Όπως ενός αγάλματος η ευπιστία…

Ετούτο το στεγνό φωνήεν της ψυχής· έπαιξα

στον τζόγο της τύχης μέχρι θανάτου,

ένα μολύβι στόμωσε πυκνά

γράμματα

σαν πολιορκητικός κριός, τίποτα

δεν νικήσαμε,

όλα υπήρξαν και θα υπάρχουν,

ποιος να πιστέψει σε κυριαρχίες;

είναι η πράξη μας απόλυτα περιορισμένη.

Έτρεχα όλο το βράδυ από όνειρο σε όνειρο,

βρέθηκα στον επάνω μαχαλά, παίζαν

παιδιά και παίζανε νεράιδες, εγώ

δεν έπαιζα όπως παλιά με την ελπίδα μου,

ιδρωμένος μέχρι ανάμνηση από τούτον τον άξαφνο αγώνα

Στριμώχτηκα με κάτι άλλους τσούρμο σαν ενός θιάσου πε-

ριφερόμενου μες την ρουφιάνικη επαρχία,

πήγα μπροστά,

ψέματα, πουθενά δεν πήγα,

αξιοσημείωτο ουδέν.

Και του ποιήματος η καρδιά μια πράξη

αριθμητική: μηδέν

Από μηδέν= μηδέν.

Να ο συμβολισμός μου!

Είναι εκεί που δεν σου φανερώνεται καμιά θρησκεία ανέμου, όλα

Τα δρώμενα μες στην φαρδιά πεδιάδα, άγνωστος

φίλος μας πάντα υπήρξε ο θεός,

και δυσανάγνωστος:

όπως φιλοσοφία ξεχασμένη.

Λοιπόν λιακάδα και την σήμερον, βαθύς

ήλιος

Και σωριασμένα γύρω μου δέντρα,

όλα πυροβολούν κατά το άπειρο,

καμώνεσαι πως δεν βλέπεις, την ώρα

που ένα ήσυχο αεράκι σε αναρπάζει και σε μεταθέτει

σε έναν άγουρο παράδεισο, στεγνό

Από ώρες,

εκείνα τα ρολόγια

τα αδυσώπητα

που σε μαντρώνουνε

σε μια ζωή υποταγμένη=

έτσι φαντάζομαι νικιόμαστε και ίσως ζούμε

σε μία άλλη διάσταση, φτωχοί

και αδύναμοι,

ωραία παραδομένοι…

23/6/2026