...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

22 Ιουλίου 2016

Μεσημέρι αβρό…


Κλωστούλα που έδεσε την μοίρα με το φως.
Το μεσημέρι ανατινάχτηκε, σαν πυριτιδαποθήκη που φυλά τα ακραία.
Τα τζιτζίκια σιώπησαν
Μια στιγμή- όπως να ήξεραν ότι για το τραγούδι, ο παθιασμένος πεθαίνει.
Έκλεισα μια στιγμή τα βλέφαρά μου.
Ό ήλιος πέρασε επάνω τους. Κι ύστερα μέσα μου.
Όπως το αίμα που κυλά νικητήριο-
Ή το τραγούδι που σε όλα θεριεύει.
Ύμνος λαμπρός που πάλλεται με την φωνή που έδωσε στο ποίημα
Ίριδες και πολλαπλασιασμένες συναντήσεις..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου