...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

23 Οκτωβρίου 2013

Δεν ανήκει τίποτα σε κανέναν.





Δεν ανήκει τίποτα σε κανέναν.
Μετά τα μεσάνυχτα κι από το φεγγαρόφωτο
Μεγαλώνουν οι ίσκιοι
Και τα γατιά νιαουρίζουνε
Μπάσα
Σαν γέρικες ντηζελομηχανές που χάθηκαν
Μέσα στην νύχτα..
Ακούγεται αόριστο βιολί
Κι οριστικό παράπονο.
Βάφονται ασημένιοι οι πόθοι
κι εκεί
Όπου συγχέεται η μεταφυσική με τ’ αποκτήματα του ύπνου
Η πένα μου
Η πένα μου γρατζουνά
το λευκό
Γυρεύοντας την πορφυρότητά του..

                                               13.10.2013



4 σχόλια:

Βίκυ Δερμάνη είπε...

οι εικόνες σου, οι στίχοι σου, οι πόθοι και τα πάθη σου όταν η πένα σου γρατζουνά το λευκό, γίνονται λέξεις-πορφυρά τριαντάφυλλα στους ξεραμένους των καιρών μας κήπους

ευχαριστώ, Στρατή!

Maria Kanellaki είπε...

Ταινία μικρού μήκους...
Να'σαι καλά Στρατή!

Stratis Parelis είπε...

Βίκυ

πλησιάζεις τα γραμμένα μου με αγάπη και αυτό σε κάνει αναγνώστρια και των μυστικών που δεν λέω..
Σ'ευχαριστώ πολύ γι αυτό!
Καλό βράδυ!

Stratis Parelis είπε...

Μαρία μου

να είσαι καλά -σ'ευχαριστώ!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου