τι είναι αυτός ο αέρας που σκουντά την δίφορή μου λεμονιά;

Φορές φορές κι έξω από τον φράχτη της συνείδησης

υλικά που τα εργάζομαι για να γίνει ορατό το αόρατο ποίημα

κάτι λέξεις αχνές όπως τις αλιεύω βγαίνοντας από τον ύπνο

και σημειώνοντάς τες σε ένα τεφτέρι του μυαλού.

Κοιτώ:

τι είναι αυτός ο αέρας που σκουντά την δίφορή μου λεμονιά;

ποιές ψυχές θα μου φέρει;

Ο παππούς μου είναι εδώ που τα σπουργίτια και οι δεκοχτούρες διεκδικούν
μιαν οργιά τόπο όμορφης θύμησης.

Ο ήλιος καρφώνει τα βέλη του πάνω στα ζαλισμένα από τον χυμό τους λεμόνια..

10.3.2010