Τα λόγια μου κουράζονται πια

Τα λόγια μου κουράζονται πια και ψάχνω μήπως και βρω
τι είναι ύστερα οι επιτυχημένες παρομοιώσεις:

Έτσι που να βαφτίζεις θάλασσα τον ουρανό και πλοία
εκείνα τα αρίθμητα πουλιά που ολοένα σε μια ξενιτιά πετάνε.

Και το μελάνι βάφοντας και πάλι το απόγεμα με θλίψη..
Είναι ο τρόπος να υπάρχεις δίνοντας
χωρίς καμία ανταπόδοση..

Βαραίνει η νύχτα. Οι άνθρωποι γίνονται
σαν καλικάντζαροι
που κρύβονται
μες τα κελάρια της..
Ποιός πίνει πια αυτό το άθλιο κρασί;