Τι άσχετα σύμφωνα που ανατίναξαν τα λεξιλόγια μας!
Ξόρκισα κι ό,τι ξόρκισα με εγκατέλειψε αιμόφυρτο μες την φθορά.
Ο χρόνος είναι που νικά ή η γυμνή ψυχή μας;
Καταστρώνω σχέδια και αφανίζονται.
Αφανίζομαι ζητώντας να επιβιώσω.
Είναι κι η ποίηση σχεδία μισοβουλιαγμένη.
Αν καταφέρουμε να πούμε τα μισά
Απ’ ό,τι οι επιθυμίες μας μπορούνε θα’ ναι ζήτημα-
Ζήτημα μιας νίκης του εαυτού και ο εγωισμός μας·
Τον καλουπώνουμε κι αυτός ξεκαλουπώνεται για να αυθαιρετήσει.
Γράφω για τον μπελά μου να υπάρχω.
Γράφω σαν από φυλακή να δραπέτευσα.
Ολοένα ένα μελαγχολικό δοξάζω
Στιχάκι που με περιέχει ως να γίνω καθ’ όλα άφαντος και εκμηδενισμένος…
30/ 3/ 2026
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου