Με οσμή νύχτας….

 

Η Ρώμη κλέβοντας λάμψη απ’ την Αθήνα

Και μετά η Ρώμη σκλαβωμένη από την κατάκτησή της

Η Αθήνα φλύαρη πίσω από κάθε παρασκήνιο

Πώς να την δεις την διαδοχή αν όχι σαν μία παζαρεμένη αυτοκρατορία;

Κι εμείς τώρα που προχωράμε εδώ φιλαράκια

Πάνω σε ένα πασίγνωστο άστρο

Λέμε τον πόνο μας, κάνουνε ραγισμένο χιούμορ

Και απολαμβάνουμε την τεκμηριωμένη αθωότητά μας.

‘’Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς…’’ έγραψε κάποτε ο ποιητής·

Τι να σου πω; Κατάντησα λες και δεν καταφέρνω να κοιμάμαι·

Περιπλανιέμαι με έναν εαυτό που τον ταλαιπωρούνε πολωμένες άκαιρες οδύνες·

Τι να σας πω που να μην έχει ειπωθεί;

Κι η Ιστορία που διαβάζω σαν για να ανακαλύψω πόσους πρόδωσε ο εγωισμός τους

Μία βαθύτερη κι από του διαστήματος μια μαύρη τρύπα

Με εξουθενώνει.

Ηχηρή που είναι κι απόψε η νύχτα!

Και το φεγγάρι που του λείπουν τα πλευράκια του

Λες αναπνέει μία μοναξιά που μας περιτυλίγει

Θυμίζει ένα θάνατο που έρχεται

- Βλέπεις και η μελαγχολία μας διασκεδάζει-

-

Στα ταραγμένα μας τα μυαλουδάκια αρμόζει μια σεμνή σιωπή.

Ας κάτσω λίγο στο παγκάκι του ερωτευμένου άστρου

‘’Κι ας δω κι εγώ την φύση λίγο’’

Όλα γύρω μου

‘’Μεγάλα και ωραία φωτισμένα…’’

Βρε πού θα πάει, κάποτε θα ξημερώσει!

Θα μείνει ο στίχος ο παράξενος τυχοδιώκτης…

6/ 6/ 2026