Αθόρυβα έζησε, αθόρυβα έφυγε…
Έναν κόμπο μεγάλης λύπης μου άφησε αυτό το περιστεράκι που δεν υπάρχει πια!
Κρατώ αυτό που είπε κάποιος φίλος: Απ’ τους ανθρώπους να κρατούμε μόνο τα καλά! Αυτά να θυμόμαστε!
Πάντα πίστευα ότι είμαι ένας πολύ σκληρός άνθρωπος. Απόλυτος και ανυποχώρητος. Ήμουν δηλαδή. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα χάσω την φωνή μου και δεν θα θέλω να μιλήσω με κανέναν. Το έπαθα όμως. Πνίγηκα.
Δεν είμαι ο πιο θρησκευόμενος τύπος που ξέρετε. Πιστεύω αυτό που είπε κάποια στιγμή ο Ελύτης: ‘’¨Όλες οι θρησκείες λένε ψέματα…’’ . Δεν ξέρω αν πιστεύω σε παράδεισους και τέτοια. Μάλλον μόνο σε μια μικρή πυγολαμπίδα πιστεύω που την λένε ψυχή και που ορίζει όλες τις πράξεις και τις ενέργειές μας στον κόσμο ετούτο.
Η μητέρα μου ήταν ένα φοβικό άτομο. Εξαρτώμενο από τον πατέρα μου και υποταγμένη στις θελήσεις του. Άλλες εποχές τότε, άλλες συνθήκες. Εκεί εγώ βρέθηκα ενάντιος και αυτό τα δυσκόλευε όλα. Η μάνα μου ήταν μια καθαρή ψυχούλα, άκακη και τοποθετημένη μέσα στο πλαίσιο της ζωής με ένα μίζερο παράπονο που την έκανε λίγο γκρινιάρα και ‘’γαντζωμένη’’ σε φανταστικές αρρώστιες και λιποψυχίες.
Όμως ήτανε λαμπερή στις προθέσεις της και με αντοχή στην φτώχεια και τις δυσκολίες που περάσαμε σαν οικογένεια.
Δεν ήξερα ότι θα πονέσω τόσο πολύ με αυτόν τον χαμό.
Ας συναντήσει ένα όμορφο φως εκεί πάνω και ας είναι γαλήνια και ευχαριστημένη!
Σας ευχαριστώ όλους σας όσοι/ες ήρθαν να αφήσουν ένα καλό λόγο για την λύπη μας! Αδύνατον να απαντήσω σε όλους σας. Όμως από την καρδιά μου σας ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ ΠΟΛΎ!
Εύχομαι να έχετε υγεία και να ζείτε αγαπημένοι με τους ανθρώπους που έχετε διαλέξει να είναι κοντά σας.
Η ζωή είναι λίγη και περνάει γρήγορα. Μην το ξεχνάτε. Και κανείς δεν παίρνει μαζί του τίποτα από τα υλικά που πασχίζουμε να αποκτήσουμε μια ζωή και ματαιοδοξούμε…
Ζήστε!
Με πολλή αγάπη!
Ευχαριστώ!
Αναρτήσεις
