...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

13 Μαρτίου 2017

Κραυγή…



Όπως μπαλώνω κάτι που με εγκατέλειψε
διαπιστώνω απείθεια, διαπιστώνω
να χωλαίνει η πειθώ μου,
δαγκώνει τον ορίζοντα η μέρα, κάτι φαιά συναισθήματα
πατούν και πλατσουρίζουν στα ρηχά
του νου μου- μεσημέριασε;
Βγήκε ένας άτονος ήλιος,
Του Μαρτίου το γέννημα,
Άθροισα την συμπόνια μου και με περικύκλωσαν λέξεις
Όχι από κείνες που ήξερα, από αυτές
Που η απόχη ενός ψαρά μαζεύει,
Τις κοίταξα- με εγκλώβισαν
Πολύχρωμες, είν' η αλήθεια- τόσο χάος
Φυλακισμένο μέσα σε μία κραυγή
Όπως αυτή η ώριμη,
της θάλασσας..



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου