Κλείνω τα μάτια και δεν ονειρεύομαι,
Κλείνω τα μάτια και είμαι μια σαπουνόφουσκα που θα σπάσει,
Πλένω το πρόσωπό μου με το καθαρό νερό, είμαι μία σκηνοθεσία πόνου, λειτουργεί επάνω μου ο αιώνας,
Σαν ένας πόλεμος που με αφανίζει.
Πίσω από το αφράτο σαπούνι είναι ο θεός·
Κάτι μουρμουρίζει, ανοίγει τα μάτια του
Και είναι αυγή, ο κόσμος ξημερώνει.
Εγώ φοβάμαι, είμαι συνεσταλμένος, είμαι λυπημένος, είμαι μικρός.
Όταν θα ξημερώσει θα ξέρω τις αγκύλες που με περιέχουνε
Σαν ένα μαθηματικό θαύμα την μέγιστη Αλήθεια.
Θα είμαι η συνέπεια, θα είμαι η αμφισβήτηση, θα είμαι η απιστία.
Ο Χρόνος με ωριμάζει και με αμφισβητεί.
Μέσα μου είναι σκουλήκι ο Χρόνος.
Αν πιστέψω τα λατρευτικά πουλιά που κελάηδησαν μέσα στον κήπο και να,
Τώρα μπήκε η Άνοιξη, θα γίνω
Ένα φοβισμένο μειράκιον που τρέμει την ζωή μα θέλει να γίνει
Πυγολαμπίδα που μοιράζει ολόγυρα το φως.
Έτσι,
Από την όμορφη καρδιά του!
1/ 4/ 2026
Αναρτήσεις
