τρέχουν
δάκρυα τα νερά του-
προς την παλαιολιθική ευανάγνωστη θάλασσα..

Σαμοθράκη..12.5.2009

Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή

52.


Από των λόγων το μετάξι κι όταν δεν θα είσαι εν ζωή
κάτι που επίμονα ακούγεται
πίσω από τις πόρτες των βιβλίων που θ’ ανοίγουνε
οι φίλοι σου οι μελλοντικοί.

Κι εσύ που θα χαμογελάς πάνω σ’ εκείνη
την τορπιλάκατο των ουρανών
περιπολώντας
ύδατα ευαισθησίας.

Θα σου λείπουν εικόνες: στην θάλασσα κοντά
μ’ ένα κορίτσι στα δεκαοκτώ- φιλιά και χάδια..

Κι όπως ο έρωτας αξίζει να τον πεις.

Μα τώρα αυτό:

Θα χεις να λες που ήσουνα ο τυχερός να μάθεις
των λέξεων το μαράζι-
κι ας σε κατάφαγε.

Αυτό που ήθελες
εν τέλει έγινε.

Λερώσου τώρα μες την σκόνη
του σύμπαντος.

Ο ένας που ήσουν ήταν πολλοί.

Ευτυχώς που σου δόθηκε αυτή η φωνή ν’ αντέξει
ακόμα
κι όταν δεν θα είσαι πια εν ζωή-
μα ούτε κι εν θανάτω…