ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ…

Εξηγώντας σου το αόριστο πεδίο των λέξεων

Ερμηνεύοντας με μουσική τα φιλιά

Έφτασα στο στήθος σου..



Εκεί που δεν θα φτάσουμε ποτέ είναι η πραγματική Απουσία

Που δεν την φτάνει το μυαλό κι έχει αγκάθια

Που ματώνουν την ψυχή γι αυτό και δεν μπορεί να ειπωθεί

Παρά το χρώμα της με το βαθύ του μαύρο.

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ..

Ψιχάλα των ύμνων, ανάπαιστε

λουλουδιασμένε μου-



Του Απρίλη ήρθε ο θεός



Κι από τις μαργαρίτες στο πίσω χωράφι ένας

Καημός πουλιού υψώθηκε

έτσι για να σε κραταιώσει..



Μίλησαν τώρα οι ομηρικές ημέρες

που τις φέραμε από τ’ άλλα παράλια..



Στα χέρια άφησαν λέξεις:

Ολοκάθαρο ποίημα!

Ο ΠΟΛΛΑ ΛΕΓΩΝ…

Ο μέσα μου άνθρωπος ας μην προδώσει καμία ελπίδα



Οι ποιητικοί του ουρανοί

Ας τον διδάξουν ρήματα θάρρους



Ο πολλά λέγων

Στις όχθες του καιρού θα ξέρει

Κάποτε

Πως λαμπρά να σωπαίνει



Αξίζοντας η διδαχή του όλο το χρυσάφι…

ΡΗΜΑ ΣΚΟΤΕΙΝΟΝ…

Εσύ θα ξέρεις ότι είσαι

ρήμα σκοτεινόν



Και το μέσα σου υπάρχον

δεν θα γίνεται ν’ αποσυμφορεθεί.



Η συνισταμένη σκέψη σου

φωτιά.



Θα βασανίζεσαι ολόφωτος την ώρα που κάπου,

μες την παιδική ηλικία,

θα καταγράφονται λόγια του Ύμνου



ή της μαντζουράνας που έκοψε ένα κλωνί της μάνας σου η μάνα

να δώσει σου ευθεία στην ζωή..



Και το παραμύθι αρχινά:



είσαι

μ’ έναν εγωισμό αφέλειας ο πάσχων να κατανοήσει

της μέντας τα μυστήρια.



Λέξεις

που ήρθαν για να μείνουνε:

όναρ

ήμαρ

μήνιν άοιδε, θεά-



Μετά

που θα αφεθείς να πέσεις μες τα λεξιλόγια ύδατα

έχεις θεό μέσα σου

και υπάρχεις

αντέχεις

αχνίζει το ύδωρ σου.



Ένας λόγος

Ομήρου

αφήνει έκθετο τον Αχιλλέα σου

μπροστά στο χρέος-



ώσπου εσύ χωρίς ασφάλεια

φήμης

εφαρμόζεις

επάνω στα καινούρια ήθη

των καιρών και της γλώσσας

της παλιάς,

τους καινούριους ορίζοντες..

Νήπια ανάσα του ήλιου

19..

Νήπια ανάσα του ήλιου,

Πρωινή θεϊκή αχτίδα που μες την μέρα άγουρη όταν σκάει

Γίνεται μια διαμαντική και εξουσίας πάχνη πάνω απ’ όλα

Και αρχίζει με υπεροψία να μιλάει..



Πουλιά ζητούνε έναν νεφεληγερέτη

Θεό να τα φυλάει.



Τα δέντρα

Ξαίνουν το νήμα του γλαυκού ανέμου

Κι ανάβουν μια ελληνική αλφαβήτα με νεράιδες

Που περιφέρονται τριγύρω ερχόμενες απ’ την αιώνια νύχτα.



Ένα λυρικό ψιχάλισμα, ένα ποίημα

Πραότητας που ελαφροπατάει

Πάνω στην γη του ανθισμένου κάμπου.



Φτάνουν τα λόγια

Ερωτικά καυτά αισθήματα..

22.3.2009 Κομοτηνή..

Η ΜΕΡΑ ΠΡΟΧΩΡΑ..

Ένας ήλιος σαν σκέψη ξαφνικός πάνω από τα ανατολικά βουνά της μέρας-



Και οι άνθρωποι να δοκιμάζουν να γίνουν καλοί σαν άκακα ζώα.



Ή να είναι μαγεμένοι μέσα στις πλατείες

Του μυαλού γιορτάζοντας

Έναν θεό που τους υποχρεώνει

Ν’ ανασαίνουν σωστά.



Οξυγόνου ριπές μες την πρωτεύουσα του κόσμου..



Και ένας τελάλης

Αέρας να ανακοινώνει ότι σήμερα θα έχει λίγη παγωνιά της θύμησης.



Στα ψηλά των σύννεφων

Αγκιστρωμένα όνειρα

Που από κάτω δω

Φαίνονται πολύχρωμα

Και τα λιμπίζονται όλων των πουλιών οι ταξιαρχίες.



Και η μέρα προχωρά-



Αξίζοντας ήλιο και ευλάβεια..

ΣΑΝ ΜΑΓΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ..

Επειδή εξαργυρώνω την θλίψη και θα το πουλήσω ακριβά

Αυτό το τομάρι από επιθυμίες που ακόμη κατέχω



Θα δοθώ μόνο στον ρεμβασμό

Μέσα σε ένα άσπιλο όνειρο που πουθενά δεν σε πάει

Αν δεν κατέχεις ένα διαβατήριο ψυχής.



Θα με φέρουν

Οι αλήθειες στο χείλος

Του γκρεμού των παράξενων σκέψεων



Που όπως συνθέτονται ένα τίποτα είναι

Μες το κενό του χρόνου.



Και θα γυρίζω έρμος άκαιρων επιδιώξεων

Και λεξιδίαιτος και λεξιθήρας



Σαν μάγος που από την μοναξιά γνωρίζει

Τα άχραντα των ποιημάτων του μυστήρια..

Τώρα ό,τι έχω είναι οι ντροπαλές στιγμές της σιωπής μου

Τώρα ό,τι έχω είναι οι ντροπαλές στιγμές της σιωπής μου


Που καμώνεται την αδιάφορη και δεν μου μιλά.

Τα δέντρα ντύνονται φθινόπωρο κι αρχίζουν να θαυμάζουν

Τον αέρα που λίγο λίγο τα φυλλομετρά.

Πίσω από τις τζαμαρίες σκεφτικοί συνταξιούχοι

Απομυζούν το οξυγόνο που μπορούν.

Σκλαβώνονται οι μέρες μέσα στις βδομάδες και οι νύχτες
μαδούν το λουλουδάκι της χαράς.

Ο αττικός ουρανός σκυθρωπάζει.

Τα αγάλματα στα μουσεία γελούν που οι άνθρωποι αναγνωρίζουν
την σεμνή τους διάρκεια.

Ο δήμιος χρόνος αποφασίζει για όλα.

Παρέες αλλοδαπών κάθονται στα παγκάκια της πλατείας και μεθούν
με μπύρα.

Ο έρωτας πουλιέται στα κρυφά.

Ένα φιλί πάει τόσο φτηνά που δεν το φανταζότανε ποτέ του ο Νικολής.

Και η ζωή είναι σαν ένα νόμισμα που πέρασε η αξία του

και που το έχεις

Πια δεν μετρά..

Μιλώ με λέξεις άλλου καιρού

13..




Μιλώ με λέξεις άλλου καιρού και κάνω

Συνομωσίες

Με ατίθασα νοήματα

Σαν να μου ανήκουν όλα.



Έτσι που τα πουλιά των ουρανών μου γίνονται

Όπως ιδέες

Φτερωτές

Που ψηλότερα πάνε

Και χάνονται

Και οι ήχοι

Που αφήνουν τ’ αρώματα

Των ονείρων να πέσουν

Σιγά μέσα στην μέρα

Που ξυπνά

Λες και την άφησε

Έκθετη μπρος στα μάτια των ανθρώπων

Ο θεός..

Κάτω από τον ουρανό της Ροδόπης.

Κομοτηνή..



Βαρύ και ανήλεο κρύο

Κάτω από τον ουρανό της Ροδόπης.



Τα πουλιά φοβούνται τα σκιάχτρα

Πετούν ψηλά

Θέλουν να πουν για την μπόρα που έρχεται..





Δεν ξέρω πόσο ένστιχτο χρειάζεται να πολεμήσεις την γύρω σου θλίψη



Ένα φως αισθήματος που περιφέρεται μέσα στην μέρα



Όπως εκείνη το διαχέει καυτό και επιθετικό πάνω

Στα πλάσματα της..

Εύκρατη αγάπη

12..




Εύκρατη συνείδηση και προπαντός

Εύκρατη αγάπη

για τα μυστικά της γλώσσας:



Αυτής της γαλανής θρησκείας

Που πλέει ούρια

Χιλιάδες χρόνια

Και μας ενώνει..

Ήτανε δώδεκα οι μήνες, δώδεκα οι θεοί

11..



Εκείνο το παιδάκι που απορούσε πώς

Ήτανε δώδεκα οι μήνες, δώδεκα οι θεοί, δώδεκα

Οι μαθητές του Χριστού- σαν μια αράδα

Της μυθολογίας να τα έχει δέσει όλα.



Κι εγώ δεν ήξερα αλήθεια να του πω…

ΣΤΑΓΟΝΑ..

Πάνω στην κοιλιά σου, πάνω στην κοιλιά σου



Μια σταγόνα ξανθή που τραμπαλίζεται

Πηγαίνοντας προς του αφαλού σου την λίμνη



Μια σταγόνα ξανθή σαν σάτυρος

Του νερού που θέλει να σ’ αγγίξει

Να σε μάθει ολόκληρη – τώρα που είσαι



Ξαπλωμένη φωτιά



Και αδιάβαστος έρωτας..

Με την άνοιξη των ματιών του έρχεται το κορίτσι..

8..

Καθαρά πάνε μέσα στην μέρα δέντρα.

Οι κορυφές τους ανασηκώνονται

Σαν για να βλέπουν τα πουλιά πίσω απ’ την μάντρα-

Μέσα στους κήπους του θεού.



Τότε έρχεται το κορίτσι..



Με την άνοιξη των ματιών του έρχεται το κορίτσι..



Χείλια και τα μαλλιά που ανεμίζουνε

Πριν η ανάσα γίνει ρυθμός πιο γρήγορος κι από σκοπό του ήλιου.



Θα ερωτευτούν τα λάγνα αγόρια-

Το κορμί τους ποτέ δεν θα σφάλει-

Αρσενικό και θηλυκό: της ηδονής

Δώρο.



Και μετά που θα είναι απόγεμα

Άσπρο, δίκαιο, πράο

Θα τα λέω κι εγώ με τα λόγια που μου έδωσε η τύχη



Έτσι όπως γέρνουν ο ένας μες την αγκαλιά του άλλου οι ερωτευμένοι

Κι έτσι όπως μπορώ να ζωγραφίζω τις αγάπες τους εγώ..