Φθινοπωρινό τέμενος…

Ο παπαγάλος μιλά λέξεις που του ‘μαθα.

Οι μουριές ψήλωσαν έξω απ’ το σπίτι μου τόσο.

Ακόμα ζέστα κάνει τον Σεπτέμβριο.

Οι λόγχες των στρατιωτών στάζουν πικρό φαρμάκι.

Τραβώ καρέκλα, κάθομαι

μες το μπαλκόνι τ’ ουρανού.

Με φαντασία πάω πού πάω.

Όσα μου ανήκουν μάλλον θα είναι όλα τους φανταστικά.

Παλιό παρατημένο εργοστάσιο που ρήμαξε και το κατοίκησαν αλλοδαποί.

Οι ευκάλυπτοι που όσα χρόνια δα τους παρακολουθώ, περί πολλά, κι ας ψήλωσαν, τυρβάζουν.

Κάπου ανάστησε ο υδράργυρος τον ξεχασμένο τζίτζικα.

Γέλασα τόσο! Που τον άκουσα γέλασα με την φάρσα του, τόσο!

Τέμενος φθινοπωρινό του νου μου προσευχή και αέρας

Λίγος και περιχαρής όπως που πάει να νυχτώσει.

Οικουμενικά είναι όλα τα λόγια σου- και που τα είπα και τα είπες

Γράφτηκαν σαν του έρωτα καινούρια ευαγγέλια.

Μέσα στο φως. Σε ό,τι εκφράζει μ’ όλες τις εκφάνσεις του το φως.

Χωρά ο χρόνος σ’ ένα ποίημα;

Χωρά ο χρόνος σ’ ένα ποίημα;      κι ας μην πλησιάζεται

ποτέ το Αδύνατον.

Κινούνται οι αξίες σαν φωτιά
που κατακαίει τις πραγματικότητες.

Ίδια στοχάζομαι πάντα

θα μπορούσα κάλλιστα να σφάλλω κι ας μην σφάλλω

Ασφαλώς αφού από μία αντινομία κάποτε θα γεννηθεί
μία Ιδέα παραδεκτή από τα πλήθη.

Εντευκτήριο άτεγκτων αξιών που προσεγγίζει εκείνος που ζητά
την αρχαιότροπη μιλιά του.

Αγρυπνά η καρδιά μου να σώζει

το φως και ας με πληγώνει

το του φωτός λιβάνι και έλεος.

Αυτό που είναι η αλήθεια θες με σύνεση θες από ένστικτο

πάντα σαν θησαυρός εντός μας θα κυοφορεί

Ιδέες που συγκλόνισαν τον κόσμο.
Oυμανιστικά εργάζονται

οι λίγοι που λατρεύουνε τα οικουμενικά τραγούδια.

Τήλε μου έρχεται η φωνή.

Το απόγευμα έχει ένα σχήμα ολοκάθαρο.
Πίδακες φωτός καρατομούν την αίγλη του ηλιοβασιλέματος
Οι αξίες της φωτιάς κανοναρχούν το νόημα της παρρησίας του
θετικού της νύχτας πόλου.
Νυστάξανε ξανά τα χελιδόνια.
Οι κουκουβάγιες ξυπνήσανε.
Ο αέρας πράττει νόμιμες αύρες.
Τήλε μου έρχεται η φωνή.
Τήλε την καταγράφω και
Αποκωδικοποιώ τα κοφτερά ατσάλια της.
Πύθιο μυστικό που κρύβεται μες την απάθεια των όχλων.
Δύσκολο πάντα να το δεις.
Με πάθος αποκρυσταλλώνει η γαλήνη τ’ όνομά της
μες την κλειδωμένη άποψη των αντιφρονούντων.
Τρέφομαι με ορό ασύνορης μουσικής.
Δοκιμάζω τις υποταγές των λέξεων.
Όλα μου είναι πειθήνια.
Υπερεργασίες τελούνται ώσπου να γίνουν οι ώρες μεσάνυχτα.
Μετά χαμηλώνουν τα φώτα και
Ξεκουράζονται οι ηθοποιοί.
Το ήθος περισσεύει και κρεμάται επί ξύλου
και υάλου αγαθού δαίμονος.
Περιεργάζομαι την στιλπνή αχιβάδα της Ιδέας.
Συνωμοσίες καλλιεπείς ρίπτουν μπετόν ακινητοποιητικό
πάνω στην πρωτοκαθεδρία του εγωισμού των φιλολόγων.
Κι όμως ο Όμηρος ωραία διέφθειρε!
Ακόνισε την ουτοπία μας έως θανάτου.
Πού να το καταλάβουν οι μωροί;
Η ποίηση από γινάτι και ξενύχτια πάνω στην γεωγραφία μίας μη
Πατρίδας γίνεται ξεγίνεται.

Ο άνεμος θα πάρει την απόφαση των καταρρεύσεων.

Ο καιρός φορτώνει οδύνες στον νου του κόσμου.
Πολίτευμα άηθες έχει η Ευρώπη που γέρασε στις ιδέες της.
Κρατά τα σκήπτρα της ευτέλειας και η παλιά της δόξα πάει:
Δεν αστράφτει γι αυτήν κανένα αστέρι.
Όλα γέρνουν τα φιλοσοφικά της λιθάρια προς την σκόνη του σύμπαντος.
Η κραταιά πάλαι ποτέ επαναστατικότητα της κοιμάται.
Στο πάζλ των κρατών όλες οι δυστυχισμένες ψηφίδες της αποτελούν έωλη θέση.
Ο άνεμος θα πάρει την απόφαση των καταρρεύσεων.
Η κάθε κοσμοθεωρία εκάμθη.
Νυν μνήσθητί μου Κύριε το χρεοκοπημένο ταμείο.
Όλα για τον παρά εργάζονται τα αφεντικά.
Ουδένα που κατάλαβε πως η ζωή φτωχαίνει η ρημάδα φτωχαίνει.

Ω αιωνιότητα αγκιστρωμένη πάνω στο τίποτά μου

Ω αιωνιότητα αγκιστρωμένη πάνω στο τίποτά μου
Κατορθωμένο αντιφατικό σκουλήκι
Που με τρώει ολόκληρο,
Από πού να κοιτάξω και να μην δω τον τάφο μου;
Την κηδεία των επιθυμιών, το φθίνον φωνήεν της χαράς μου;
Όλο και πιο σκοτεινά έρχεται η σκέψη να μ’ ανταμώσει,
Τα άστρα αφήνουν το φθόριό τους πάνω στον ουρανό- αλλά εγώ δυσοίωνα κοιτάζω
Που οι πατρίδες κατοικούνται από άτολμους νοσηρούς επαγγελματίες
Που μαυρίζουν την πολιτική σαν ένα σύννεφο σκούρο,
τον ουρανό.

Νικώ στην μοναξιά μου

Μερίδια κυμάτων σαν αυτά που μοίρασε η θάλασσα σαν κλήρο στα στιλπνά κοχύλια της.

              Τα δέντρα ανασαίνουν ησυχία και υγρασία απόκοσμη.              

Πέφτει το βράδυ.

                                                   Νωχελικό.

                                                                      Ανηφορίζουν αιγοπρόβατα για το μαντρί.

                        Ο ουρανός ξεφορτίζεται.

                Σιντεφένια άστρα κινούν κατά την πλάστιγγα της δικαιοσύνης, το φεγγάρι.

                                                                           Το ντέφι των φύλλων ξεκινά.

             Δρεπανηφόρες σκέψεις βασανίζουν του κεφαλιού μου το πέλαγος.

                 Νικώ στην μοναξιά μου και ψάχνω

                                                                      Σ’ ένα λευκό χαρτί την μαρτυρία μου.

                         Ακάνθινο ετούτο το αρχονταρίκι.

                                            Μονάζω κι ας είμαι μες τους πολλούς κι όμως ο ένας

                                                          Που ζητά των απλών πραγμάτων το θέσφατο.

Είσαι η τριανταφυλλένια Χρυσηίδα που την θέλησαν πολλοί.

Δόκιμες λαμπηδόνες και μακρύς γιαλός
Και αδέσποτοι γλάροι ψηλά στο στερέωμα
Λάμψεις πολυσέλιδες και απαύγασμα της σελήνης
Όταν η οπτασία που είσαι συναντά το φιλί μου.

Μες την ερημική παραλία γυμνή κολυμπάς στον έρωτα της θαλάσσης
Τα μαλλιά σου κρατούν διαμαντικές νεροσταγόνες
Που βαραίνουν σε αξία το σούρουπο
Είσαι η τριανταφυλλένια Χρυσηίδα που την θέλησαν πολλοί.

Κυρτός ουρανός φέρει την αυταπάτη  μου να τον κοιτώ και να μην τον χορταίνω.
Εσύ ανάλαφρη ζητάς του μαρτυρίου μου την ανυπόφορη παράταση.
Ζω για ένα άγγιγμά σου παθιασμένο.
Κι ας λάβωσες παντού τον Αχιλλέα σου-
εκείνος ρίμες παίζει με τα άστρα στην καρδιά σου!

Ελλάδα απόφαση χαρά μου!

Σύρεται πάνω ουρανός και ολοκληρωμένα πάνε προς της κοινωνίας την κόντρα
τυφλά συντάγματα. Πολλών χρημάτων οργασμός καίει τα ταμεία των πια ρακένδυτων.
Αναταραχές θα ξημερώσει η μέρα.
Ανεξέλεγκτες ορδές θα πλημμυρίσουν τα λερά πεζοδρόμια.
Αν δεν προσέξουν οι κρατούντες θα χυθεί αίμα αθώων και θα τρομάξει το κυανό φεγγάρι.
Αλλάζουν όλα σαν με μια εγκύκλιο αλλά ο κύκλος δεν τετραγωνίζεται.
Νόμιμα όλα απενεργοποιούνται.
Τα πλήθη θα βελάξουν πεινασμένα.
Πατρίδα είναι η φωνή που κάνει τον λαό της με κατάνυξη να την ακούει.
Τα ποιήματα που θα γραφούν αύριο θα κεφαλαιοποιούν την ελπίδα.
Ελλάδα απόφαση χαρά μου!

Πάντα ο κόσμος μ’ άρωμα θα ερμηνεύεται-

Κάθετη σιωπή και αντίλαλος πίσω από την συστοιχία των δέντρων.
Φεγγάρι κάτι πιο πολύ απ’ το μισό. Η ώρα ακομπανιάρει την φωνή του σκότους και κάπου εκεί, στα πληκτρολόγια, σφαδάζουν των σκέψεων οι προύχοντες.
Ποιητικές ακροβασίες, νεύματα καθοδηγητικού αέρα που σαλεύει μες τα κυπαρίσσια,
Και φωνούλες σιγανές, γειτόνισσας που πλέον δεν υπάρχει,
Ο θάνατος την σκούντηξε νωρίς και τώρα
Ξυπνά μες σ’ άλλους ουρανούς.
Οι γλάστρες πιθανολογούν για μια ευωδιά που σκλαβώνει-
Πάντα ο κόσμος μ’ άρωμα θα ερμηνεύεται-
Κοιτώ την κοπέλα μου που με κοιτά και φτιάχνει
Ένα τραγούδι που απλώνει το μελάνι του από καρδιά σε καρδιά..

όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.

Καρέκλες καφενείου και ήλιος
Που φαίνεται και κρύβεται, γυμνός
Αέρας που τρομοκρατεί τα σύννεφα.
Άνθρωποι που ζουν όλα τα όρια της ανοχής έως ν’ αλλάξουν
πάλι οι ισορροπίες.
Κουβέντες που ξεδιαλύνουν τις καταστάσεις και καταστάσεις
που καθόλου δεν ξεδιαλύνουν τα πράγματα.
Σκοινί που θα τεντώσει κι άλλο.
Αν ήξεραν οι λαοί τι μηχανεύονται οι χρηματολάγνοι
Θα ένωναν του αίματος τον πυρετό να ζήσουνε
Τις άγριες που θα μπορούσανε ελευθερίες.
Αλλά όλα δουλεύουν τα συστήματα για να σου σταματούνε το μυαλό.
Έχε τον νου σου!

Ηθοποιοί σε έναν τραγωδίας ρόλο

Η νύχτα υπενοικιάζει τα άστρα της στον καθαρό ουρανό.
Με έμπνευση μεσάνυχτου, έρχεται το μισό φεγγάρι.
Είμαι ή δεν είμαι; Είσαι ή δεν είσαι; Είμαστε
έτοιμοι να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλον με πάθος
που μόνο ένα μονόπρακτο όνειρο έχει;
Ηθοποιοί σε έναν τραγωδίας ρόλο που, στην ουσία, πάλι,
οι ίδιοι υποδυόμενοι τον εαυτό τους, πάσχουν
κι αδύνατον να τον καταλαβαίνουν..

                                                    Βόλος 18.10.2009

Ξημέρωσε στην πόλη

Δίκυκλες μηχανές και ταχύτητες
Που παν’ προς το ακαριαίο.
Ξημέρωσε στην πόλη και οι μέρες
Του Σεπτεμβρίου όπου να ‘ναι τελειώνουν.
Λίγο παραλίγο να μας βρει μια βροχή.
Αλλά το αεράκι βασανίζεται να διώξει
Κάθε κακοδαιμονία που μας ταλάνισε.
Τα μαγαζιά άνοιξαν. Οι πελάτες κοιτάζουν βιτρίνες.
Κίνηση βιαστική στους δρόμους. Τα λεωφορεία
Γεμάτα αλλοδαπούς τραβάν κατά το κέντρο που
Είναι πιο έντονες όλες μας οι δραστηριότητες.
Εικόνες στο μυαλό από ένα αρχαίο θέατρο που ο άνθρωπος
Είναι και θα’ ναι ο πρωταγωνιστής.

 

Η διαλεκτική της νύχτας έχει τριζόνια

Χωλαίνει η επικοινωνία    αυτό που στέλνει η μέρα που ξοδεύτηκε
είναι σαν σήμα καπνού που επισημοποιεί το αόρατο
Η διαλεκτική της νύχτας έχει τριζόνια
που σκοντάφτουν στην κακόφημη συνοικία του φεγγαριού
Μια βελόνα κεντά τα σύννεφα κι εκείνα στάζουνε ροσόλι κι άποψη φωτιάς     οι οιμωγές των νικημένων στρατιωτών βάφουν με αίμα θλίψης τον συννεφιασμένο ουρανό  
μια μάνα δέεται, μια κόρη
Ευλάβεια απαιτούν τα λόγια κι οι ψαλμοί που μου είπες για να πω
Τώρα κανονιοβολούν την κάθε ασύντακτη γραμματική που καταφέραμε - 
όσο να διαπρέψουν στα ποιήματα
των ποιημάτων οι παρομοιώσεις..

Όπως σμίγουν ερωτευμένα τα χρώματα...

Όπως σμίγουν ερωτευμένα
Τα χρώματα     δυνατές συγκινήσεις ξαφνιάζοντας     κι εγώ
Που ποιώ ένα ήθος λουλουδιών που ενστερνίστηκαν απέθαντη άνοιξη
Τελεσίδικα μόνος   παρακολουθώντας από κοντά
Τις συγχορδίες των άστρων   και την ρέουσα μουσική
Των κελαηδισμών που απέβησαν
Μοιραίοι για την εθνότητα των αθεράπευτα ονειροπόλων
Συγκεράζοντας το φως της ψυχής με του λεπιδιού το ατσάλι
Τις νύχτες που με γαλουχήσανε κι ως μες τα στήθια μου άφησαν χνάρι
Κοιτώ το μισό και τρεχάτο φεγγάρι τους    γλυκαίνει η καρδιά μου
Πάλι αγαπώ την θάλασσα   τα κοχύλια της ξεβρασμένα στην απόμερη ακρογιαλιά   του δειλινού την μαντική που το καταλαβαίνεις πια ότι θα λάμψει το αύριο   μοσχοβολώντας νάρδο και τρεμίζοντας μες την καρδάρα τ’ ουρανού το γάλα   της μαγικής των λεξιλογίων συλλαβής.