Αν πάω μες το πρίμα ποίημα

Μια ενορία γιασεμιών κάτω από το ασήμι ενός ιερού φεγγαριού.
Η νύχτα είναι χίμαιρα αυτή καθεαυτή με το ωραίο καλυμμαύχι της
Στολισμένο την λιτή σκόνη των λάμποντας άστρων.
Ένα τριζόνι σαν μηχανικό
Γραμμόφωνο που δυναμώνει.
Αν πάω μες το πρίμα ποίημα είναι ένα
Ομιλητικό απαλό αεράκι που τα δέντρα κυρτώνει.
Ένα κορίτσι που φιλιέται ξαναμμένο
Ακουμπισμένο με την πλάτη πάνω στον παλιό τοίχο
Που σκαρφαλώνει ένας εξισωτικός κισσός
Για την ταράτσα του ουρανού μήπως φτάσει..

‘’Καλημέρα!..’’

Με τούτα και μ’ εκείνα που να τα λογαριάσεις πάλι γίνεται
να έχεις και τόσα να ελπίζεις..

Σταφυλιού ρόγες όπως ξεπνόϊσε
συντριμμένος ο Αύγουστος!

Και τώρα άοκνα τα μυρμήγκια αθροίζουνε
το υλικό τους απαραίτητο αλφαβητάρι..

Όλα δουλεύουν μέσα στον ακόμη ήλιο..

Τα σπίτια αποθεώνουν την ώχρα· επάνω τους
αναρριχώνται όμορφες οι βοκαμβίλιες..

Πέτρινες μάντρες, ισόγειες αυλές, μπαλκόνια
όπου μέσα σε μία γλάστρα ένα λουλούδι είναι
ομορφιάς καλωσόρισμα..

‘’Καλημέρα!..’’ Μια σκέψη
καλή εξανεμίζεται και πάει
μες το παρόν που εξακολουθεί να υποστηρίζει
ένα απόγονο μέλλον..

Κάτι φορές που τα άστρα συσκέπτονται με τον σκοτεινό ουρανό

Κάτι φορές που τα άστρα συσκέπτονται με τον σκοτεινό ουρανό
η θέληση των λουλουδιών να νικάνε μειώνεται και βαραίνει απρόσμενα η νύχτα-
γίνεται ένα καράβι πικραμένο
που πλέει μέσα σε μια απέραντη θάλασσα..

Εσύ είσαι η μακρινή προσευχή των λιγόλογων που μπορούνε μ’ ένα ‘’αχ’’ να κερδίσουν
αθανασία..

Είσαι η μελωδία των χειλιών που κοκκινίζουν από έξαψη και πόθου στερέωμα..

Σε μαθαίνω σιγά
σιγά όπως οι ώρες είναι στην καρδιά μου
βέλη που με πονάνε..

Κι η σιωπή η γύρω μου αγγίζει
τον κοραλλένιο ορίζοντα..

Περπατάς μες τον λαβύρινθο των δέντρων,

Περπατάς μες τον λαβύρινθο των δέντρων,
μέσα στα κείμενα της πολύφυλλης γης-
αναγνώστρια της αυγής που χαράζει..

Οι άνεμοι
μπλέκονται στα μαλλιά σου· ρωτάς
ποιός απ’ όλους νικάει..

Αυτός
που την καρδιά μου- μόλις σε είδα- αναστάτωσε..

Καθαρά άστρα πάν’ μες την νύχτα τα λόγια σου!

Καθαρά άστρα πάν’ μες την νύχτα τα λόγια σου!

Εσύ παραμυθένια που δεν ζεις
παρά στο άφθονο οξυγόνο των ονείρων μου..

Λάμπεις αιθέρια, εκστατική, φτασμένη
από τον δεκαπεντασύλλαβο του ουρανού, το ποίημα
όλων των μύθων..

Χαμογελάς με τα λουλούδια μάτια σου, με τις μουσικές
που είναι κοντινές στο θεϊκό μαράζι..

Και καημό που τον έχω να αγγίξω των μαλλιών σου τον όμορφο ξανθό καταρράκτη!

Είμαι ένα τραγούδι που δεν το ξέρεις εσύ

Εκπέμπουν κεραυνό ορθοδοξίας τα μάτια σου
του έρωτα- με κάνουν
να σφαδάζω.

Κρέμομαι σαν ένα άστρο απ’ την καρδιά σου που του πήρανε
τον ουρανό-
κι εκείνο ξέχασε να πει την προσευχή του.

Είμαι ένα τραγούδι που πικραίνει
σε γεύση
φέρνοντας την απώλεια.

Είμαι ένα τραγούδι που δεν το ξέρεις εσύ
γιατί ποτέ δεν στο λέω..

ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΕ ΦΤΑΝΩ…

Τι ωδικά που είναι αυτά τα δευτερόλεπτα
που είμαι μαζί σου και μέσα στα πράσινα μάτια σου κοιτώ
να γίνεται απλό θαυμαστικό των αισθημάτων μου ο κόσμος!
Με την ψυχή σε φτάνω…
Τόσο απόμακρη που νομίζω πως γίνεται
σαν ένας άστρων σχηματισμός που μυθική κάνει
την που σε σκέφτομαι νύχτα..
Αγαπάς τις λέξεις -τελικά
σου υποτάσσονται
κάνοντας κάθε σου ποίημα
σαν αίνιγμα
που μου λέει και άλλες εικόνες..
Τρυφερά αγγίζω τα χέρια σου.. Γερνούν
μόνο οι διαθέσεις..
Δεν πειράζει - γιατί
εσύ
λουσμένη στο φως με τα ξανθά σου λόγια
έχεις μία φωνή νεανικής πίστης που με κάνει
να τα χάνω
όταν ξανά μου μιλάς
και μου απαγγέλλεις
ωραία πιο ωραία τον άνεμο!
Και μες τον ύπνο μου ζητάς
άσυλο από τα πιο κρυφά μου όνειρα
όπου σε έχω μες την αγκαλιά μου και αισθάνομαι
να μικραίνει παράξενα και να γίνεται
του χεριού μου ο κόσμος..

11.10.2009

γαλάζιος ο αέρας -και τα γαρύφαλλα κόκκινα

Κοίτα τώρα:
γαλάζιος ο αέρας -και τα γαρύφαλλα κόκκινα

και χάλκινο το δειλινό που γράφει
ευαισθησίες στην καρδιά μου..

Μέσα στην συλλαβή ανάβουν
χίλια πυροτεχνήματα
νοημάτων
μόλις να το σκεφτείς..

Ανάσες πεταλούδας λιγόζωης
χύνονται σαν για να πυροδοτήσουν
πιο μεθυστικό το παρόν

που από έμπνευση των άστρων σφύζει..

Μεσάνυχτα παρά τέταρτο- οι ομιλίες των άστρων νοηματοδοτούνται·

Μεσάνυχτα παρά τέταρτο- οι ομιλίες των άστρων νοηματοδοτούνται·
αψηλά γνέφουν στον άνεμο τα κυπαρίσσια· οι οπλές τους
ακούγονται όπως να σχίζουν το σκοτεινιασμένο στερέωμα.

Εσύ που είσαι των αιθέρων ο θεός, άκουσε τώρα:

ο χρόνος κινείται προς ένα που μηρυκάζει μηδέν·
ακίνητος-
σαν να καταφέρνει να ζει μες το αθώο παρελθόν του.

Ελθέ και σκήνωσον εν υμίν· ελθέ
όπως κι ο άνεμος έρχεται:
υπερασπιστικός
και για την αμέριμνη χλόη
που αφήνει τα προικιά της χλωροφύλλης της να πλέουν
μες την υποψία της όρασης..

Τα μάτια σου είναι αναμμένα, τα μάτια σου είναι φρυκτωρία
που μεταδίδει τα μηνύματα της φωτιάς ως την μακρινή απροσδιόριστα καρδιά μου..

Πάλι μία βροχή

Πάλι μία βροχή, πάλι μια υποσχετική σαφήνεια ότι θα κλάψει ο ουρανός

ότι θα ακουστούν τα κλάματα του ρυθμικά όπως θα πέφτουνε πάνω στις λαμαρίνες των παλιών μισοκατεδαφισμένων σπιτιών.

Ένας άνθρωπος περνά κι ύστερα
άλλος κι άλλος·

ένας χορός του αδιάφορου πλήθους που γεμίζει την μέρα
με τις καυτές αγωνίες του.

Μία παρέλαση επιθυμίας και υποταγής, μία τελεσίδικη άφθονη μελαγχολία
που σκορπίζεται ολόγυρα και γυμνώνει τις λέξεις τόσο
που να μην χωρούν άλλο φως..

η φωνή μου πια που μεταγλωττίζει την θλίψη και ρευστοποιεί τα αισθήματα

ο άνεμος σέρνει την χολέρα του νωχελικά ως τα κακοχτισμένα βρώμικα σπίτια
που έξω τους
γέροντες με ελάχιστο κουράγιο κι άρρωστα παιδάκια
γυρίζουν ζαλισμένα μες τον ανελέητο ήλιο
που δεν θα προσθέσει ψυχή σε κανέναν.

αποσυναρμολογούνται οι ζωές με μια τύχη
κακή που δεν αξίζει σε κανέναν.
ούτε ένα τραγούδι να πει η ζωή.
το πρόσωπο είναι κανένα, η σκέψη
είναι καμία. εκατομμύρια χαμένες ζωές που δεν αντάμωσαν
κανέναν θεό
πραγματικό σε μια άδικη ζήση.

η φωνή μου πια που μεταγλωττίζει την θλίψη και ρευστοποιεί τα αισθήματα
είναι ένα νόμισμα περασμένης αξίας
σε μια χώρα που δεν υπάρχει ούτε υπήρξε
στον πλανήτη αυτόν που περιστρέφεται περί τον άξονα
κακοδαιμονημένης νομοτέλειας..

είναι μια ρομφαία φωτός που απειλεί όλα τα γύρω μου με αποκάλυψη-

Είναι μια ψιλή βροχή που ψιθυρίζει κάτι στον ευκάλυπτο-

είναι ένα επίρρημα της μέρας που αστειεύεται με τον χρόνο-

η ψυχή δεν προσμένει κέρδος κανένα-

είναι μια ρομφαία φωτός που απειλεί όλα τα γύρω μου με αποκάλυψη-

τόσο
που ζω συγκλονισμένος μην κάνει ολότελα ορατό
αυτό το ακόμη άπλαστο παράξενο ποίημα..

Σε άγγιξα και οι αισθήσεις μου όλες φορτισμένες!

Μια γουλιά κρασί μια γουλιά αίσθηση

Μετά που τέλειωσε το τελετουργικό μαγευτικό παιχνίδι του έρωτα και τα ρούχα
είχαν και πάλι νόημα..

Αλλά πάνω στο στήθος σου ήταν γραμμένο ένα ποίημα-
ένα λιγόλογο ποίημα από εκείνα που κάτι φορές κατορθώνω
να φωτογραφίζω μα όχι να πω..

Σαν μουσική που στον νου μου καρφώνεται, σαν νεράκι
που γλυκά κελαρύζει, με πάει
πιο βαθιά στο αβυσσαλέο κορμί.

Σε είδα με είδες-
ήταν αυτό το μυστηριακό βράδυ που καμιά ευλογία της λέξης
δεν μπορεί ν’ αποδώσει σωστά.

Σε άγγιξα και οι αισθήσεις μου όλες φορτισμένες!

Φαίνεται απρόσμενα ορατή η γλυκιά της αφής μουσική!

Ιούλιο φως

Ιούλιο φως
που δεν πατάει πουθενά κι ανέρχεται
υπερκαλύπτοντας την ζέστα την αρμύρα
της θάλασσας, την μέρα
που γεννήθηκε για να πεθάνει ανασταίνοντας
όλη την φύση που από το πάθος σφύζει
της πλησμονής.

Ιούλιο φως
πιο άγιο τώρα
που ξέρουμε ότι για να μπορέσεις να γευτείς ψυχή
πρέπει να φας την μοναξιά κι ακρίδες

Ιούλιο φως
που ανθίσταται
και όταν γαλανίζει γέρνοντας προς το κροκάτο απόγεμα
πιο μυστηριακό και φιλοσοφημένο
αφήνει το αιώνιο εκείνο του στιλπνό επίχρισμα
πάνω στα πράγματα που νανουρίζει
με μια διάθεση μαγεία.