Ιερουργίες του ασβέστη μέσα στο μεσημέρι

12.

Ιερουργίες του ασβέστη μέσα στο μεσημέρι που έπεσε

Από τα χέρια θεού.

Ζαλισμένα παιδιά από το παιχνίδι της άνοιξης και μητέρες
Όλων μας οι Παναγιές!


Θρησκεύουν στον άνεμο!
Πυρπολούν το μυαλό τους!


Η αιθρία αίθρια παντοτινά θα συλλογίζεται, θα είναι
Αλφαβητάρι της χαράς η ομορφιά της.

Πετούν ιδέες του γιαλού επάνω απ’ το μυαλό

Της ακρωτήριας στεριάς..

1.5.2008

Εγώ λαφυραγωγώ μονάχα τις δικές μου τις πόλεις..

11.

Όσα και να μου κλέψει η ζωή θα έχω ακόμη ένα περισσότερο

Που θα λάμπει ξίφος-


Να μάχομαι το που δεν μου αρέσει κράτος..


Βουρλίζει των ανθρώπων το άπληστο-


Εγώ λαφυραγωγώ μονάχα τις δικές μου τις πόλεις..

1.5.2008

Ίωνας βραχμάνος του αιολικού-

10.

Γράφω γιατί ένα αγιάζι μένει
Πάνω σε όλα αυτά τα πράγματα που τα κοιτώ·

Σπουδαιώνονται μέσα στην καταξιωμένη μοίρα τους.


Άρωμα ξανθό κινίνο,
Σοκαριστικό οξύ του λεμονιού,
Κλαδωτή οξύνοια του ήλιου.


Παίρνω το μονοπάτι της κρυμμένης αρμονίας·
Ύμνος δυνατός κι από αρχαία μεριά·

Ίωνας βραχμάνος του αιολικού-

Παίζω τύχης δώρα!

1.5.2008

Βαπτιστής των ευτυχισμένων οράσεων!

9.

Η μέρα φτιάχνει τον χαρακτήρα της με ιδιοτροπίες πουλιών
Που κελαηδούνε κάτι ακατάληπτο·
Πασχίζει να ‘ναι η ωραία των όλων·
Βασανίζει όλα τα νοήματα της αγρύπνιας..


Το πρωί έρχομαι από τις κάμαρες της κατάνυξης-

Ένας καλόγερος αφηνιασμένος..

Φτιάχνω μύθους των λέξεων, αγγίζω νερό·


Βαπτιστής των ευτυχισμένων οράσεων!


1.5.2008

Ηλικία μου του ώριμου μήλου·

8.

Ηλικία μου του ώριμου μήλου·

Κατέρχομαι, ανέρχομαι, πεθαίνω·

Ανασταίνομαι μέσα σε μέγα πόθο!


Η σάρκα ξυπνά, είναι κύμα
Πλημμύρα του ζωντανού, βράζει
Έχει σπέρμα ζωής και σπέρμα θανάτου.


Εγώ λυράρης και εγώ λύρα
Εγώ άπνοια και εγώ άνεμος,
Βασανισμένο μυστικό της ηλιαχτίδας,
Χτυπώ τα φτερά μου στον ίδιο ρυθμό..

1.5.2008

Μάιε, αδέσποτε σκύλε,

7.

Γυμναστική των έντονων φωτοσκιάσεων
Μάιε,
Αδέσποτε σκύλε,
Του λυσσάρη χρόνου..

Έρχεσαι αλητήριος απ’ τον βαρύ συλλογισμό
Του χειμώνα που τέλειωσε,
Ρέμπελε φίλε,
Των πουλιών και των δέντρων..

Αδειάζεις με φούρια τα χειμαδιά-
Όλοι άστεγοι
Να χαρούν ουρανό και αστέρια.

Και οι μέρες που λάμπουνε
Διαδέχονται τις βασίλισσες νύχτες:

Αιολικές, ιωνικές, με Δωριέων κάθοδο·

Μέσα στην χώρα του απρόσμενα ωραίου!

1.5.2008

Εικοσιτέσσερα λουλούδια τον Μάιο

6.

Εικοσιτέσσερα λουλούδια τον Μάιο

Σαν μια ορθογραφία της άνοιξης·

Λυρικά παραπετάσματα που άνοιξαν

Να φανούν της χαράς οι ιδέες.


Μυστικά λίγα που το λιγότερο

Μες την καρδιά του υπερόπτη είναι·

Χρόνος που μόλις και ηχεί

Μην γερνώντας τα πράγματα.


Εγώ υποψιάζομαι ανεμώνες

Γεράνια και πανσέδες πυροβόλους·

Ξυπνώ με τις καινούριες λέξεις που βροντούνε

Τα άρματά τους μέσα σε κρυφή χαρά..

1.5.2008

Τρέφομαι με ιδέα από σε έπαρση Μάιο

5.

Η περίπτωση να έχουμε σφάλλει

(Βέβαιη κατ’ εμέ)

Να είμαστε αδέξιοι διαχειριστές που ομολογούνε

Την ανημπόρια τους να εκτιμήσουν το καλό.


Οι θρησκείες μας ψυχικές αστυνομίες
Υπαγορεύουν το αγαθό


Αλλά πορεία είναι η αγάπη
Που την βαδίζεις πάντοτε συναισθηματικά ξυπόλυτος.


Τρέφομαι με ιδέα από σε έπαρση Μάιο

Γεννήθηκα τότε και ξέρω

Φόρος που αναλογεί για την ψυχή μου να ‘ναι λεύτερη,


Σε κάθε βίβλο που θα μου παραδοθεί..

1.5.2008

Αποχρώσεις της μουσικής μέσα στην πράα ημέρα:

4.

Αποχρώσεις της μουσικής μέσα στην πράα ημέρα:

Γαλάζιες, κίτρινες- περιπτώσεις χαράς!

Αλήθειες που αντιλαλούν ιδέες ευτυχίας·

Ανίκητες και πάνω από τις λέξεις που θα βρω για να τις περιγράψω..


Καρφιτσώνονται πάνω στα πέταλα των λουλουδιών·

Αναγαλλιάζει ο Μάιος!

Σερπαντίνες αρώματος που ακολουθούν τα οσφρητικά λαγωνικά·

Λιποθυμάνε..


Μικρός, μικρότερος κι απ’ ότι φανταζόμουν είμαι

Του θεού αυλός.
Λόγια κάνω

Περιπαιχτικά να τον ίδιο εαυτό μου σαρκάζουνε.


Που μ’ ένα τίποτα και πάντα θα αγωνιά..

1.5.2008

Φλύαρος έμαθα και θα με τυραννάει πάντα η φωνή..

3.


Μικρά ποιήματα και όμως καίνε!

Ανοίγουν τις νότες τους σαν σε νέο βιβλίο·

Η χαρά διαβάζεται τώρα..



Εγώ αξίζω μια σιωπή λουλουδιών.

Μα κι από τάφο πάλι θα μιλάω..


Φλύαρος έμαθα και θα με τυραννάει πάντα η φωνή..

1.5.2008

Η καρδιά μου η πιο σταράτη αλήθεια

2.


Η καρδιά μου η πιο σταράτη αλήθεια

Χτυπά για να ξέρω να ελπίζω.


Αυτός ο κόσμος που πλαταίνει πλαταίνει

Φτωχότερος ολοένα.


Αγαπώ όλες τις κόρες των θαλασσών:

Αφρογέννητες, άσπρες, ευωδιαστές


Μου μιλάνε με ποιήματα.. Βλέπω

Που εξαντλούν τον ουρανό σαν πηγάδι..

1.5.2008

Χτυποκάρδι πρωινό του πουλιού.

1.

Χτυποκάρδι πρωινό του πουλιού.

Καλά του έρχεται η μελωδία!

Ένας ύμνος στο γαλάζιο το φως·

Σταθερή αξία της κάθε φωτιάς.



Και ο ήλιος

Αινιγματικός επισκέπτης της μέρας-

Παλιά θεός και σήμερα πάλι·

Λάμπει λάμπει λάμπει!



Ο χορός των εντόμων πάνω απ’ τα νερά:

Παρδαλές πεταλούδες που πιστεύουν στον Μάιο!

Μικρές χαρές σαν την μικρή ζωή·

Περιέχουν ανάσταση και θάνατο..

1.5.2008

ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ!

ΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ!


Ανέβαινα πελώρια συνείδηση της φύσης και μπορούσα πάλι να το δω
μικρές χαρούμενες φατσούλες λουλουδιών να γνέφουνε ευτυχισμένα-

και νερά κελαρύζοντα ερμηνευτικά της αξίωσης
να έχει ο κόσμος αίμα..

Να ζωγραφίζει ζωές ολόγυρα σαν να μην τελειώνει η άνοιξη.
Μέρα Δευτέρα!

Ακούγονταν οι ψυχές των πουλιών και απ’ τις πολιτείες τους
άκουγες τις καλές ορχήστρες-

στρωτά και ταπεινά έρχονταν η μέρα.

Με είδωλο καρδιάς μέσα σε άηχες τις ώρες

έρχονταν κι έπαιζε πεσσούς ένα λησμονημένο αεράκι-
από αρχαία μεριά!

Έβλεπα Αλικαρνασσό κι αντικρινή Φρυγία
μέρη που τα' σκαζε ο ήλιος με το δόρυ του-
αριθμούσε άηχου
φωτός παλιννοστήσεις ο ονειροπόλος

και στα παρμένα κάστρα του ύπνου ο στρατηλάτης άνεμος
έκανε ξαφνικό γιουρούσι μ’ αποτέλεσμα σπουδαίο.
Μέρα Δευτέρα!

Χτυπούσε σήμαντρα της παλιγγενεσίας
ούριος αναμμένος ουρανός.
Βρήκα τα λεξιλόγια που μου έλειπαν
να πω την έκσταση όλη-

και στα ψηλά που αρμένιζε ύμνος Ομηρικός
με ανορθωμένες μέσα του τις λέξεις

κρυφή αντάρα ραψωδίας που έδειξε
νόστο αρχαίο
και σίγουρη Ιλιάδα!

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

ΘΑ ΠΕΘΑΝΩ ΑΞΙΖΟΝΤΑΣ..

Ο υπερθετικός μου είναι ένας ύμνος από γαλανό ορίζοντα
που δεν θα τον χωρέσω πουθενά

Θα καθαιρεθώ μέσα από όλες μου τις ανάγκες και θα μείνω
γυμνός όπως πρωτόπλαστος που να θρησκεύει δεν θα ξέρει

Θα έχω το ύφος που δεν θα διαβάζεται παρά μόνο
μέσα στα ευαγγέλια που θα χαθούν μετά
μες σε διδασκαλίες πουλιών και σε λόγια νεραΐδας.

Αναχωρητής από άποψη- της ερημιάς θα νέμομαι το χάος

Και θα ξυπνώ χαράζοντας τη μέρα μέσα στα ζεστά,
ωραία χρώματά της.

Της πολιτείας των ανθρώπων η βαριά βοή
θ’ αναστατώνει τα φρένα μου- σαν τρελός θα γυρίζω
μέσα στις μέρες που θα λιγοστεύουν τις ελπίδες μου…

Με έναν ποίησης θεό που θα λείπει..

Θα φλυαρώ κομίζοντας άχρηστα ρήματα και της φιλοσοφίας
λαμπερές γιρλάντες.

Αιρετικός του εαυτού μου ακόμα.

Αντωνυμίες εγωιστικής φαυλότητας
θα ακυρώνουν γύρω μου τα ξεφτισμένα ουσιαστικά
που θα πατούν το ένα πόδι έξω απ’ τον πλανήτη.

Των αγγέλων οι θεωρίες θα υπερασπίζονται αιώνιους απέθαντους θεούς-

Καθώς θα γράφουν σε ψαλμούς δοξαστικούς λιβανισμένο τ’ όνομά τους.

Και έτσι όπως θα γερνώ και θα γυρνώ
μέσα στο Τίποτα που θα μου χαριστεί ατόφιο

Θα φτάνω τον θνητό μου μύθο ως το τέλος του
και θα πεθάνω αξίζοντας μια ρίμα πικραμένη…