Ο κόσμος της σιωπής

Ο κόσμος της σιωπής, υποδόριος, διχοτομημένος-

εδράζεται πάνω απ’ την πραγματικότητα και κάτω απ’ την φθορά.

Λεπτομέρεια: μιλά με το φως των αισθήσεων.

Κλείνουν οι πόρτες και εκείνος που διαβουλεύεται με τον εαυτό του νιώθει

Να μην υπάρχουν τα σύνορα, να μένει μια άπλα

Όπου τα πάντα μέσα της  είναι εφικτά, σαν

Του διαστήματος να διακόπτεται το χρονικό συνεχές και φτάνει

Η προσπάθεια να ευοδωθεί και να καρπίσει.

Μετά, καταφεύγει στα όνειρα.

Γίνεται ο ποιητής που δρέπει της μοναξιάς του τον κόπο.

Ο θώκος αδειάζει της ουτοπίας και σε όλα ανασφαλής και εύπλαστος

Δημιουργεί πολιτεύματα της καρδιάς και δικαιοσύνη

των ακριβών λέξεων..

Το σπίτι είναι αυτό -πιο ευρύχωρο από το υπερπέραν.

Δονούνται τα φωνήεντα, σαν

να τα εγείρει η αυγή και να αφαιρεί ή να προσθέτει

στον χαρακτήρα τους
εξάρσεις από κείνες που γνωρίζουν τα πουλιά

ή τα πολύχρωμα άνθη.

Πίπτουν κάθετα οι νότες

οι επουράνιες.

Το σπίτι είναι αυτό     -πιο ευρύχωρο από το υπερπέραν.

Σμίγω τις λέξεις με το πάθος του λυράρη να δώσει

μια μουσική που αναστατώνει.

Περιφρονώ τις περισπούδαστες φιλολογίες-

πουθενά δεν οδήγησαν

παρά μόνον στην κατακερματισμένη εικόνα ενός λογοτεχνικού

μαύρου θανάτου.

Μην θέλεις να εξηγώ. Βλέπω

ορθοδοξίες φωτιάς όταν για μία λέξη εκστασιάζομαι.

Και γερνάω γερνάω.

Σαν για να με αδιαφορία με ταριχεύσει

ο καιρός και μείνουν

μόνο ζωντανά τα οράματά μου.

Η ποίηση ήρθε για να με συναντήσει εκεί, παντού-

Είδα το φεγγάρι που ψήλωνε παρ’ ολίγον γεμάτο κι ασημένιο σαν

Αρχαιοελληνικό νόμισμα, που έλεγε κι ο ποιητής.

Ένα φεγγάρι δυνατό. Και μετά

Μικρότερο το βρήκα όταν ξύπνησα

Γύρω στις τρεις να είναι πιο ψηλά και να σκορπά το φως του

Επάνω στα φυλλώματα και στην αγρύπνια μου.

Αυτά που είπα μου καταλογίστηκαν. Ο καιρός

Που περνά σε δικάζει. Μια φωνή

Ακούω όπως η μέρα έρχεται κι ο ουρανός

Παίρνει το ώριμο χρώμα του, πράος και βελουδένιος.

Η ποίηση ήρθε για να με συναντήσει εκεί, παντού-

Κάτω από τις λεύκες και στον δρόμο που ακόμη κι οι σκιές

είναι οι πρωταγωνιστές ενός κρυφού θεάτρου..

Γενέθλια…

Να τρέχεις ανάμεσα στα μαχαίρια και να σου υπολείπονται κάτι αράδες

πορφυρές έως να φτάσεις

στης βραχνής πόλης τον πυρετό.

Τα χρόνια να πέρασαν. Να μην σε πάνε πουθενά τα γενέθλια- ποιός γιορτάζει

μέσα στην ρέουσα κατάθλιψη και όταν όλα

μαραγκιάζουν

σαρακοφαγωμένα από τον καημό;

Ηλεκτροκόλλησα την σιωπή- δυο σιωπές ένα ατσαλωμένο τίποτα- που μου αναλογεί.

Μονάζω τελικά κι ας μην το ξέρω. Η έρμη η μάνα μου

άλλα είχε εντύπωση θα πράξω.

Οι πιπεριές αφομοιώνουν την ψυχή μου.

Με σκούριασε ο άκρατος ιδεαλισμός.

Ο ήλιος τρυπά την κοσμοθεωρία μου

και γράφει μανιφέστα που εκπυρσοκροτούνε.

Είμαι ο αδαής που σήκωσε όλη την ευθύνη των πραγμάτων

και εκείνα σούμπιτο τον καταπλάκωσαν.

                                                           24.05.2013

Λαλάει ο πόθος και σε κάθε βήμα του αδιάκοπα και ολοένα μετασχηματίζεται..

Δίπλα στο χί το ψί και δίπλα στον βασιλικό το ωμέγα

Με ανοιγμένα τα σκέλια του, σαν η κοκόνα

Που τον φαλλό περίμενε να ιερουργήσει.

Μυρίζω τα στήθη της- τα ορθώνει το σφρίγος της νιότης.

Η ώρα έχει πλαδαρές στιγμές που ο έρωτας εκμεταλλεύεται και κάνει τρίπλες

Μες την σιωπή να φέρει του έρωτα το τόπι στα γκολπόστ της νίκης.

Εκεί να δεις παρομοιώσεις!

Πώς κατεβαίνουν τα εσώρουχα και σκίζονται οι στηθόδεσμοι από το χέρι που δεν περιμένει!

Λαλάει ο πόθος και σε κάθε βήμα του αδιάκοπα και ολοένα μετασχηματίζεται..

Εξάψεις λυρικές και πάθος

Η νύχτα δάγκωσε τον ουρανό και πρόβαλε

Το μισό ωραίο φεγγάρι.

Μπαρουτοκαπνισμένα σύννεφα και της ποιητικής των άστρων ομιλίες και καμώματα

Έως να φτάσουνε στην γη οι μουσικές από του γαλαξία τις αποστάσεις.

Εξάψεις λυρικές και πάθος

Του σκοταδιού.

Η σκέψη μου σκοντάφτει πάνω στο άρρητο και πάλι φίλος είμαι

Με τα πουλιά που κοιμούνται και αχνίζει ο ύπνος τους

Πάνω απ’ τα κλαδιά που λούστραρε με άνοιξη ο Μάιος..

Στιγμής ιαχή και ευκολοδιάβαστη κορυφαία ψυχή!

Ζητήματα τιμής κάτω απ’ τον συννεφιασμένο ουρανό τα τιτιβίσματα..

Ηχούν σαν μακρινή νότα ενός βιολιού που ξόδεψε
τις πεποιθήσεις του μέσα στο φως της αστραπής.

Σπάταλα.
Εγείροντας επαναστάσεις προσφιλείς στους καθ’ όλα επιστήμη θρησκεύοντας.

Σέβομαι αυτό που με μαθαίνει ο χρόνος και
δεν τσιγκουνεύομαι την θάλασσα.

Είναι η ηγετική μου ελπίδα
τότε που τα πολιτεύματα μ’ απογοήτευσαν.

Ευτυχώς έχω υπάρξει αθώος και αυτό είναι εμένα η λεβεντιά μου.

Στιγμής ιαχή και ευκολοδιάβαστη κορυφαία ψυχή!

Ο ΓΑΜΟΣ..

Πέφτει το απόγευμα σαν χάδι απαλό και ο γαμπρός
Μπροστά από την εκκλησία με 
τ’ ατσαλάκωτά του ρούχα περιμένει
η νύφη να φανεί που άργησε 
για να του γίνει ο χρόνος λίγο πιο μαρτύριο.
            Και όταν ήρθε εκείνη φώτισε ο τόπος
            Μες τ’ άσπρα τούλια της ντυμένη και τα γιασεμιά 
            Λευκό αθώο περιστέρι που ζητάει το φιλί και την ψυχή.
Έσκυψε τότε και γλυκά την φίλησε.
Και πάνε μέσα που ο γέροντας με απαλή φωνή
Τους καλωσόρισε και λόγια τέτοια είπε
Που γέννησαν ελπίδες οι στιγμές.
                    Όμορφα ακούστηκαν οι ευχολογίες.
                     Με έναν τρόπο και εγώ τις θέλησα.
                     Αρσενικό και θηλυκό ενώθηκαν σαν από ιερό σημάδι
                     Να πάει η ζωή μπροστά.
Κι όπως χορεύανε τον Ησαΐα
Δάκρυσε η μάνα δάκρυσε ο πεθερός
Κι η εκκλησία φωταγωγήθηκε 
από τις συγκινήσεις.
               Φιλί γλυκό ευαγγέλιο που ανάνηψαν οι αγάπες 
                    Οι καλεσμένοι ευχήθηκαν κι η νύχτα ήρθε
                    Για να αρχίσουν οι χοροί και τα τραγούδια.
Πρώτη η νύφη κι ο γαμπρός πρώτη η συμπεθέρα
Και με το φλάμπουρο ο γαμπρός μπροστά 
Που ο χορός σε έναν  κύκλο ξεκινά.
           Στο σπίτι τα κολλαριστά κεντήματα 
           Σαν όπως που με ζαχαρόνερο τα έφτιαχνε η γιαγιά μου
Και τώρα γέμισαν με όμορφα γλυκά 
Όπως η Δήμητρα της γονιμότητας 
από αρχαίων παράγγελνε.
          Κι εγώ που ήξερα ότι απάνω απ’ όλα τα μυστήρια
          Το πιο μυστήριο είναι ν’ αγαπάς
          Χαιρόμουν τόσο που έβλεπα να ζει ο έρωτας 
          που θέλησε ωραία να τους σμίξει.
Κρατάει ο χορός κι αλλάζει χέρια
Το φλάμπουρο με τον συμβολισμό του
Σαρακατσάνικο ευγονικό σημάδι
Που πάντρεψε της ειδωλολατρίας το αίμα 
με πνεύμα του Χριστού.
               Η Ελλάδα πίσω απ’ όλα αντιστέκεται 
                                    ευτυχισμένη.
Με κόπο έκρυψα ένα λιγάκι δάκρυ
Όταν η νύφη αγκάλιασε τον νέο
Κι έτσι γλυκά φιλήθηκαν.
         Από έναν γάμο για έναν γάμο 
            όλες οι χαρές τελέστηκαν..

                                                     Ξάνθη 15.9.2012

Κόρη συννεφένια λέξη

Κόρη συννεφένια λέξη
Που είμαι ξέρω αδέξιος
Να σε πω, να σ’ ορίσω

Κάνε τις επιθυμίες μου σαΐτες
Κάρφωσέ μου την ψυχή
Ας στάξει αίμα

Κόκκινα ας γίνουν ποιήματα
Κόκκινα όνειρα κι ας είμαι
Στον βωμό επάνω εγώ!

Βρωμάει το τοπίο σάπια Γερμανία..

Παγιδευμένα φεγγάρια, ουρανοί σκοτεινοί και δέος

Κάτω από την πληθυντική άποψη των άστρων που σου μιλούν για ελπίδα.

Αλλά η ζωή σκλαβώνεται από άνθρωπο για άνθρωπο.

Η ζωή είναι μια βάρκα που την εγκατέλειψε ο βαρκάρης.

Τρέφονται οι θλίψεις με τον άρτο της απογοήτευσης·

Βουλιμική είναι η στεναχώρια·

Βλέπω το πλήθος να βουλιάζει και τα ραδιοκύματα

Επιμένουν σε μια παρακμιακή μουσική

Που τρώει τα μεγάφωνα.

Η οθόνη γέμισε παράσιτα. Ο καιρός

Ήρθε της εξέγερσης.

Βρωμάει το τοπίο σάπια Γερμανία..

                                                       21.5.2013    

Στην άλλη σελίδα του ευκαλύπτου

Στην άλλη σελίδα του ευκαλύπτου, το κλωνάρι εξέχει

Όπως μια μακαρία γη μες τον κόρφο της θάλασσας.

Απεταξάμην την μιαρή κουβέντα και την κακεντρέχεια, απεταξάμην..

Ζητώ περιουσίες χελιδονιών και ανοιξιάτικες παλινορθώσεις.

Στο άγραφο που στερεώνω τα λόγια μου, εσύ

Που θα ‘ρθεις χρόνια μετά να τα κατανοήσεις

Θα βρεις το λίγο που φύλαξα

Του αρώματος, μες την οχληρή της εποχής δυσωδία.

Και θα το περισώσεις όπως σπίθα από κείνα που

Δεν θα ξαναγεννηθούν ει μη μόνον εάν

οι άνθρωποι ζητήσουν του γιασεμιού και της μέλισσας μέγα το έλεος..

Μην χαίρεσαι για τα χλωρά σου όταν τριγύρω σου ξεραίνονται όλα..

Μην χαίρεσαι για τα χλωρά σου όταν

τριγύρω σου ξεραίνονται όλα.. Το κενό

κομπάζει,

ζητά

ανθρώπινη ανάσα

λαχανιασμένη

να πληρωθεί.

Α, κόσμε

ξεφτισμένε,

πονάει

η πορεία
στο μονοπάτι σου-

ας αντιδράσουνε οι φωτοδότες
στου ερέβους

τις σκοτεινές ταξιαρχίες..

Ξυπνάς αγέρωχή μου ιέρεια!

Πίσω απ’ τα πράγματα, γυμνή σαν σάλπιγγα που θα σαρώσει τα μεγάλα τείχη

Και στεγνή σαν φωνή που την λυμαίνεται ο αέρας, πρωί

Που όσα δεν ξύπνησαν μένουνε νικημένα μες τον λήθαργο του ύπνου,

Κάτω από τις τριανταφυλλιές, πίσω απ’ τον μαντρότοιχο, στο σπίτι

Του κηπουρού που αγάπησε παραφυάδες ιδεών, εσύ

Προβάλλεις σαν ιέρεια που την στεφάνωσε με την αλώ του το φεγγάρι.

Και τότε που το κόσκινο του αέρα κρησάρει
την μελαγχολία μέχρι κόκαλο, ξεφεύγει

Σαν προσευχής καταστάλαγμα και σαν πάνω στα φύλλα η δρόσος, μια λεξούλα

Που ο έρωτας έπλασε, μια σύνεση

Να αποθεωθούν απ’ τα φιλιά τα σώματα και ν’ απομείνει

Γαλάζιος ύμνος της φωνής σου που δονεί το χάραμα και κάνει
την αυγή να ιριδίζει..

Η εξουσία, αχ η εξουσία!

Η εξουσία, αχ η εξουσία!

Βραχνή φωνή του ακόλαστου μέσα μας..

Φλέγει τα ένστικτα, κινεί τα νήματα

Κανείς δεν αντιστέκεται

Χωρίς να χάσει το κεφάλι του.

Η εξουσία, αχ η εξουσία!

Μονόδρομος προς της φιλαυτίας το σκέρτσο.

Του αίματος ο δεσμός δεν αρκεί

Να καταλύσει την φλόγα της. Αχ η εξουσία

Που την γυρεύουν οι πολλοί και μόνος ο ένας,
φοβισμένος πάντα, θα την εξασκήσει..