...ψηφιδωτά που άφησε η αρχαιότητα ...

Τσάγαλα που πρωί πρωί και λυρικά στης μυγδαλιάς τον κόρφο ξύπνησαν
κάπου στην Πάρο

ψηφιδωτά που άφησε η αρχαιότητα να μας θυμίζουν
πόσο ωραία μιλούσε
κάποτε και το δάπεδο ακόμα

ερωτευμένος όπως πάντα ο Αρχίλοχος

ο ήλιος είναι ένα φως
ποιητικό που ξάφνιασε τις τάξεις των πουλιών

τα σπίτια ανηφορίζουνε προς το βουνό
ο ουρανός που αν θέλεις λάμπει
η θάλασσα που υπερυψώνεται για να υπάρξει μες τον χρόνο σαν θρησκεία

αδυνατούν τα όνειρα να μπουν μες το στενό κεφάλι
ο νους που ασωτεύει άλλα σκέφτεται
"θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία"

κι αν πεις πως θα πιστέψεις το αδύνατον
να δεις που ο μύθος που σε δίδαξαν θα ξαναγίνει..

Ανοίγουν για να δούμε ιερότητα του τόπου τα παράθυρα.

Πίσω από μια αυλή
ένα σπίτι που υπόσχεται ασφάλεια, τέσσερις τοίχοι
που κρατούνε απέξω τους τον απερίγραπτο χρόνο..

Πετούν πουλιά προς το μεγάλο δάσος.
Η μαντζουράνα στο παρτέρι του ανάβει.
Ο ήλιος είναι ένας σκαντζόχοιρος που απειλεί τον ουρανό.

Ανοίγουν για να δούμε ιερότητα του τόπου τα παράθυρα.
Στις σελίδες οι μνήμες επίμονα γράφουν.
Το κορίτσι πορφυρά που γελά!

Μια κρήνη που αφήνει το νερό να ξοδεύεται.
Στο φως του ουρανού λεηλατούνται οι νεραντζιές:
ψηλώνουν ακαθόριστα.
Η κοπέλα γελά και ο κόσμος φωτίζεται, λάμπει!

Γράφω γιατί δεν θα τελειώσει αυτός ο χείμαρρος των αισθημάτων

Αποταμιεύοντας τόσο φως που, η συγνώμη που θα πω που έσφαλα να μην ελπίζω
πια δεν έχει νόημα-
ονειρεύομαι και είναι όλα κατανοητά:

Ο θεός είναι παρουσία, τα παιδιά είναι παρουσία, ο άνεμος
είναι παρουσία που παίρνει
μακριά την σκέψη που βάρυνε και έγινε ένα άντρο της θλίψης..

Κρατώ μέσα στα χέρια μου κάτι πουλιά
που χτυποκαρδίζουν πότε να χαθούν
λευτεροκοπώντας μες τον ουρανό.. Είμαι ευτυχισμένος!

Τα μάτια μου βλέπουν, σε όλες του τις εκδοχές, το για άλλους αόρατο! Είμαι ωραία θνητός!
Έχω κατανοήσει αυτή την φάρσα που μας παίζει η αθανασία!

Γράφω γιατί δεν θα τελειώσει αυτός ο χείμαρρος των αισθημάτων που έχουν γαλάζια κατάληξη..

Πορφυρά εμπνέονται οι μέρες..
Τα παιδιά ελπίζουν να γίνουν όλα λευκότερα..
Κι εγώ
φεύγω μες τα ποιήματα που θα με πάνε μες το άσπιλο μέλλον..

17.03.2010

Όταν που παύω να ακούω- τότε αλήθεια βλέπω:

Όταν που παύω να ακούω- τότε αλήθεια βλέπω:

Βλέπω τις άγκυρες των πλοίων που δεν τέλειωσαν κανένα ταξίδι –
και τον καημό του ναυτικού που η στεριά στενή του πέφτει..

Βλέπω τις ζωές των ηρώων όπως εξαργυρώνονται μες της ιστορίας το διάβα
και την ιαχή των ανέμων που κλονίζουν τον απέραντο χρόνο..

Ο καιρός περνά φθείροντας και την γαλήνη ακόμα των δέντρων
το νερό τρέχει ιαματικό, πολυσύλλαβο, αιώνιο
έχει λησμονήσει την θάλασσα, είναι επικό και συνάμα
από ολέθρου μοίρα ερχόμενο, είναι ύμνος
πάνω στα πρωινά γενναία ροδοπέταλα που ξύπνησε
για να μυρίσουν άνοιξη, η αυγή..

Και ίδια ανήξερος και άμαθος απ' όλα
-όπως τότε που στον κόσμο πρώτη μέρα να ήμουν-
σπατάλησα την έκπληξή μου όλη για να μου φανερωθεί
πάλι ο θεός..

Ο ουρανός είναι ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει

Ο ουρανός είναι ένα βιολί που θλιμμένα μιλάει

μυρίζει νύχτα και ειλικρίνεια, μυρίζει θεό

και όταν οι χορδές του συναντούν την μαγεία των σύννεφων

η μουσική που γράφεται είναι τόσο γλυκιά

που ξυπνάει το άπειρο..

...είναι ένα σημειωτόν στο επί τόπου αυτή η ατελεύτητη αναζήτηση..

Ένας μήνας χειμωνιάτικος που λερώνει
την συνείδηση ενός ολόκληρου χρόνου

τόσο πικρός, τόσο σκληρός, τόσο κρύος

ένα αγωνιώδικο παιχνίδι μη γνώσης αφού

η κάθε γνώση είναι ένα αποταμιεύειν
που δεν συλλαβίζεται

σε τούτα που κοιτάς όλα τα δείχνουν ανεστραμμένα τα κάτοπτρα..

Τι είναι αλήθεια; Τι είναι θεός; Εμείς

σφίγγουμε την ψυχή μας τόσο που δεν γίνεται να είναι
ο εγωισμός μας από μόνος του σπουδαίος

είναι ένα σημειωτόν στο επί τόπου αυτή η ατελεύτητη αναζήτηση..

Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν

Ήρθα εδώ από ένα όνειρο εφηβείας, ήρθα
και δεν έχω τίποτα από το παρελθόν να περισώσω..
Το φως ξεχύνεται επάνω στα χτισμένα σαν τ’ αγριοκάτσικα σπίτια
που σκαρφαλώνουν στον άγριο βράχο- ήρθα εδώ
που δεν είναι να ξέρω και κάτι που να έχει αξία- ήρθα
και είμαι με ένα φορτίο λέξεων βραχύβιων ο εντεταλμένος
να ξέρω πόσο κοστίζει πραγματικά στον καθένα μας η θλιβερή μοναξιά.

Ο αέρας είναι ζεστός, η πόλη κοιμάται·
με τον εγωισμό μου περιφέρομαι ανάμεσα στους άδειους της δρόμους:
ανήμπορος να ευτυχήσω με κάτι.

Είναι μια σκευωρία των ιδεών πρώτα να κάνουν πως σου παραδίνονται
και μετά να αυτοκτονούν, όπως οι καμικάζι
εκείνων των «άλλων θρησκειών» πασίχαρες
και αποφασισμένες μέσα στο μυαλό σου.
Δεν έχω αποκρυπτογραφήσει, όπως θέλω, το σινιάλο τους!

Σαν φάροι που αναβοσβήνουν μες την νύχτα.
Όλα είναι ποίημα μέσα μου, όλα φωτίζουν
στα μαύρα σκότη που υφίσταμαι-

είμαι επίμονα φωταγωγημένος
ηλιόδοξος
με λογική που ανθίζει
αθάνατη!

...κοιτώ και στους γύρω μου τον εαυτό μου βλέπω...

Το φως τόσο επιγραμματικό και προπάντων
τόσο σίγουρο που πέφτοντας
επάνω στα κλαριά των δέντρων στιλβώνει
τα αραιά φυλλώματα τους...
Σχεδόν η Άνοιξη!

Η αλκυόνα που ποτέ δεν φείδεται του κόπου να αισιοδοξεί.
Ρακένδυτος ο άνεμος κάνει τις ίδιες σκανταλιές του.
Κοιτώ μες το παρόν που υπόσχεται.
Πού είναι οι θεοί μου, οι άγγελοι
οι Μαντόνες με τα γλυκά ωραία μάγουλα, οι άγιοι
σεμνοί και λιανοκόκαλοι , φιγούρες
του κατανυχτικού βραδιού;

Είναι πολύ διαβολεμένη αυτή η ηθοποιία
να κοιτώ και στους γύρω μου τον εαυτό μου να βλέπω-
είναι σαν πόνος.
Διαβάζω τα γνωστά ίδια βιβλία μου:
σαν ευαγγέλια που δεν θα με οδηγήσουν και μετά πουθενά
κι όλα ανάποδα τα βλέπω:

τον χρόνο που έρχεται σαν για να φύγει και μένουμε
μέσα του πιο φθαρμένοι όπως οι πολεμιστές που επωμίστηκαν
βαρέα όπλα σε μια ελαφρά
άσημη μάχη.

Μια γιορτή της σκέψης

Μια γιορτή της σκέψης, ένα ξεφάντωμα
μια έμπνευση που είναι άσκοπη επί σκοπόν, μια καταιγίδα
χαράς, που επί τα άνθη διασκορπίζεται,
των λόγων.

Με εκδοχές να σφάλλω αρκετές
υφίσταμαι αυτήν την παιδωμή που έχει η αγρύπνια
να σφάζεσαι αφ’ εαυτού και αίμα να μην βγάζεις
γιατί οι λέξεις όλο σου το αφαιρούν.

Α ποίηση του απογέματος, της νύχτας
του μεσονυχτιού, της αυγής-
μοιάζει να είσαι απ’ το πάζλ του ουρανού κομμάτι.

Μιλώ. Σωπαίνω.
Απορροφημένος να ανασκαλεύω μέσα στα σβησμένα που δεν σβήνονται παλίμψηστα.

Ο νοητός ήλιος μέσα μου ξυράφι που επίμονα κόβει.
Δοξαστικές μυρσίνες βαραίνουν την γνώμη μου.
Αν επιμένω να ονειρεύομαι
είναι γιατί πιστεύω σε μια αγέρωχη Ελλάδα..

Μια γιορτή της σκέψης, ένα ξεφάντωμα, ένα ποίημα
που είναι όπως να φαίνεται ότι θα γραφεί στην ζωοφόρο
του ουρανού..

19.2.2010

Μια στιγμούλα τόσο γαλάζια μια στιγμούλα πολύτιμη

Μια στιγμούλα τόσο γαλάζια μια στιγμούλα πολύτιμη
όπως κομμένη απ’ το νομισματοκοπείο
το αρχαίο της θάλασσας-
μια στιγμούλα νεράιδας

μες απ’ τον τιναχτό αφρό του κύματος που ξαφνικά
έφτασε να την πάρει ανάμεσα στα πόδια της η αμμουδιά
που μες τον ήλιο ντάλα καλοκαίρι έβραζε-
μια στιγμούλα γαλάζια.

Δυο αρμυρίκια είπανε αθάνατο τον ήλιο.
Μια αλκυόνα χαμηλά ήρθε και πέταξε.

Και το απομεσήμερο
φύσηξε μες την σάλπιγγα της έμπνευσης
μια νότα ήλιο.

...η κούραση της ψυχής είναι αγκάθι...

Κάποτε κουράζονται και τα λόγια
τα κλαδιά τους δεν ανασαίνουν πια δεν υπόσχονται
φυλλοροούν
τίποτα είναι το ειπωμένο
και στο τίποτα πάλι αθροίζεται
βαρυγκωμώντας πάει ο χρόνος
να διευρύνει την υπεροπλία του.
Ο λόγος της μελαγχολίας είναι μοναξιά
η μέρα που ξεψυχάει είναι μοναξιά
η κούραση της ψυχής είναι αγκάθι
που επάνω του το αίμα γίνεται μια ανεμώνα
που τρέμει τρέμει στον άνεμο.
Κοιτώ μες το παρόν και τον εαυτό μου σπουδάζω
δεν με ξέρω δεν είμαι εγώ ο εγώ
θα ήθελα μία στιγμή πιο φωτεινή εκείνο να κατανοήσω
που όταν διέφυγε από μένα ήταν η επιθυμία μου.

Η ποίηση αποτελεί αφ’ εαυτού της μαρτύριο

Ξοδεύτηκαν οι ανάσες μου, δεν έχω απαντήσεις σε όλα
μισά τα υπόσχεται η ζωή και τ’ άλλα
μισά απ’ τον καθένα μας τα κλέβει-

Όλα τα χρόνια ήμουν ένας τυμβωρύχος του εαυτού
έχω μαλώσει μ’ όλα τα γραμμένα μου-
ένας δύτης που απεγνωσμένα γυρεύει
κοράλλια που δεν θα του προσφέρει εύκολα κανένας βυθός.

Η ποίηση αποτελεί αφ’ εαυτού της μαρτύριο
ο που κατέχει των ονείρων την πρόσβαση
αυτοτιμωρημένος
είναι τα πολλά να αντέχει-
θα καίγεται
ολοζωής..

Η πόλη μία που παραλόγισε γριά

Η πόλη μία που παραλόγισε γριά, μια ξεπεσμένη χορεύτρια
που την σακάτεψε ο φονιάς άκαρδος χρόνος.

Στο κορμί της
οι αρτηρίες είναι σαν δρόμοι που διασχίζουνε
βιαστικά αυτοκίνητα
πεπαλαιωμένα
που έχουν οδηγούς ήρωες πόθους.

...οι αλήθειες μου είναι καυτές...

Στον νου αυτού που σκέφτεται φανατικά, πάντα θα είναι βράδυ
και θα’ ναι πάντα μαύρες οι σημαίες του.

Σκέφτομαι ότι είναι σπουδαίο να αξίζεις τον άνεμο
που πνέει για να καθαρίσει το μυαλό-

τον απολυμαντικό άνεμο που κάνει τα λουλούδια των αισθημάτων πολύχρωμα
να θάλλουν μέσα σου. Αχ

οι αλήθειες μου είναι καυτές

ζωντανές, υπερ-ούσιες

δεσπόζουν μες την σελίδα που πάει
στο μέλλον ασθμαίνοντας

εκεί όπου γονυπετώντας δέομαι τα νικητήρια
στις Παναγίες του όρθρου...