...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

25 Ιουλίου 2015

Εξίσωση των δασών…






Αντέχει η ζωή μου λύπη; Τις σκηνοθεσίες της φωτογραφίας διαβάζω:
Ριπές ηλιαχτίδων, όταν το δάσος μιλά, ανταύγειες
από φως ανεστραμμένο,
κοίλο, ή κυρτό, αυξανόμενο
μες την μουντάδα της υγρασίας.
Και ο συλλογισμός αυτός των κορμών που ψηλώνουν
όπως επιχειρήματα, προσπαθώντας
να μακρηγορήσουν- τελειωτικός.
Τα φυτά κρύβονται κοντά στις ρίζες,
μεγεθύνουν την μεγαλοθυμία τους ακολουθώντας
την πεπατημένη· κάτι μονοπάτια συντροφικά
ανεβαίνουν προς το άγνωστο- παρότι
όλα είναι ευτυχώς εγνωσμένα.
Ο κώδικας που ανακαλύπτω εμπεριέχει σιωπή·
όλες οι σιωπές είναι ένα ελατήριο
συσπειρωμένο,
έτοιμο
να εκτιναχτεί.
και η εξίσωση του δάσους δίνει τον άγνωστο χ που τον αποκαλύπτει
ένας δημιουργός αόρατος, από εκείνους
που κοιμούνται
πλάι στην όχθη του ποταμού και
ξυπνούν ξαφνικά σαστίζοντας
από την τόση ησυχία που βαφτίζει το τοπίο
μελίρρυτα χρώματα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου