Κυριακή

 

Τώρα φωνάζω και μ’ ακούει ο άνεμος
Και
Μια τρύπια Κυριακή

Δηλητηριάζοντας τον εαυτό μου με μια μουσική
Τρελή
Κ’ έναν εγωιστικό κύκλο χωρίς κέντρο

Ποιος θεός θα βρεθεί για να πάρει
Στην αγκαλιά του ένα όνειρό μου κατουρημένο,
Όταν σκοντάφτει η λογική στο πεζουλάκι της αγάπης

Όρθιες κοιμισμένες σκέψεις μέσα στο καθημερινό
Καρβέλι όταν πεινάμε,

Όταν ξυπνάμε από τον λήθαργο και δεν είναι
Ένας στο πλάι μας

Φωνάζουμε «Αγάπη», ο ορίζοντας μεγαλώνει,
Απέραντος…

24.7.1983
Ζούμπερι

Ο ΠΑΠΠΟΥΣ.

Να μυρίζει ωραία το πεύκο κι ο παππούς μου αναστημένος να στέκεται
Ανάμεσα στις ανθισμένες κείνες που αγαπούσε τριανταφυλλιές.

Με το αγαλματένιο του χαμόγελο.
Πάλι καπνίζοντας.
Και ο καπνός
Όπως να βγαίνει έξω από την γυάλα ετούτη
Που τον κήπο περιέχει αυτού του ονείρου.

Κίτρινα και βαθιά
Κόκκινα ρόδα. Αιώνια σύμβολα!
Ξιφομαχούν μες τον ευωδιαστό γύρω μου άνεμο..

Τώρα μες απ’ το όνειρο κοίτα που αναιρείται ο χρόνος
Όπως με σπόγγο σβήνεται
Στον μαυροπίνακα η λάθος μας γραμμένη ορθογραφία-
Κι είναι ο δάσκαλος σαν χρόνος πάντα αυστηρός.

Να βλέπω τον παππού μου όπως αντιγράφω νοσταλγία στο μουντζαλωμένο μου τετράδιο
Που του περίσσεψαν τα λάθη και οι λέξεις αινιγματικές
Τους αναγνώστες του θα δυσκολεύουν-
Όλο.

Και μου λέει πάλι το μικρό του μεγάλο παράπονο.

Όπως καπνίζει και φυσάει τον καπνό
Ολοένα προς τα πίσω:

Προς τους πικρούς
Παλιούς ελληνικούς αιώνες!

7.5.2008

Έντομα είναι ο ύπνος μου αδύνατος κι εσύ..

 

ΙΙ

Έντομα είναι ο ύπνος μου αδύνατος κ’ εσύ.
Που συμφωνούσα κάποτε με το «δεν γίνεται» θυμάμαι
Να κερδίζει σε ύψος το μεσημέρι∙ η κάψα
Να ραγίζει τα τζάμια του
Πάνω στα χούγια του Αυγούστου να αναγνωρίζω
Που απίθωνες ένα τοπίο της Λέσβου απαλά
Στα χέρια μου που τα 'καψε η τύχη.

Σπούσαν τα κουκουνάρια σαν λεπτά
Σ' ένα ρολόι δευτερόλεπτων αγίου
Τα πεύκα έκαναν όπως που κάνει η λύπη μου
Συνέχεια ξεφλουδίζονταν
Ρέαν γυμνά μέσα στην όραση που σ’ είδε.
Άπιαστη για το βήμα του ματιού
Συγκρατημένη από έναν ψίθυρο ημέρας
Πρόλαβα να σε βρω στο ζόρι που με έσκαβε
Λέγοντας « γειά σου» δίπλα στην ξανθή σου καλημέρα…



12.8.1983

Ζούμπερι

ΠΡΩΙΝΟ..

 

Στάξαν βαριά χαράματα τα δέντρα
Με το συμβάντο της αποκαθήλωσης του ήλιου
Μικρές παρηγορήτρες αερούλες στήσανε χορό
Βάλανε τα καλά φορέματά τους
Τώρα το Ιούνιο παιδί γελάει και παίζει
Η θάλασσα το βλέπει ξεπλυμένο
Από το μέλι του καιρού βγήκε η ιστορία
Γριά τσιγγάνα μαυροφορεμένη
Τα λιγδωμένα της μαλλιά είναι σκοινιά του πόνου
Αγχόνες γίνονται για τις αισθήσεις που χωρούνε
Και κλαίει κλαίει το θαύμα τους το ατόφιο.

Η ρίζα του αίματος γέμισε γόπες των τσιγάρων
Η μνήμη απόχτησε γινόμενο και διαιρέτη
Βγήκα στους δρόμους αίθριος, σχεδόν μισός
Για να τελειώσω με τον εαυτό μου.

Μετά μου λες η γη φυγοδικεί
Πλαταίνει η απόλαυση της μοναξιάς με ευχρηστία
Φαντάροι απελπίζονται μ’ επιμονή
Βακχεύουνε στον σάπιο εγωισμό τους αναγκαστικά υποταγμένοι
Ενώ από την ηθική ενός λαμπρού μονοφαγά
Το κράτος φτιάχνει νομοσχέδια της πείνας…


6.6.1983
Ζούμπερι

ΡΑΨΩΔΙΑ ΤΗΣ ΘΕΛΞΙΟΠΗΣ

 

Όψη του θήτα, σαν
Θελξιόπης γυναικείο όνομα.
Ομηρικό. Κι ανάλυσέ το:
Θελκτικό κάτι κι από μυρωδιά
Λουϊζας αν την τρίψεις στ’ ακροδάχτυλα.
Και όπ-μα, όμμα, μάτι του βοριά
Πάνω απ’ την θάλασσα των μπλε παράθυρων
Που ανοίγουν να κοιτάξουμε ευτυχισμένα.
Γιαγιάς της Λέσβου μιας μαμής
Βαφειό Λεπέτυμνου. Ράχτα
Κι ελιές. Μποστάνια

Της θεία Σταυρίτσας, θεία Λένης:
Κόρες αιολικές. Δώθε κρατάει η σκούφια μου
Κι εκείθε: Ιωνίας διωγμών ανθρώπων
Άστεα. Διηγήσεις
Μάνας της μάνας μου για το ΄22.
Αδέρφι του παππού που χάθηκε για πάντα
Αίματος φόρος της φυλής
Ξεριζωμός πικρός. Μοίρα;

Αν κρατάω κάτι από μνήμες παιδικές
Έναν παππού που μπόλιαζε τα δέντρα.
Σίγουρος. Αυτή ήταν η φτιαξιά του.
Αγάπαγε τις λεμονίτσες και τα τριαντάφυλλα.
Μού 'μαθε μια κηπευτική ολόχυμων ονείρων.
Κάπνιζε κάπνιζε ολοένα. Σαν
Να 'θελε να μην ξεχάσει εκείνον τον καπνό που έπνιξε
Την προσφυγιά του. Πονούσε.
Πονούσε πάντα.

Και ένα χωριό λιγάκι πάνω από την Μήθυμνα
Σαν άλλης εποχής ναυαγισμένο μου κονάκι. Ήλιος
Και χρόνος σύμμαχοι. Με το χέρι
Πρωτόκοψα απίδια, σύκα. Άκουσα τα νερά.
Βρήκα τον πλάτανο ασπίδα για την ζέστα του μεσημεριού
Είδα την ποίηση
Ζωντανή- σαν να 'πιανε ένας σπόρος
Μέσα μου.
Κούρνιασα μες την φύση σαν να μ’ άγγιξε
Μ’ ένα ραβδάκι μαγικό νεράϊδα…

26.7.2007

ΠΡΩΙΝΕΣ ΑΚΤΙΝΕΣ..

Ι

Πρωινό σαν σε καθρέφτη-

Όλα ακινητούν

Ανάβει η λευκή γαρδένια της μέρας

Τα μάτια του ήλιου ανοίγουν

Όλα ζεσταίνονται-

Λίγο,

λίγο μόνο

Πάνω στο πρόσωπο του κόσμου

Ζωγραφίζονται χίλιες εξάψεις…



ΙΙ

Βαστάει ακόμα από την νύχτα η ψύχρα

Η υγρασία γυαλίζει τα παπούτσια της

Κάνει μια τρεχάλα ρυθμική

Το κουμάντο το 'χει ο ήλιος

Ροζαλί ουρανός και σπαρμένο συννεφάκι

Που βλασταίνει…



ΙΙΙ

Ο κήπος πέφτει μες το πρωινό

Ασήμαντο χώμα, λουλούδια ασήμαντα

Το ακονισμένο μαχαίρι της ώρας

Σφάζει την καρδιά του Σεπτέμβρη…


22.9.1983

Ζούμπερι

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ..

Μουσική που μου χαρίστηκες όταν
Όλες οι σιωπές ενωθήκανε
Κ ήμουνα μόνος αστροπόρος στο νεφέλωμα
Ξέροντας ότι ακούγεται φριχτά η γαλήνη
Κι η μοναξιά πονάει σαν έγκαυμα.

Τώρα ελάτε να μου παραστέκεστε νότες
Το καλοκαίρι αλλάζει τα σύμβολα
Οι παραλίες γεμίζουνε με φωνές των παιδιών
Οι πιο σημαντικές καμπάνες των νησιών
Ξύνουνε μια ασβεστολιθική ουτοπία.

Μένω στην χώρα των τιτάνων κι όμως
Πως γέμισε με νάνους τούτο το τοπίο
Μπατάρει στα ρηχά μ’ έναν καημό από κρύσταλλο
Κραδαίνεται μέσα στην ερημιά του
Μόνο τον ήλιο βλέπω νικητήριο
Να δίνει τους χρησμούς σαν ακατάληπτους
Που ορίζουν ένα πέρασμα ελπίδας.


9.7.2007

ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ..

Ένας πανζουρλισμός από φωνήεντα:

Πηδάνε στις ταράτσες των σπιτιών, αλλάζουν ύφος,

Μ’ έναν χορό τρελό βακχεύουνε στην Πανεπιστημίου,

Μυρίζει καυσαέριο, ολέθρου ταληράκι,

Αλλάζει η οδική γραμμή με δυσκολία:

Έρχεται ο παλιατζής της μνήμης και τ’ ακινητεί,

Δημόσια πάρκα, καφετέριες, μηχανουργεία-

Απ’ το πετσί της ύπουλης πρωτεύουσας

Πετάγεται στα ξαφνικά ένας κιτρινιάρης

Απαίσιος ποντικός φθοράς και σε δαγκώνει…


24.6.1983

Ζούμπερι

ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ..

*Ζητείται αριστούχος ποιητής να μεταφράσει την Αγιά-Γραφή της θάλασσας..

*Ζητείται γλάρος να υποσχεθεί το πέλαγος κι όλα τα καλοτάξιδα καράβια..

*Ζητείται αθώος να επωμιστεί τις αμαρτίες του ντουνιά..

*Ζητείται μια Μαρία που θα υποδυθεί την Αθηνά όπως θα φτάσει ως τις μέρες μας φαρμακολύτρα Παναγία..

ΣΥΝΤΟΜΟ ΠΟΙΗΜΑ!

Ήρθα εδώ από ένα όνειρο εφηβείας

Ήρθα εδώ από ένα όνειρο εφηβείας, ήρθα
και δεν έχω τίποτα από το παρελθόν να περισώσω..

Το φως ξεχύνεται επάνω στα χτισμένα σαν τ’ αγριοκάτσικα σπίτια
που σκαρφαλώνουν στον άγριο βράχο- ήρθα εδώ
που δεν είναι να ξέρω και κάτι που να έχει αξία- ήρθα
και είμαι με ένα φορτίο λέξεων βραχύβιων ο εντεταλμένος
να ξέρω πόσο κοστίζει πραγματικά στον καθένα μας η θλιβερή μοναξιά.

Ο αέρας είναι ζεστός, η πόλη κοιμάται·
με τον εγωισμό μου περιφέρομαι ανάμεσα στους άδειους της δρόμους:
ανήμπορος να ευτυχήσω με κάτι.

Είναι μια σκευωρία των ιδεών πρώτα να κάνουν πως σου παραδίνονται
και μετά να αυτοκτονούν, όπως οι καμικάζι
εκείνων των «άλλων θρησκειών» πασίχαρες
και αποφασισμένες μέσα στο μυαλό σου.
Δεν έχω αποκρυπτογραφήσει, όπως θέλω, το σινιάλο τους!

Σαν φάροι που αναβοσβήνουν μες την νύχτα.
Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν
στα μαύρα σκότη που υφίσταμαι-

είμαι επίμονα φωταγωγημένος
ηλιόδοξος
με λογική που ανθίζει
αθάνατη!

Κοιτώ όπου ο έρωτας βλέπει

Αυτά που θα διεκδικήσω με τον λόγο μου  
θα κάνουν την πεζότητα να εκραγεί


Είμαι νοτισμένος υγρασία που προδίδει παράδεισο
κι όμως είναι από ειδωλολατρικές αγάπες που κρατούν τα γονικά μου


Κοιτώ όπου ο έρωτας βλέπει


Τα στήθη της κοπέλας ανθίζουνε, νοηματοδοτούνε
το αβυσσαλέο παρόν


Και στο χωράφι με τα χαμομήλια ο ήλιος παίζει
των αχτίδων πεντόβολα


Ευειδής και πράος, ιερός
με του φωτός το καλυμμαύχι που σκεπάζει το κορμί του που ανεβαίνει ψηλότερα
ως τις κορφές των λυγερών ευκάλυπτων..


Σωπαίνω- είμαι
ο αδαής που ορέγεται να απολαύσει κάθε ζουμερό
φρούτο της έκπληξης!

Είναι Παρασκευή (όχι απ' τις μεγάλες)

Είναι Παρασκευή (όχι απ' τις μεγάλες)
μικρή μικρότατη, που μόλις χωρά
την καθημερινότητα ενός εντόμου
που γυρεύει να τρυγήσει ένα λουλούδι αιθέριο

Στέκομαι και κοιτώ: το φως τα δικαιώνει όλα
έκοψα πάλι τα νύχια μου- δεν μπορώ πια να γδάρω
τον καμβά μιας ερωτικής στιγμής έμπνευσης
που θα γυρίσει όλα τα χρώματα προς το γαλάζιο

Κοιτώ: κανένας να μου πει πως θα συλλάβω
τον άνεμο που μέσα στο μυαλό μου κάνει
τα επιδέξια τόσα τσαλίμια του

Αριθμώ εφτά μέρες και μετά τίποτα:
ο άγγελος με εγκατέλειψε- μόνος πάω
να μην μου δώσει εμένα ελπίδα κανένας.

Είναι Παρασκευή (όχι απ' τις μεγάλες)
μικρός μικρότατος θέλω να χαριστεί
σε μένα ό,τι υπόσχεται στον κόσμο το φως..

Στον κήπο ανάβει μία πολυόμματη άσπρη τριανταφυλλιά

Στον κήπο ανάβει μία πολυόμματη άσπρη τριανταφυλλιά
με τα μεγάλα ρόδα της που κοιτούν εμάς και τον περαστικό έναν
που φιλά ένα ξανθό ωραίο κορίτσι.

Λιγάκι ύστερα από το πάρκο που οι συνταξιούχοι κάνουν βόλτες
σπάζοντας την ανία με την παρέα τους.

Και τ' αυτοκίνητα που τρέχουν μόλις δέκα μέτρα χαμηλά
στον δρόμο που διχοτομεί την πόλη.

Ένας καιρός θλιμμένου στοχασμού- ένας καιρός του σκέπτεσθαι
αλλήλους.

Ξεπνόισε σαν να μην είχε τίποτα να δώσει ο χειμώνας..

Το ποίημα γράφεται στην ανοιξιάτικη του διάρκεια..

Ο άνθρωπος είναι απλά φοβισμένος-
δεν δίνει αισθήματα κι οι πράξεις του
μυρίζουνε ιδιοτέλεια
που θα σκεβρώσει το ύστερο μέλλον φριχτά..