...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

8 Νοεμβρίου 2015

Μακάβριο…





Ας κερδίσω έναν αφρό που τρίβεται ανάμεσα στα δάχτυλά μου, έναν αφρό
που αφήνει το κύμα που σκάζει επάνω στα βράχια τελειώνοντας σαν επωδό ομοιοκατάληκτη έτσι την λύπη του.
Με σκέβρωσε η θάλασσα-
σαν σκαρί που η νίκη του ήταν αβέβαιη και χάθηκε όπως οι απώλειες τρώνε τα ψιχία των αναμνήσεων-
βυθίζομαι στην τιποτένια αίγλη του εφησυχασμού·
όλα γύρω μου βυθίζονται·
ο αιώνας, και τούτος, βυθίζεται·
σκηνοθετώ πατώντας επάνω σε μια ματωμένη άμμο
που έθαψε τον πόνο των προσφύγων
και την αιχμηρή πονεμένη φωνή τους..




2 σχόλια:

Paty Carvajal είπε...

el dolor, con amor, queda atrás y se transforma en oportunidad. Bellas imágenes, reflexivas de la vida, de lo verdadero. Un abrazo querido amigo.

Stratis Parelis είπε...

Doy las gracias a mi amigo lejano!
Besos!

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου