https://issuu.com/stratisparelis/docs/_..._?fbclid=IwY2xjawPLMm9leHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeFKys0jyXcB-V2nkDcUkKNPxMVpeoBNASKcbNNkVJhp0gTUNqHPyA1as8oas_aem_zvSdbWGEbyv2t9rLMjLLog
ISSUU.COM
...
7 Ιανουαρίου 2026
3 Ιανουαρίου 2026
Σαν στίχος, κι όμως, όχι στίχος!...
Γράφοντας πάνω στην καρτέλα του ουρανού
τραγουδάκια θεσπέσια
Πάει πέρασε και αυτό το βράδυ
Είδα την αίγα την ακοίμητη ν’ ανηφορίζει την πλαγιά μασώντας
Κλωνάρι της ελιάς πλυμένο μέσα στην βροχή
την χειμωνιάτικη. Είδα
Τον πλατύ κάμπο της Λέσβου να τοκίζει την καρποφορία υποσχόμενος
Πλούτο τον χαρισάμενο. Είδα
Σαν ένα πρόσωπο θεού να αναφαίνει πίσω από το αντικρινό βουνό το ξέσκεπο
Κι αθάνατο μες τους αιώνες.
Και στην πλατεία του χωριού ο πλάτανος σαν αιωνόβιος ύμνος εφουρφούριζε
Πάνω από τα τραπεζάκια του παλιού εκείνου καφενείου ομιλώντας
Ελληνικά παράδοξα. Είδα
Που οι περιουσίες ήτανε στα στήθια των ανθρώπων και όχι
στις τσέπες τους, είδα
Αυτά που μόνο σε ποιήματα χωράνε.
Αν λέω και ξαναλέω πράγματα είναι που έχω αγωνία πριν να λείψω απ’ τον κόσμο θέλω να καταγραφούν όσα μπορώ και περισσότερα
Θαύματα. Να γίνει
Ένα αφήγημα συντελεσμένο
Από τις αθωότητες που πλησιάζω και μου αφήνουνε στα χέρια
ένα μάλαμα
Ένα στολίδι που ξεπέρασε τις λέξεις και δεν είναι
Λογοτεχνία σκουριασμένη δεν είναι
Αυτό που μεταφράζεται- είναι
Εκείνο που αν το μεταγλωττίσεις είναι ουρανός και είναι σαν μια άπεφθη διδασκαλία που ορμά σαν την φωτιά να αποστομώσει
Τις κακεντρέχειες που δεν θα συγχωρέσουμε!
3/ 1/ 2026
31 Δεκεμβρίου 2025
Της τελευταίας μέρας δόξα…
Γιατί ο Χρόνος τελείωσε σαν ένα
Λυρικό ποτό που το ήπιαμε όλοι… Κι εγώ
Που κουβαλώ τόσην παρηγοριά που ακούγεται εντός μου
Και έχω μία βυζαντινή λιγνή μελωδία που μπαίνει
Και βγαίνει από την ψυχή μου που καίγεται καγχαστικά-
Κάτι μου είπε η Αθηνά κάτι μου είπε η Παναγία
Κάτι ο Ιησούς και κάτι ο Δίας μου ψιθύρισαν
Ολοένα τσαλακώνεται η ζωή πώς να αντέξεις;
Νύχτωσα πάλι μες τις ευωδίες νύχτωσα
μες σε έναν τρεμουλιαστό παράδεισο
Αύριο ίσως με παραδεχτούν εκείνοι που με περιφρόνησαν
Εγώ σε ένα αγριολούλουδο προσβλέπω
Που φύτρωσε πάνω στον βράχο σαν μοναχικό σκαρί σαν πεισματάρικο
Τρεχαντηράκι- μπορεί η Ποίηση να υποσχέθηκέ μου ‘’κάτι’’
Πάντως σε όλους σας αυτό το νήπιο τελευταίο ποίημα
Αφιερώνω το πλεγμένο από κληματόφυλλα
Διονυσιακό φωτάκι κι απολλώνιο παραλήρημα
Για μια χρονιά σπουδαία που να την χαράξουν
οι ανέμοι στην καρδιά σας
Σβήνοντας κείνα που δεν είναι να στερεωθούν
Έξω από την ειρήνη, γιατί ο κόσμος
Του πρέπει κάποτε να στολιστεί με δόξα
Να έρθει ο Αόρατος με τις φτερούγες και του ουρανού
Ν’ ανοίξει την μεγάλη θύρα να περάσουμε
σε μια δακρύβρεχτη απλή Αιωνιότητα!
31/ 12/ 2025
29 Δεκεμβρίου 2025
ΜΕΛΕΤΩ ΠΩΣ ΝΑ ΡΙΞΩ ΤΑ ΖΑΡΙΑ...,
Κάθε φορά που αποτινάζω από πάνω μου ένα βιβλίο, ξεφορτώνομαι μιαν Αλήθεια και φορτώνομαι μια Ευθύνη να μην κάνω τρομερά λάθη που θα με στιγματίσουνε. Άλλο ένα βιβλίο έφυγε λοιπόν. Με λύτρωσε, με ξαλάφρωσε. Ήτανε δρόμος, ήτανε τρόπος, ήτανε καταγραφή: Ζωής, Στιγμής, έρωτα, αντίφασης, τόλμης! Σας ευχαριστώ αν το διαβάσετε- θα χαιρόμουν πολύ! Υπήρξε για μένα μια εκμυστήρευση και μια αντιπαράθεση με τον εαυτό μου τον δύσκολο και τον κρυμμένο…
ISSUU.COM
Εγγυημένα μικρός….
Ολοένα σφυρηλατείται μια κούφια κοσμοθεωρία-
Είναι κι ο αττικός ουρανός που λάμπει είναι τα λόγια που λέμε όταν
Κουβεντιάζουμε για την αγάπη είναι
το μέλλον με φασαριόζικες μυθολογίες.
Βρέχει ζητώντας μία αποκάλυψη
Οι ουρανοί που αγαπήσαμε μας χλευάζουν
Ίσως να αρρωσταίνουμε μέσα σε τόση έκπληξη, ίσως
Ερωτικά πουλιά τολμούν ένα πλησίασμα αφοβίας
Από την συστολή μας η ιστορία λες και ανατρέπεται
Κι εγώ που ερμηνεύω κατά κείνα που με έμαθαν να παραδέχομαι
Είμαι εγγυημένα μικρός, και ας είμαι τόσο απέραντα δαιδαλώδης!
29/ 12/ 2025
20 Δεκεμβρίου 2025
Κάποτε μεταφράζω τον παράδεισο σωστά…
Κάποτε σε χλομά όνειρα φώλιαζε η επιθυμία μου και ήμουν
Αβρός τελάλης της ερημιάς, δεν είχα κατορθώσει
να αποκρυπτογραφώ την οδύνη των λέξεων όπως μου παραδίδονταν Σάββατο
Ποιημάτων που έβαλαν εναντίον και της λαχανιασμένης ανάσας μου ακόμα…
Τι όμορφο να περπατάς επάνω
Στο πεζουλάκι μόλις του θανάτου!
Τώρα η Μαρία ψάχνει να με βρει στις μοναξιές που συνέταξα
Γαλούχησα τις ηλικίες μου με μέλι
Οι φρυκτωρίες μου όλες φωνάζουνε:
‘’Έι, κοιτάξτε βρε, όταν θα ξημερώσει θα αλλάξουνε τα σύνορα· κοιτάξτε!
Η ζωή γελά πίσω από κάθε φύλλο κλωναριού που ένα πουλί θα κάτσει πάνω του να το τιμήσει!’’
Αχ να είχα μια συντελεσμένη αυγή οπού πιο άγρυπνος από ποτέ μου
Θα βάδιζα κατά την θαλερή ατόφια μέρα
Που για ένα στίχο θα θυσίαζα τα πάντα μου όλα! Αχ!
Εδώ, κάτω από ένα διαβασμένο άστρο
Σβήνω και γράφω κάτι για την Ομορφιά που δεν πεθαίνει
Δεν μεταφράζεται δεν την νικά κανένας
Μόνο ένας θεούλης άνεμος την αγαπά και την προσθέτει
Μέσα στην εκκωφαντική ιστορία του!
20/ 12/ 2025
13 Δεκεμβρίου 2025
Συνταγή για ένα ήμερο γάλα…
Όταν θα χειμωνιάσει θα στηθούν παγίδες αδυσώπητες
Σκλαβωμένα πουλιά θα τιτιβίσουνε μαύρα
Οι ελευθερίες όλες θα χαθούν
Θα μείνουμε στο σπίτι και θα τυλιχτούμε με κουβέρτες για το κρύο
Όπως θα είναι ραγισμένος ο ουρανός
Θα φαίνεται ένας θεός που πεθαίνει
Θα σιωπούμε- μέσα σε όλα και εμείς θα σιωπούμε
Πόλεμοι θα ενορχηστρώνονται παντού
Θα είναι άπληστα τα οικουμενικά ταμεία
Παιδάκια θα πεθαίνουν αίματα δεν θα χορταίνει το λερό πολίτευμα
Με ένα ποίημα θα νομίζουμε πως θα ξορκίσουμε τον πόνο
Ούτε μια καλυτέρευση για την αρρώστια μας που αγριεύει
Δεν έχει αμαρτίες η ψυχή που την ταΐζουμε με λυρικό χορτάρι.
Όταν θα χειμωνιάσει θα σιτίζεσαι με όνειρα καψαλισμένα
Να ξυπνάς νωρίς να ταΐζεις την αδέσποτη ζωούλα σου
Όλη η αθωότητα είναι μια εικασία πάνω στο φαιδρό επίπεδο των αριθμών
Να αρμέγεις την διδασκαλία όπως σου παραδίνεται
Να πίνεις γάλα ευφραντικό που θα σε θρέφει
Απόψε σε αφήνει να κοιτάζεις μέσα του ο ουράνιος θόλος
Πιες το το ήμερο γάλα και συντονίσου με επιθυμίες που είχες όταν ήσουνα μικρό παιδί
Αυτό που εδράζεται στις λέξεις είναι ένα όνειρο που κατατρόπωσε την αδικία
Μιλάει το γάλα και σε μεγαλώνει υπέροχα
Θα είσαι ατρόμητος καλέ μου θα είσαι ουρανογέννητος
Και αν σε βρούνε μες τα ποιήματα να κρύβεσαι πες τους
Ότι η συνταγή για μια ευτυχισμένη ζήση είναι αυτό το ήμερο γάλα
Που μάζεψες μες την καρδάρα του ουρανού και πότισες το αθώο σου ζωάκι…
13/ 12/ 2025
10 Δεκεμβρίου 2025
Με πνεύμα και διάθεση ονειροκρίτη…
Όλοι οι ουρανοί της εποχής μου ταπεινώθηκαν
και πια δεν ζούνε
με το γαλάζιο τους περίβλημα.
στα ζάρια. (Άσχημα
ξεστρατίσματα των αφελών!) Αν παίξεις
άτσαλα θα σε συντρίψει η μοίρα. Άσε
τις ματαιοδοξίες κατά μέρος κι έλα
να μελετήσουμε την τύχη αλλιώς!
Ίσως σε μια συσπείρωση να εστιάζουμε. Μπορεί
όπως κρυφοκοιτάζουμε από την μπαλκονόπορτα η σελήνη
να ξεβγάζει ρούχα της μπουγάδας της και να τα απλώνει
επάνω στο σκοινί των άστρων.
Νοικοκυρούλα σκέτη γλύκα! Όσο
μεταγλωττίζω την αφράτη παρομοίωση των σύννεφων
τόσο ένα αγκάθι σκάζει τα μπαλόνια που είχα σαν παιδάκι
και που τα αμόλαγα να τρέξουν μες την φαντασία που δεν πρόλαβα να ελευθερώσω!
10/ 12/ 2025
30 Νοεμβρίου 2025
Μελέτη του κατορθώματος…
Μελετά ο κόσμος φαντάσματα ιδεών και σκοντάφτει
ολοένα πάνω σε μια αγκύλωση διατεταγμένη-
κοσμοθεωρίες τρέπονται σε φυγή δεν ησυχάζει
πόλεμος επί πολέμου και βάλε
όλα τα ισοπέδωσε η συντριβή μην ακούς
τις οβίδες που σκάνε η αυθυποβολή σου
τους βολεύει δεν πιστεύεις
σ’ αυτόν το αγώνα που δίνουν οι άλλοι μα ας είναι ευλογημένοι
μόνο με αντίσταση θα φτάσει κάπου η Δικαιοσύνη
πίνουν αίμα οι κρατούντες πώς να ξεδιψάσει
κανείς που είναι άπληστος; Και τώρα εδώ
εγώ αναρωτιέμαι πόση αθωότητα χωρά σε ένα κορμί κορμάκι
πόσος ουδαμού νεφελώδης ουρανός τι πείσμα
θέλει πάνω στον πόνο για να νιώσει πως μιλά με του χορού την γλώσσα μία μπαλαρίνα
που δέεται μέσα στην ύστατη προσπάθειά της επικεντρωμένη! Α ωραία
που βελάζει ο αμνός της και την φέρνει
πιο κοντά σε ένα όνειρο που φθίνει. Είναι
το φως κοντά της και μια ευτυχία που σαν πεταλούδα
γύρω της πετά και ούτε πιάνεται…
30/ 11/ 2025
23 Νοεμβρίου 2025
Κατακτήσεις της νύχτας και του έρωτα…
Ούτε που να φυσάει απόψε Κυριακή που αναβάτης
Του σκοταδιού είναι ο νους και τρέχει ολοένα λες νομίζοντας
Θα φτάσει κάπου που δεν τέλειωσαν τα παραμύθια.
Ίσως κι ο έρωτας να έγινε σπουδαίος ίσως
Να σμίξανε πάνω στα χείλια όλες οι δυνάμεις
Του καθαρού φωτός που νίκησε την τρομερή μαυρίλα
Την χειμωνιάτικη.
Εμπρός λοιπόν να ανακαλύψουμε τους στίχους τους καλοακονισμένους-
Για ένα τραγούδι κραυγαλέα θαλερό
Θα μείνουμε μετέωροι κάτω από τα όμορφα δεντράκια
Που σώνουν την κατάσταση της ευρυθμίας.
Όποιος Μεσσίας γεννήθηκε δεν μπόρεσε ποτέ να παίξει
Ρόλο κομπάρσου των δειλών.
Φέρνω λοιπόν την Ποίηση στο δοξασμένο της
Αποτέλεσμα.
Και επιμένω σε αθωότητες ευτυχισμένες.
Τρέχει μες την ατμόσφαιρα η θλίψη μου που εξαερώθηκε.
Όσα κατάφερα είναι σελίδα ορυκτή που σπινθηρίζει σαν η λάμψη του μετάλλου…
23/ 11/ 2025
20 Νοεμβρίου 2025
Νυχτερινό…
Η ατμόσφαιρα έχει μια βαθιά γαλήνη
Που καταλύει το σκοτάδι και το αναστατώνει
Άτσαλα κουβαλώντας το ως την ανάμνηση.
Απόψε τα ποιήματα θα συνταχτούνε πέρα απ’ την λογική
Ο αέρας θα μαδήσει τα σεμνά τριαντάφυλλα
Όλες οι βιαστικές σκιές με μια απόφαση οξεία θα χαντακωθούνε.
Συνάντησέ με πίσω από τούτα τα θαμπά πράγματα
Που συλλαβίζουν την ψυχή σου έως την συντέλεια
Σε πλησιάζω τρέμοντας με ύφος μιας φωτιάς
Που ευτυχεί να έχει μια παροδική κατάληξη…
20/ 11/ 2025
15 Νοεμβρίου 2025
Ολίβια…
Ούτε μια θάλασσα να απαγγείλεις δεν σε αφήνει
η πρωινή λιακάδα αλλά εσύ
είσαι κήπος,
και με τα σκουλαρίκια σου που ομοφωνούνε
ατόφια κάτω από μια πέρλα που ιριδίζει
ολέθρια Ολίβια μέσα σε κείνη την σπαταλημένη Ομορφιά που με παραξενεύει
στρώνεις για την μυθολογία ένα σεντόνι ευφάνταστο-
Απόψε ζήσε σε μια χώρα του καημού μου….
12 Νοεμβρίου 2025
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
Εγγραφή στο
Αναρτήσεις
Όλα τα σχόλια