...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

21 Ιουλίου 2016

Δέομαι μες τους άλλους ουρανούς



Πιστεύουν σε μένα οι λίγοι των λίγων και γι αυτό
Δέομαι μες τους άλλους ουρανούς    κι ακολουθώ
Το φως αυτό το ανέσπερο που φτιάχνει
Την φάτνη των αθώων αμνών..

Όπου ήρθα και έφυγα όπου υπήρξα
Περιπλανώμενος σαν μία σκιά
Που αγγίζει το σώμα της και χάνεται
στην νύχτα μετά- τώρα είναι σαν λόγος
που δεν καταγράφηκε
Παρά στο έσω μέρος ενός λουλουδιού
Που απλώνει το άρωμά του και αήττητο σαλπίζει
Για την χρωματική του έφοδο.

Α Κυριακή μεγάλη, αιθέρια, αέναη
Ζωντανή που μου φέρνεις τον ύμνο
Ως μες τα χείλη, εκεί που η σιωπή του όρθρου
χαράσσεται
Από των σπουργιτιών την ευθυμία.

Κρατώ από γενιά που θέλησε το μέλι
Των λέξεων, την φιλοσοφία
του ποιείν, το σκέπτεσθαι
Μες την μέρα που με αντιρρήσεις μικρές και μεγάλες
Γράφει την ιστορία της μες το γαλάζιο μεσημέρι που θα επικυρωθεί
Ο χρόνος σαν μια εντολή πολλά απλουστευμένη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου