Εμένα όλα μου τα υπάρχοντα αχρηστεμένα

42.

Από τα βάθη των αιώνων ο ίδιος πάντοτε άνθρωπος
Έρχεται
Και ούτε που ξέρει την ψυχή του.

Βγάζει φωτιά πολεμική - δράκος παραμυθιών-
Στα μάτια του οι σπίθες του εμφύλιου..

Μόνο ένα ποίημα τόσο δα εξέχει μες απ’ το τσεπάκι του
Εκείνος το αγνοεί
( Μα το ‘χει ανάγκη)-
Τσαλακώνει τις ωραίες εικόνες
Που υπάρχουν στο μυαλό του.

Εμένα όλα μου τα υπάρχοντα αχρηστεμένα
Μόνο μια λάμψη πάνω τους
Σπαθιά της μοίρας
Μου ορίζει να κοιτώ αλλιώς, να φτάνω
Στην ψυχή τους, να βρίσκω
Πού τρέχει το νερό και πού το έγκατο ανεβαίνει
Ψηλά ψηλά για να το βλέπουμε.

Πελεκάνε δυνατέ, κοντυλοφόρε
Άκακε φτερωτέ μου γίγαντα,

Πλησιάζεις, περιπετειώδεις λέξεις μου φέρνεις
Πιο σφιχτά αγκαλιασμένες, περίτεχνα
Μεταξύ τους δεμένες
Με ήχο
Και ζωής και θανάτου και φωτιάς.

Με κατατρώνε αλήθεια, με λυγάνε.

Έτσι όπως δένεται τ’ ατσάλι κι ο καημός κι ο μύθος..

22.7.2008

Τώρα ευτυχεί έναν ήλιο η μέρα!

41.

Ευρύχωρες σκέψεις, πρωινές,
Την ώρα που η σουσουράδα έπαιζε,
Λίγο πιο πέρα από την λίμνη,
Τρέχοντας χαρακτηριστικά,
Χοροπηδώντας πάνω στις στρωμένες πλάκες
Των πεζοδρομίων του κεφάτου πρωινού.

Και η γυαλάδα των πραγμάτων που έβγαιναν
Καινούρια τώρα από ‘ναν πιο μακάριο ύπνο
Και παίρναν θέση πάλι να διεκδικήσουν
Παρουσίας εύσημα και μία ακανθώδη υπεροψία
Ότι γι αυτά τ’ απλά αξίζει τελικά η ζωή!

Περπατούσα κρατώντας στο μυαλό μου το σχήμα του δίκαιου ήλιου
Και στην καρδιά μου αυτόν τον ρυθμό που η γη είναι όμορφη και
ωραία
Η ζωή

Ενώ τα δέντρα ανέβαιναν μαζί μου την κοφτή πλαγιά
Που έκανε το σχήμα τους λικνιστικό, σαν άμφιο
Ιερωμένων μιας δικής μου πράσινης
Εκκλησίας.


Τι νόημα έχει όλη αυτή η απληστία που μέσα της
Είμαστε και δεν είμαστε;
(Αφού στο τέλος
Είμαστε ευτυχισμένοι και με ένα άνθος μόνο που μοσχοβολά.)

Όπως όταν ερωτευόμαστε κοπέλα και εκείνη μοιάζει
Να θέλει πιο λιγότερα κι από δυο λόγια απλά!
«Σε αγαπώ!» ή κάτι….

Τώρα ευτυχεί έναν ήλιο η μέρα!

Βαδίζω ξέροντας ένα τραγούδι απλό!
Κάτι για την ζωή και την χαρά της κάτι…

Ούτε λέξεις έχω που να διεκδικούνε κάτι, ούτε σιωπές..
Μόνο μια διδαχή της καρδερίνας που από κάπου
Διέφυγε
Κι έφτιαξε σε αυτό το στενό
κρανίο μου δικό της
Ανοιχτό κλουβί!

21.7.2008

Για μια ευτυχισμένη χρυσαφένια στιγμή, για μία αποκάλυψη

40.

Ο Ιούλιος σπέρνει το φως-
Σαν ένας μεγάλος μάγος που με τις δεξιότητές του έπαιζε·

Παιδιά στην ακροθαλασσιά·

Μικρά άδεια σπασμένα κοχύλια στα χέρια τους
αντηχούν ακόμη ένα μουρμουρητό της θάλασσας·

Ένα πουλί είναι ακόμη ένας ψαλμός που ανεβαίνει
Προς τα ουράνια-
όπως θυμίαμα της μέρας·

Μια φοβερή ζέστα που ανάβει ακόμη σβήνοντας κάθε διάθεση για τα χαχανητά
Που ακούγονταν όλο το βράδυ από τις φεγγαροπρόσωπες νεράιδες-
Αρχής και γενομένης Κυριακής!

Πόσα ποιήματα κρουνοί που αναβλύζει ύδωρ
Βαθύλαλο και σαν του αθανάτου·
Μια εκδοχή αιώνιας ζωής!

Και η ματιά να βλέπεις πέρα από τα πράγματα
Καταστρώνοντας σχέδια μέσα στα άγρια πεδία της αγρύπνιας
Για μια ευτυχισμένη χρυσαφένια στιγμή, για μία αποκάλυψη

Όπως που ο χρυσοθήρας ξεπουλιέται εκεί να πασπατεύει χώματα- Ψαύοντας
Την ορυκτή πολύτιμη μεριά!


21.7.2008

Βγαίνοντας από τον ύπνο και μέχρι να ανοίξω τα μάτια μου

39.

Βγαίνοντας από τον ύπνο και μέχρι να ανοίξω τα μάτια μου
Ο χρόνος έχει προχωρήσει πιο πολύ από ‘να άστρο.

Κρατιέμαι ορθός·
Οι λέξεις
Που διαφεύγουνε της προσοχής μου
Με νόημα απουσίας τινάζουν την σκόνη από πάνω τους
Την ώρα
Ετούτη που τσιρίζει η αγρύπνια μου,
Ζεστή.


(Μέχρι να βρούμε το σωστό μέτρο εσύ κι εγώ
Θα έχουμε επικοινωνήσει άπειρες φορές πιο αποτυχημένα
Απ’ ότι γίνεται και μ’ ένα αγρίμι που εσύ ο αφελής
Θέλεις με το έτσι θέλω να χαϊδέψεις.)


Στην αρχή όλα θα είναι σκληρά, με πείσμα
Θα μας εναντιώνονται-

Ως να βρεθεί ένας τρόπος
Να ρθούμε πιο κοντά στο απόκρυφο που πια βελάζει-

Όπως αμνός μες την καρδιά σου και
Μες ην δική μου καρδιά!

Από τα δέντρα βγαίνουνε τραγούδια
Καλής νεραΐδας

Που φεύγοντας από την λίμνη που τα όμορφα μαλλιά της έλουσε
Την άκουσε κι η μέρα και η άλλη
Ψυχή μου-

Μέσα στο αέρινο μου, ποίημα,
Αυτό..

21.7.2008

όλα συνθέτουν ένα αποτέλεσμα ποιητικού αντικατοπτρισμού

38.

Οι μέρες
Ημερολογιακές προσθέσεις που βολεύουν τον ταμία Χρόνο

Έρχονται, φεύγουν, μένουν εκεί
Στην μνήμη του τοπίου με την ιστορία τους πια καταγεγραμμένη
Μέσα σε νοσταλγία και αφέλεια
Τούτου του χρονικού που πάει προς την λήθη.

Και τα σπίτια βαριά, φλύαρα, άσπρα
Καθώς ανεβαίνουν στην νύχτα με δρασκελιές
Φιλοσοφώντας με ύπνο που πέφτει επάνω τους
Και κρέμεται σχεδόν απ’ τις ταράτσες.

Καθώς ένα άστρο από ψηλά ζηλεύει την επίγεια τάξη
Και ρίχνεται στα βάραθρα για να το καταπιεί το μαύρο φως…

Ο Ιούλιος ζορίζει τις αξίες μέχρι το μεγάλο τίποτα
-καυτό,
Που άνεμο καλοκαιριού μέσα στα σπλάχνα του φιλάει-

Κι ο ποιητής αφήνει έξω από την μοναξιά τις λέξεις του που πιο πολύ πονάνε.

Ο ουρανός
Επιμένει να προσφέρει καταφύγια
Φιλοξενώντας θεούς ή και ιδέες φωτιάς που μες το πέρασμα των χρόνων
Γίνονται θρησκείες.

Η θάλασσα απενοχοποιημένη
Για τα ναυάγια που έπραξε
Απλώνεται ήσυχη
Με τα ψάρια της και κάπου
Απόμακρα
Έναν γερασμένο πια, άρχοντα αλήθεια, Ποσειδώνα!

Κι όλα συνθέτουν ένα αποτέλεσμα ποιητικού αντικατοπτρισμού
Καθώς ο πάνω κόσμος εγγράφει είδωλα σ’ αυτόν τον κάτω.

21.7.2008

Να το πω αλλιώς: δύσκολη έγινε ανυπόφορα η ζωή·

37.

Να το πω αλλιώς: δύσκολη έγινε ανυπόφορα η ζωή·
Ξεφτισμένες οι ιδέες μας.
Τι να λέμε;
Οι λογοτεχνίες χωρούν
Μόνο στον χώρο του κρανίου.
Για τον βιοπορισμό
Χρειάζεται γλυκό ψωμάκι
Που αλήθεια πίκρανε κι αυτό.

Και που φτιάχνουμε λόγια, είναι μια τέχνη περιττή
-Καλύτερα να ήξερα από χειροβομβίδες-
Αλήθεια πόσο αίμα πρέπει να χυθεί για να μπορέσει
Το άλλο αίμα ήσυχα να ζει;

Ποτέ δεν βρήκα από πού μια θλίψη ακουμπά στον ουρανό

Και όσα λόγια έκανα είχαν μία απόχρωση του αοράτου.

Αλλά το υποπτευόμουνα, ήμουνα σίγουρος γι’ αυτό:

Οι άνθρωποι στο βάθος τους θα περιέχουνε λουλούδια

Φτάνει να τους φερθεί καλά ο κηπουρός!

20.7.2008

Αν με ρωτήσετε θέλω να είναι αέρας που ανανεώνει τα συμβαίνοντα η προσφορά μου..

Εισπράττω το ποίημα σαν ένα αντίτιμο εισιτηρίου που με πάει μακριά
Φυσάει μέσα του τόσος αέρας
Περνώ μες από γαλαρίες σιωπές
Και βγαίνω πλουσιότερος, πιο ευτυχής
Με ανακατωμένα τα μαλλιά μου.
Πώς πας αλήθεια μες το άγνωστο κάτι φορές και όμως
Κανείς δεν το ξέρει-
Το πιστεύουν μετά-
που γυρίζεις με λάμψη στα μάτια
Και είναι από άλλον ορίζοντα που δεν ξέρουν και είδες.

Θέλω ν' αφήσω μια κληρονομιά λέξεων που σε κάνουν να σκεφτείς
Που γέρνουν όπως γέρνουνε τα ηλιοτρόπια
Προς το μάγο αιώνιο φως.

Αν με ρωτήσετε θέλω να είναι αέρας που ανανεώνει τα συμβαίνοντα η προσφορά μου..

2.8.2010

Θα φύγω όπως ήρθα: πένης

Τα βράδια είναι το θέατρο των άστρων ορατό από τις ανοιχτές ταράτσες
Που ψήνονται ολημέρα στον ήλιο.

Το φως τους είναι ένας τρόπος του λέγειν, μια συμπυκνωμένη σοφία
Που έχει η καρδιά όταν κοιτά και δεν μπορεί να αποταμιεύσει τίποτα απ' τον ορίζοντα.

Τα ζώα πια σταλίζουνε ευτυχισμένα.

Με λίγη χλόη εξαργυρώνει ο αμνός ατόφιο παράδεισο.

Μετά οι νυχτερίδες θέλουνε μ' ένα ζικ-ζακ να σχηματίσουν το άξαφνο που δεν εκφράζεται.

Κι εγώ με λέξεις τι λέω;

Ο καιρός περνά και όσα πίστευα να δεις που όμορφα θ' ανατραπούν.

Θα νικηθώ, θα νικήσω.

Θα ανακαλύψω σε μένα όσα ήταν για σένα, θα χαθώ
Από τον κύκλο που πίνει ενός δέντρου ουσία
Και βρίθει από χιλιάδες ήμερα φυτά που είναι κατοικίδια όσο αυτό σου το πιστό σκυλί.

Θα πεθάνω..

Θα φύγω όπως ήρθα: πένης
Και μαθημένος στην διδασκαλική μοναξιά..

2.8.2010

Νικούν οι οκνηρές θεότητες- τις βλέπω.

Τηγανίζουν ψάρια· μαχαίρια κόβουνε τα ζαρζαβατικά
που έχουνε μια ερυθρά επιμονή.
Η μαγείρισσα κάθε τόσο φωνάζει.
Οι μυρωδιές ξεχύνονται παντού
και προσκαλούνε τα αδέσποτα γατιά που νιαουρίζουν παραπονεμένα.
Ζέστα καρφώνει την ψυχή του τζίτζικα ακόμα πιο βαθιά στο πεύκο.
Τα έντομα απομυζούν το που στεγνώνει αίμα.
Δρεπανηφόρος και ανηλεής ο Αύγουστος.
Έρπει σαρωτικός επί πάντων.
Σημειωτόν του ήλιου σαν για να εξανδραποδίσει κάθε επικράτεια.
Τροχάδην η ζέστα να αναρριχηθεί όπου δει.
Νικούν οι οκνηρές θεότητες- τις βλέπω.
Όπως γριές που στα πεζούλια των σπιτιών κουτσομπολεύουν κάθε διερχόμενο περαστικό.
Και ύστερα κεντούν παλιομοδίτικα εργόχειρα προσποιούμενες
τον εαυτό τους.

2.8.2010

Φοβάμαι όλα που θα πω έχουνε τον βασανισμό μου βεβαιωμένο-

36.

Φοβάμαι όλα που θα πω έχουνε τον βασανισμό μου βεβαιωμένο-
Θα με βάλουν στην σύγκρουση ακούσια
Ενώ
Επιθυμώ
Να μείνω αμέτοχος και αρθρώνοντας μόνο μελάνι

Ιερωμένος μίας άλλης
Θρησκευτικής εκδοχής!

20.7.2008

Από φιλί σε φιλί ένας λόγος δίχως όνομα ο έρωτας

35.

Από φιλί σε φιλί ένας λόγος δίχως όνομα ο έρωτας
Καυτός,
Με ουσία.

Άντρας και γυναίκα εκεί που συγκλίνουν οι πλευρές και γίνεται
Εφαπτομένη η επιθυμία
Και εκρηκτική!

Τα λόγια δεν κάνουν τίποτα στ’ αλήθεια.
Έχουν μόνο ήχο που δεν ταιριάζει πουθενά.
Αναφέρονται σ’ ιστορίες που καμιά φορά δεν είναι δικές μας-
δεν μας αφορούν
Εμείς πάντα λατρεύαμε τον έρωτα απ’ την καλή πλευρά.


Και το ποίημα παντού- ισάξιο με το φως
Το ανακαλύπτω ολόγυρα-
Πολλές φορές μέσα στα μάτια σου.
Πετά σαν το πουλί
Προς ένα όμορφο ξημέρωμα.

Όταν εγώ που γράφω μνήμες δεν μπορώ να ζωγραφίσω
Ούτε το άστρο σου σωστά!

20.7.2008

Κι ανυπεράσπιστος καμιά φορά νομίζω πείθεις.

33.

Κι ανυπεράσπιστος καμιά φορά νομίζω πείθεις.
Έτσι κι η ποίηση!
Παλμός
Στο σώμα αυτό της φύσης,
Γύρω σου
Που σπαρταρά.

Αυτά που στερηθήκαμε μες τις σκληρές ετούτες
Μελαγχολικές πόλεις
Να το ξέραμε πόσο είναι απλή η ζωή- δεν θα είχαμε
Προφύλαξη κακίας ν’ αμυνθούμε.

Να μάθω τον τρόπο που τα πράγματα σημαίνουν κάτι!

Τώρα εγώ
Δεν έχω εξουσίες -εξουσία είναι μόνο η καρδιά-
Που όλο χτυπάει προς κάτι ανθρώπινο που αληθινά κατέχεις.

Από το ύψος πάνω του αληθινού εαυτού
Εκμηδενίζεται κάθε ¨εγώ¨- είναι
Ανώφελο να ματαιοπονείς
Πως μ’ ένα όνειρο πηγμένο λέξεις θα μπορεί
Ν’ αλλάξει ο κόσμος.

Όμως τολμώ!

Δεν ξέροντας πού βγάζει αυτό· πως και η τόλμη
Παιδί της τρέλας είναι· ως κι οι ήρωες
Είναι απλά οι διαβασμένοι στην ακραία λογική
Και το βαθύ απροσδιόριστο σκοτάδι.

Πάντως
Κάτι μου λείπει από τα παιδικά μου όνειρα για να μπορέσω
Να γίνω άντρας!
Η ζωή προχωράει.
Με πείσμα, με υποταγή.

Έτσι όπως συναντάω έξω από μένα εκείνα
Που είναι μέσα σ’ εμένα.

Και νομίζω ότι τα ξέρω όλα αυτά από πάντα. Καθώς
Κι ο χρόνος κυλάει

Σαν ο μυστήριος εκείνος θαυματοποιός
Που στην πορεία του τα παρασέρνει όλα προς την πιο βαριά
Λησμονιά. Αποσχηματισμένα, από-
μυθοποιημένα.
Τώρα…


Και σκέφτομαι ότι κι εμείς προσθέτουμε την εκδοχή μας στην στυφή
Άποψη του για όλα δυσαρεστημένου
Που όμως
Του τα υποσχέθηκε αλλιώς αυτή η ζωή.
(Βλέπεις όταν γεννιέσαι όλα λάμπουν!)
Κι ωστόσο εσύ κοιτάζεις γύρω σου και κλαίς..

16.7.2008

Ένα πουλί που τραγουδά σαν θέλει το χαρμόσυνο να δείξει πως λαμβάνει χώρα-

32.

Ψηλώνει ο ήλιος κι εσύ μηρυκάζεις ιδέες που σου παραχωρήθηκαν
Σαν να ‘σουνα ο διαχειριστής εχέφρονας των άκαιρων επαναστάσεων
Που μόνο άλλαξαν τον τρόπο που φοβόμαστε να ζούμε πλάι σε άλλους.
Και που πονάς.

Ένα μυαλό βαρύ το πρωινό απ’ την αγρύπνια-

Ένα πουλί που τραγουδά σαν θέλει το χαρμόσυνο να δείξει πως λαμβάνει χώρα-

Ένα γεγονός ελπίδας που αναιρείται μες το φως που έρχεται από παντού-

Και η υπερηφάνεια τ’ ουρανού που γράφεται σαν ποίημα δίχως λέξεις.


Από την νύχτα έμεινε το μόνο άστρο που χρησιμοποίησες ν’ ανέβεις
Ψηλά-ψηλά μέσα στην πιο ευλογημένη έμπνευση

Υλοποιημένη τώρα

Ακούγεται με κελαηδήματα των πρωινών πουλιών.

14.7.2008

Μιλώ με ήλιο που περίσσεψε

31.

Μιλώ με ήλιο που περίσσεψε
Ξαφνικά
Μέσα στις τσέπες μου
Και πρέπει κάποτε να τον ξοδέψω.

Ανταλλάσω αυτήν την ταπεινή μου εξαίρεση με τούτον
Τον αυθαίρετο κανόνα:
Να ζεις πιο επικίνδυνα μες την ζωή.

Απ’ όπου με πλησιάζεις ανοίγομαι

Μ’ έναν ρόλο που ερμηνεύεται μόνο με αυταπάρνηση
Και ποίηση πια.

Ζωγραφίζει τρόπους ιδεών
Το μυαλό

Και σαν που ακονίζει τα μαχαίρια του
Πάντα-
Για τον τέλειο φόνο κουράζεται.

Θύμα η ευτυχία.


14.7.2008