...

...

ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ..

19 Ιανουαρίου 2016

Ένα ελληνάκι ποίημα..


Απουσιάζει η διαφάνεια της μέρας,
τα φύλλα σκληραίνουνε την στάση τους,
σχεδόν μεθυσμένα απ' το κρύο φυλάνε
μία στιλπνότητα εξωπραγματική,
στο μέρος που η βροχή πέφτει αλύπητα
και νοτίζει
την ικμάδα των ρόδων.
Ένα δασύτριχο πεύκο χαϊδεύει την γενειάδα του,
αγκυλώνει τον άνεμο,
αυθαδιά.
Το νερό συλλαβίζει την λάσπη και εντρυφά
μες το αναγνωστικό της μέρας.
Ένα ελληνάκι ποίημα κυκλοφέρνει σαν ο μπόμπιρας
ο αλητήριος στην πάνω γειτονιά.
Ξημερώνει μετέωρη Τρίτη..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Google+ Followers

Ετικέτες

Αρχειοθήκη ιστολογίου